wtorek, 19 listopada 2024

S22 Wiosna, wiosenka

 

Aszala z Domu Dimir. Wink, wink, Ravnica, wink, wink.

Wiosną, kiedy zaczęło się już zielenić na poważnie, a wspomnienia zimy blaknąć, w Hammerfast pojawiła się planarna karawana. Przewodziła jej Aszala z Domu Dimir - ciemnoskóra, uśmiechnięta kobieta o długich, czarnych włosach związanych w dwa warkocze. Nosząca się na niebiesko-czarno kobieta początkowo nie miała żadnych kontaktów z Czerwoną Czwórką, ale wkrótce miało się to zmienić.

Drugiego dnia po przybyciu bohaterów do Hammerfast, kiedy bohaterowie delektowali się krasnoludzkimi trunkami w jednej z karczm, do środka weszła stara, pomarszczona półelfka. Podeszła do Morthosa i po przedstawieniu się imieniem Sunabi poprosiła o potwierdzenie, że ma do czynienia z Morthosem Scornem. Kiedy usłyszała, że to faktycznie on, sięgnęła do torby po list, który próbowała mu wręczyć.

Nagle jęknęła z bólu. Bohaterowie zobaczyli sztylet wystający spomiędzy jej łopatek. Rzuciła nim Sarra, agentka Aszali, która była pośredniczką Czerwonej Czwórki z planarną karawaną. Niziołka zaczęła krzyczeć na staruszkę, żeby przybrała prawdziwą postać. Ta z dzikim śmiechem zrobiła to, przyjmując postać ponętnej diablicy. Ruszyła ze szponami na Morthosa, a w tym samym czasie drzwi karczmy wypadły z zawiasów i do środka wbiegły inne czarty, a wraz z nimi piekielny pies.

Nagle gospoda opustoszała. Za wyjątkiem walczących nie pozostał żaden z klientów, obsługi i przypadkowych gapiów.

Czerwona Czwórka razem z Sarrą rzucili się na diabły. Niestety, Sunabi zdołała pocałować Morthosa, który wbrew swojej woli zaczął osłaniać ją przed ciosami towarzyszy. Szczęśliwie Scornowi udało się oddalić od sukkuba, a kiedy Sunabi upadła, pozostałym odszedł animusz do walki. Bohaterowie nie zamierzali jednak odpuszczać i po chwili wszyscy zostali odesłani do Dziewięciu Piekieł. Dziko się śmiejąc, Sunabi zapowiedziała rychłe ponowne spotkanie. Nie zdążyła jednak dokończyć swojej wypowiedzi, ponieważ jej twarz - jak reszta ciała - roztopiła się niczym wosk i zamieniła w kałużę cuchnącej smoły.

Na pytanie skąd Sarra wiedziała z czym mieli do czynienia ta z wzruszeniem ramion odpowiedziała, że wysłał ją dziadek Morthosa, Alamal Mezinas. Po spotkaniu z diabłem wewnątrz Czarciego Foliału, Alamal dowiedział się, że Morthos żyje i przebywa w Dolinie Nentir. Przy najbliższej okazji zlecił jej by dokładnie sprawdziła tożsamość rzekomego wnuka. Okazało się, że był to faktycznie potomek Mezinasa. Co więcej, o jego powrocie do wielkiej mocy dowiedziała się Rina, jego matka.

Rina lęka się, że ojciec Morthosa - z kontekstu wynikało, iż jest to czart - dowie się o istnieniu potomka, a wówczas porwie go i zabije, wypaczy jego umysł albo wykorzysta w inny sposób do własnych celów. Już wiele razy pozbawiała go mocy, by w ten sposób pozostał słabowitym przeciętniakiem. Zdaniem Sarry, matka po raz kolejny próbowała użyć jednej z kart z Talii Wielu Klątw - Klatki, która pozbawia wspomnień, doświadczeń i talentu. Gdyby Morthos otworzył kopertę niesioną przez sukkuba, znów doznałby amnezji.

W kopercie faktycznie znajdowała się jakaś karta.

Sarra zaoferowała Morthosowi możliwość porozmawiania z przodkiem. Dała mu niewielki kryształ, który skruszony, umożliwił telepatyczną komunikację z Alamalem przez kilka minut. Okazało się jednak, że Sarra została oszukana, ponieważ kamień połączył jego jaźń z Tyfosem, arcydiabłem, który utracił swoją domenę.

Tyfos ukazał się jako ubrany w arystokratyczne szaty mężczyzna o twarzy zawierającej gadzie cechy, wspierający się na czarnej lasce ze srebrną głowicą w kształcie smoka. Wizja zabrała Scorna do kameralnego saloniku przypominającego ten, w którym BG przyjmował Nimozaran. Za oknem widać było czerwoną równinę, kojarzącą się z Avernusem.

Tyfos obiecał zwrócić Morthosowi jego talent, jeśli ten odnowi pakt, który wcześniej zawarli. Zgodnie z jego brzmieniem, Tyfos miał dzielić się swoją mocą w zamian za realizowanie jego agendy. Miał nie wymagał zdrady sojuszników, popełniania zbrodni ani innych czynów, które są powszechnie uznawane za poważne przestępstwa. W jego mocy miało być jednak rozkazywanie likwidacji swoich wrogów - innych czartów oraz ich sług. Arcydiabeł zaznaczył, że w chwili obecnej Morthos jest zbyt słaby by mu się na coś przydać. Zasugerował, by działał swobodnie i budował swoją potęgę do momentu zdania testu, który udowodniłby, że jest coś wart - pokonania i przepędzenia albo zabicia Zajadłej.

Pakt został odnowiony, a Morthos odzyskał swoje czarnoksięskie moce.

Kiedy odzyskał świadomość, Sarra wspomniała o możliwości zatrudnienia Czerwonej Czwórki przez Aszalę. W Dolinie Nentir utraciła agenta działającego przez ostatnie kilka lat. Grupa zgodziła się na spotkanie, a podczas niego - po kurtuazyjnej wymianie plotek (w tym o Keshu, który wciąż zachowuje się normalnie, czyli często znika) - przyjęła zadanie.

Agent Aszali, gnom Nero, miał udać się do klasztoru zajętego przez sektę zwaną Filarem Odrodzenia w celu zdobycia, jak to sam mówił, cennych reliktów i bezcennej wiedzy. Z jego wypowiedzi kult był dziwny i obrzydliwy (czcili istotę zwaną Ugagrotl, która pochłania i przemienia w perfekcyjną formę), ale dysponował fantami, za które można było zdobyć dużo brzęku. Niestety, nie przybył do Hammerfast w umówionym terminie ani nie odpowiedział na zaklęcia umożliwiające komunikację na duże odległości.

wtorek, 8 października 2024

S21 Królowa zimy

 
Nie taka ponura... no dobra, zajebiście ponura.

Ildor został zabity przez beholdera, ale udało mu się zabrać swojego wroga do grobu. Mniej więcej, bo ożywienie w formie zombie zapewne nie było w planach. Przeszukując podziemia bohaterowie znaleźli kilka fantów i poznali prawdę odnośnie nieczystych planów i złych uczynków “opiekuna” Uroczyska.

Ildor z Oros zaczął parać się nekromancją jeszcze zanim został wypędzony przez Nimozarana z Fallcrest. Udał się do Uroczyska, gdzie miejscowi ucieszyli się z obecności potężnego maga. Odbudował Starą Wieżę i zajął się badaniami, od czasu do czasu pomagając społeczności. Badania skierowały jego uwagę ku Feywild. Naprawił portal leżący na uboczu Uroczyska. Wędrował tam wielokrotnie, zabierając z Feywild niewielkie istoty, na których następnie prowadził eksperymenty. Trzy lata temu porwał Estelara Brightmoon, małżonka szlachetnej sidhe z krainy po drugiej stronie portalu. Trzymał go w lochach, prowadząc na nim badania. Późno zrozumiał, że Estelar jest zwykłym człowiekiem, odmienionym przez dekady życia w Feywild. To w rzeczywistości mieszkaniec Uroczyska, człowiek o imieniu Enren. Kiedy zdał sobie z tego sprawę, wrzucił go do lochu. Biedak zmarł z głodu i pragnienia po tym, jak Ildor zginął. Bohaterowie mogli być pewni, że to jego śmierć wywołała rozpacz i gniew Azariah.

Bohaterowie postanowili zabrać ciało człowieka, doprowadzić je do porządku i w trumnie zanieść do fey. Znaleziony w ruinach klucz miał im umożliwić przejście (zaś eliksiry otrzymane od Taslin uchronić przed mrozem). Po odpowiednich przygotowaniach ze wsparciem z Hammerfast bohaterowie wypili mikstury i przedostali się do Ponurej Polany. Ciemne, burzowe chmury wisiały nad zamarzniętą doliną. Co chwilę rozświetlały je wyładowania elektryczne rozchodzące się wewnątrz. W oddali widać było skutą lodem, zrujnowaną budowlę - pozostałość po pałacu Azariah Sunhorn. Ponad ośnieżonymi drzewami snuły toporne sylwetki olbrzymów o lodowych brodach - strażników broniących dostępu do siedziby szalonej sidhe.

Sądząc, że próba przemknięcia byłaby błędem, Czerwona Czwórka skierowała się w stronę jednego z takich patroli, prosząc o możliwość spotkania z Azariah. Dzięki opanowaniu i racjonalnemu wyłożeniu faktów otrzymali zgodę na audiencję u sidhe - pod warunkiem pozostawienia broni przy olbrzymach.

Fey zachowywała się godnie, ale szybko okazało się, że targają nią potężne emocje. Nie były to jednak jej uczucia, a potwornego cienia jaki powołała do istnienia jej rozpacz. Azariah zamierzała pozwolić miłości umrzeć razem z Estelarem - na to jednak monstrum nie mogło pozwolić. Wydostało się z ciała sidhe i rzuciło do walki, razem z przywołanymi, lodowymi łucznikami. Walka była bardzo ciężka. Potwór był odporny na ataki bohaterów, bardzo mocno osłabione przez konieczność posługiwania się improwizowanym orężem. Czerwona Czwórka była jednak ponownie górą - potwór padł, a jego sługi rozsypały się w lodowy pył.

Kiedy upiór zrodzony z żalu i gniewu Azariah przestał istnieć, oblicze sidhe złagodniało. Przez chwilę dało się dostrzec w jej oczach przerażenie - utratą kontroli, okazaniem ludzkich emocji i słabości, jaką był żal z powodu utraty byle śmiertelnika - ale szybko odzyskała pełnię kontroli. Oficjalnym tonem podziękowała Czerwonej Czwórce. Zatrzymała ciało swojego ukochanego, nie poruszając kwestii wskrzeszenia go. W nagrodę oddała Sigalel naszyjnik, który wywołał cierpienie w dwóch światach - Dolinie Nentir oraz niegdyś Zielonej, obecnie Ponurej Dolinie.

Żegnając Czwórkę i zapraszając ją w odwiedziny za kilka miesięcy, kiedy wróci wiosna, miała puste spojrzenie. Słowa wypowiadała mechanicznie, jakby były wyuczoną formułką. Wydawało się, że myślała o innych czasach. Może o przyszłości, bo czy jej poddani nie wypowiedzą służby sidhe, która pozwoliła się opętać upiorowi zrodzonemu z jej emocji? A może o przeszłości? Od wieków była szlachetną fey, ale skoro miała moc odmienić człowieka w istotę sobie podobną, może sama była niegdyś kimś innym?

W Hammerfast powrót Czerwonej Czwórki pozostał niezauważony - czyli dokładnie zgodnie z planem Taslin. Nikomu nie był potrzebny rozgłos, zwłaszcza zanim Gildia Wiedzy nie nabrała pewności, że problem spadku temperatury został rozwiązany. Naszyjnik był tym, co spodziewała się dostać. Wyraźnie ucieszona, pogratulowała wszystkim udanej misji i natychmiast ruszyła do swoich komnat by przygotować rytuał wygaszenia magii tego przedmiotu.

Skuteczność Czwórki musiała wywrzeć na niej niemałe wrażenie… a może dostrzegła jej potencjał i chciała pokazać się z najlepszej strony mając nadzieję na dalszą współpracę, bo kilka dni później został dostarczony prezent - połowa wartości artefaktu sidhe zamknięta w czterech fiolkach wypełnionych srebrzystym pyłem.

Było to ostatnie zadanie, które Czerwona Czwórka mogła wykonać w Dolinie Nentir przed nastaniem wiosny. Choć podróżowanie między Fallcrest a Hammerfast było trudne, trzeba było wrócić do domu - albo zacząć płacić za pokój w karczmie, znacznie droższy i mniej wygodny od tego, co oferowało ludzkie miasto. Taslin i Kraggan obiecali wysłać wiadomość gdyby z dawna zapowiadany, planarny kupiec, w końcu trafił do Hammerfast. Postarali się również o to by zdobyte residuum można było wykorzystać w odpowiedni sposób przez każdego, kto chciałby natchnąć magią jakiś przedmiot lub wzmocnić już posiadany.

Reszta zimy upłynęła bez większych przygód - chyba, że ktoś szukałby celowo guza, ale ze świecą byłoby szukać takich, którzy mogliby rzucić wyzwanie komuś z Czerwonej Czwórki. Opowieści Ren na temat heroizmu i poświęcenia zbawców Doliny Nentir również zrobiły swoje. Jedynym, co kładło się cieniem na sielskiej atmosferze, były plotki o tym, że Zajadła poznała prawdę o losie swojej córki, w tym tożsamość jej oprawców. Smoczyca prędzej czy później wykona swój ruch i bardzo trudno będzie się na niego przygotować.

wtorek, 17 września 2024

S20 Uroczysko

Trochę chłodnawo.

Bohaterowie graczy zostali wynajęci przez Taslin Hardblood, krasnoludzką badaczkę z Gildii Wiedzy Hammerfast do wyprawy na północ od Kniei Zmrożonych Pni. Od roku prowadziła badania dotyczące pogody w Dolinie Nentir i była przerażona tym, jak szybko klimat się ochładza. Ten region kontynentu miewał cieplejsze i chłodniejsze okresy, ale nigdy pogoda nie zmieniała się tak drastycznie w tak krótkim czasie.

Jej badania wskazywały na to, że pewne miejsce emituje chłód, który wpływa na cały obszar Doliny Nentir. Znajdowało się w pobliżu Uroczyska, osady znajdującej się pod patronatem dawnego członka gildii magów z Fallcrest, Ildora z Oros. Taslin nie znała osobiście tego czarodzieja, nie była więc w stanie skontaktować się z nim bezpośrednio. Nimozaran nie mógł pomóc ze względu na konflikt z Ildorem - podczas ostatniego spotkania mało co się nie pozabijali. Krasnoludka zdobyła jednak informacje, które mogły pozwolić na teleportację bohaterów do starego kręgu na centralnym placu osady będącej “pod ochroną” Ildora. Taki czyn byłby lekko niegrzeczny, ale nie powinien być odebrany jako akt wrogości.

Po krótkich przygotowaniach bohaterowie zameldowali się u Taslin, która otworzyła magiczny krąg prowadzący do Uroczyska. Wepchnęła ich prosto w lodowy huragan bijący od otwartego portalu wewnątrz pionowego, kamiennego kręgu. Zanim ktokolwiek odniósł poważne obrażenia, postacie rozsypały się po wiosce i ukryły za ścianami zlodowaciałych budynków. Wokół widać było pokryte warstwą lodu ślady opuszczonej wioski. Kryte strzechą domostwa były rozsypane wokół starego, kamiennego kręgu. Nie było śladów życia, poza pokrytymi szronem, zamarzniętymi zwłokami niewielkich ptaków. Ktokolwiek tu mieszkał, odszedł dawno temu. Badanie wnętrza chat pozwoliło stwierdzić, że miejscowym udało się uciec. Z wyjątkiem zamarzniętych zwłok kilku kurczaków nie było widać ofiar lodowego portalu. Podejrzenie, że wieśniakom udało się uciec potwierdziło się wkrótce w postaci jednego z nich - konkretnie krasnoluda imieniem Foggy, który podkradł się pod karczmę (której nota bene był właścicielem) i został dostrzeżony przez grupę.

Zgodnie z jego opowieścią, w Uroczysku doszło do katastrofy. Kilka miesięcy temu ktoś lub coś włamało się do wieży Ildora. Widać było efekty niszczycielskich zaklęć, które były rzucane wewnątrz budynku. Czarodziej prawdopodobnie przegrał, bo bitwa skończyła się częściową dewastacją budowli. Mieszkańcy Uroczyska zdecydowali zgodnie, że nie można ryzykować zagrożenia ze strony istoty, która prawdopodobnie zabiła ich maga i przenieśli się do kręgu driady żyjącej nieopodal. Oczywiście za jej zgodą. Była to bardzo dobra decyzja, ponieważ kilka dni później portal leżący na skraju wioski aktywował się, zamrażając wszystko wokół. Mieszkańcy wsi wciąż tkwią w oazie zieleni - obszarowi wokół dębu driady, wewnątrz którego panuje wieczne lato. Wiedzą, że nadużywają jej gościnności, nie mają jednak innego wyjścia, niż spróbować przeczekać zimę.

Foggy oczywiście zgodził się zaprowadzić bohaterów do kręgu. Poznali tam kilkoro mieszkańców Uroczyska. Jedną z tych istot był półork Ikush, jeden z niewielu wychodzących poza Święty Gaj. Zdradził, że widział jakieś sylwetki poruszające się leniwie po ruinach wieży. Najwięcej informacji zdradził jednak skrzat, który przedostał się do świata materialnego z Feywild. Jego zdaniem wszystkie te wydarzenia były powiązane z zaginięciem małżonka szlachetnej sidhe władającej Zieloną Polaną, krainą po drugiej stronie portalu. Zdarzyło się to trzy lata temu. Od tamtej pory Azariah, bo tak miała na imię owa fey, coraz mocniej zatraciła się w smutku, co odmieniło jej domenę - stała się Ponurą Polaną, krainą wiecznej zimy. Skrzat przedostał się do świata materialnego uciekając przed falą lodu, która ruszyła z zamku Azariah gdy ta wydała krzyk rozpaczy - zapewne znak, że Estelar, jej ukochany, nie żyje. Zgodnie z informacjami od mieszkańców Uroczyska, portal został otwarty i był wykorzystywany przez Ildora, zatem było oczywiste, że może być związany z przemianą domeny Azariah w Ponurą Polanę.

Grupa nie dysponowała środkami by przekroczyć portal, dlatego zdecydowała się w pierwszej kolejności zbadać ruiny Starej Wieży. Po nocy spędzonej w Świętym Gaju udała się tam z samego rana. Obalone bloki skalne były rozrzucone po całym dziedzińcu, najwięcej bezpośrednio przy wieży. W dobrym stanie pozostał jedynie parter i północno-zachodnia część muru. Ziejąca dziura na środku była pozostałością po studni. Czarny otwór wejścia, dawno pozbawionego drzwi był jedyną widoczną drogą do środka.

Kiedy grupa zaczęła rozglądać się po dziedzińcu, z wejścia i resztek studni zaczęły wydostawać się martwiaki. Zombie i ruchome, odcięte dłonie okazały się być bardzo twardymi przeciwnikami - twardymi, ale nie dość potężnymi by pokonać Czerwoną Czwórkę. Wszystkie zostały zniszczone dzięki umiejętnościom i mocom bohaterów.

Górna część wieży została zniszczona, ale podziemia ocalały w całości. Grupa zaczęła badać pracownię Ildora, ale zanim zdążyła się dobrze rozejrzeć, na jej drodze stanął potężny przeciwnik - zombie powstały z beholdera. Obawiając się jego magicznych zdolności, postacie wykorzystały najsilniejsze moce i zdolności, radząc sobie dość szybko z nieumarłym wynaturzeniem. Obecność tego potwora zdradzała co stało się feralnej nocy, pozostawało jednak pytanie - co stało się z Ildorem?

wtorek, 3 września 2024

S18-19 Hammerfast

Raz ty czytasz książkę, raz książka czyta ciebie

Hammerfast jest domem dla żywych i umarłych, zarówno krasnoludów, jak i orków - na mocy mistycznego porozumienia między Moradinem a Gruumshem, będącymi obywatelami miasta niezależnie od pochodzenia. Choć funkcjonuje jako normalne miasto - największe i najbogatsze w tej części Doliny Nentir - nie wygląda jak takie. Domostwa były w przeszłości grobowcami, a wiele budynków, krypt i podziemnych kompleksów nadal pozostaje zapieczętowana. Tamże znajdowała się siedziba Gildii Wiedzy, w murach której miał zostać odprawiony rytuał z księgi Ivaka Stoneblooda.

Wędrując pod bramę prowadzącą do otwartej dzielnicy, bohaterowie minęli liczne namioty wyznawców Gruumsha, place przygotowane do turniejów strzeleckich, areny gladiatorskie i zapaśnicze oraz miejsca, w których orki miały rywalizować na tuzin innych, znanych sobie, okrutnych sposobów. Przed wejściem Czerwona Czwórka została wypytana przez krasnoludzkiego strażnika - na wieść o kontaktach z Kragganem bohaterowie otrzymali zapewnienie, że rankiem będą mieć od niego jakąś informację. Sami opowiedzieli o spotkaniu z agresywnymi orkami oraz ciałami ich ofiar leżącymi w pobliżu - krasnolud podziękował i obiecał zająć się tą sprawą.

Faktycznie, po nocy spędzonej w gospodzie, grupa otrzymała zaproszenie na obiad i spotkanie w dzielnicy Gildii Wiedzy. Podczas rozmowy z Kragganem i jego dwiema towarzyszkami opowiedzieli o swoich przygodach oraz o odnalezieniu zapisków dotyczących Elin. Po burzliwej dyskusji ustalono, że rytuał tak czy inaczej będzie odprawiony, ale to czy jego celem będzie wypuszczenie duszy Blackward, czy też zniszczenie jej jako demonicznego bytu będzie musiało zostać doprecyzowane. Rozwiązaniem, o ile drużyna wykaże tyle determinacji, byłoby skonsultowanie się z Czarcim Foliałem - potężną księgą, która jest ukrywana w podziemiach pod wieżą Gildii Wiedzy. Próba wczytania się w zapiski z tego woluminu byłaby jednak bardzo niebezpieczna - księga miała wywoływać halucynacje lub wizje, w trakcie których czytający mógł oszaleć albo nawet umrzeć. Grupa zdecydowała się podjąć to wyzwanie - potrzebna była jednak zgoda Taslin Hardblood, mistrzyni alchemii. Krasnoludka magini nie robiła wielkich problemów - sprawa była na tyle istotna, że taki ruch wydawał się jak najbardziej właściwy.

Podczas przygotowań do rytuału i “lektury” grupa zdecydowała się zabalować na festiwalu. Niestety udział w rywalizacji nie zakończył się wygraną bohaterów - ewidentnie zabrakło szczęścia, bo umiejętnościami członkowie Czerwonej Czwórki zdecydowanie wyróżniali się na tle innych uczestników. Największym pechowcem okazał się Raxis, któremu ktoś skubnął sakiewkę.

Po odpoczynku bohaterowie trafili do podziemi pod wieżą, gdzie w zamkniętej, strzeżonej komnacie znajdowała się, skuta łańcuchami, przeklęta księga. Grupa została zamknięta i zapieczętowana w pomieszczeniu. Kiedy Morthos otworzył Czarci Foliał, dało się słyszeć demoniczne wycie, a grupa znalazła się już w zupełnie innym miejscu.

Czerwoną Czwórkę czekało kilka testów, które miały za zadanie pokazać determinację, być sprawdzianem dla ich woli i umiejętności. Zdołali pokonać czarta na polach Avernusa, nie złamały ich potworne wizje. Ostatecznie stanęli przed diabłem, który udzielił im odpowiedzi na pytanie, potwierdzając, że Elin Blackward była istotą sprzymierzoną z Otchłanią. Wcześniej wypytał o to i owo Morthosa - jak się okazało, był to sprzymierzeniec lub sługa jego dziadka. To, co Czerwona Czwórka przeżyła, nie było jedynie wizją.

Ostatecznie rytuał odprawiony przez Kraggana doprowadził do zniszczenia Elin Blackward. Jej dusza została unicestwiona. Miecz - już bez niezwykłych zdolności - został zwrócony Brindalowi. Historia Galgarna Fleshrippera się jednak na tym nie skończyła.

środa, 17 lipca 2024

S17 Serce z żelaza

 

Gdzieś tam czekały rewelacje o Elin Blackward

Po uwolnieniu poszukiwanych ludzi postacie dowiedziały się prawdy na temat eksperymentów duergarów - ponieważ żaden z ocalałych nie zachowywał się nienaturalnie, postanowili nie robić z tego szumu. Życie z metalowym sercem nie było tym samym, które mieli wcześniej, było jednak czymś lepszym niż samobójstwo. Wiedząc, że w Kuźni nie grozi im nic złego, bohaterowie pozostawili wieśniaków w jednym z pomieszczeń, a następnie zabrali się do pracy.


przez duergarów. Zabrali cały metalowy sprzęt, zaś drewno wykorzystali jako materiał opałowy. Bohaterowie zwrócili jednak uwagę na to, że Ivak Stoneblood, ostatni mieszkaniec ruin, przebywał również w innej części kompleksu. Tam skierowali swoje kroki. Zwłoki starego krasnoluda znajdowały się w łóżku. Na pierwszy rzut oka wyglądało, jakby zmarł we śnie, z przyczyn naturalnych, jednak istniało ryzyko, że odebrał sobie życie - w pobliżu jego ręki, na podłodze, leżał kubek, zaś wokół była ciemna plama wyschniętego życia. Być może Ivak sam odebrał sobie życie?


Eksploracja tej części Kuźni Dusz nie stanowiła większego problemu. Oprócz przedmiotów do osobistego użytku grupa znalazła kilkanaście książek poświęconych Moradinowi oraz praktyce rzemiosła kowalskiego i jubilerskiego (oczywiście na krasnoludzką modłę), nieco złota oraz przegniłe lub podniszczone szaty kapłańskie. Nieopodal był splądrowany warsztat kowalski, zaś nieco dalej resztki biblioteki. Tam, po kilku godzinach poszukiwań udało się odnaleźć zabezpieczoną przed zębem czasu skrytkę z księgą rytuałów Ivaka.


W bibliotece jest sporo materiałów historycznych dotyczących Doliny Nentir, Chaosu Żywiołów oraz zjawisk nadnaturalnych wyciekających z Otchłani (w tym rozważania na temat możliwych “wycieków”, jak ten, który bohaterowie usunęli eliminując klan Sabrak). Bohaterowie poświęcili nieco czasu by przejrzeć zawartość księgozbioru i przypadkiem odkryli coś, co mogło kompletnie zmienić cel ich misji. Z ksiąg można było poznać inną wersję historii Elin Blackward, której dusza żyje w mieczu. Zgodnie z nią, Galgarn Fleshripper był jej przeciwnikiem tylko początkowo - w dodatku konkurentem, a nie zaciekłym wrogiem. Elin dobrowolnie dała się opętać (choć wyglądało to raczej na symbiozę z demonicznym duchem), a do miecza została wpędzona przez bezimiennych awanturników walczących z Fleshripperem - uczynili to z obawy, że Elin zostanie wskrzeszona. Jeśli rytuał zostanie odprawiony, zagrożenie może nie minąć, ponieważ duch Blackward bez wątpienia stał się istotą rodem z Otchłani, niemal pełnoprawnym demonem. Istnieje też ryzyko, że odprawienie go uwolni i ożywi Elin Blackward. Nie będąc pewnym autentyczności zapisków, bohaterowie zdecydowali się skonsultować z krasnoludami w Hammerfast. Zanim jednak mieli ruszyć do dawnej nekropolii, ruszyli z trójką ludzi do Poręby.


Już z daleka było widać, że do wsi trafił patrol Szarej Kompanii. Kilkoro zbrojnych kręciło się wokół głównego placu, zaś na boku kolejni dwaj pilnowali wierzchowców. Nie wydawało się, by coś było nie w porządku. Miejscowi zachowywali się normalnie, wręcz po przyjacielsku - rozmawiali, żartowali, w żaden sposób nie okazując strachu.


Dowódcą ośmioosobowego oddziału okazał się brodaty półelf o imieniu Devos. Przybył do Poręby w poszukiwaniu dwójki dezerterów. Cała historia była dla niego zaskoczeniem, bo to nie byli nowi rekruci ani ludzie migający się od obowiązków, a weterani kilku kampanii. Ktoś, komu można powierzyć ważne obowiązki. Husko - atletycznie zbudowany łysol o ramionach pokrytych smoczymi tatuażami był świetnym zwiadowcą. Brok - niedźwiedziowaty brodacz zajmował się ostatnie tygodnie szkoleniem łuczników. Halvath Cormarrin, dowódca kompanii, wpadł w furię po ich ucieczce, ponieważ zdezerterowali w trakcie misji. Devos nie naciskał na bohaterów, a jedynie wypytał o zdarzenia “na trakcie”. Podziękował nawet za rozwiązanie problemu z goblinami.


Pogoda nie rozpieszczała bohaterów w drodze do Hammerfast. Porywisty wiatr i częste opady skutecznie spowalniały wędrówkę. Szczęśliwie dla bohaterów, droga do krasnoludzkiej nekropolii była usiana porzuconymi domostwami, które idealnie sprawdziły się w roli schronienia na złą pogodę oraz na nocny odpoczynek. Ślady inwazji orków były wręcz namacalne.


Drugiego dnia grupa natrafiła na ślady walki. Niewielka polana była ogołocona ze starego śniegu jakimś zaklęciem - drzewa i gleba zostały mocno osmalone. Pod warstwą świeżego śniegu było widać ślady krwi. Nie było to proste, jednak po chwili poszukiwań bohaterowie natrafili na świeży grób - płytką jamę przysypaną śniegiem i kamieniami. Nie chcąc tracić czasu ani mieszać się w nie swoje sprawy zdecydowali się pozostawić groby nienaruszone.


W czasie, kiedy bohaterowie zbliżali się do Hammerfast, na miejscu właśnie rozpoczynało się Święto Oka - doroczny festiwal czcicieli Gruumsha, ścierających się w pojedynkach i większych potyczkach. Olbrzymi namiot postawiony nieopodal murów miasta był widoczny już z daleka - podobnie jak mniejsze namioty i liczne ogniska istot chcących sprawdzić się w rywalizacji. O ile większości żądnych krwi i chwały stworzeń wystarczyły testy, które mogły przejść podczas Święta, o tyle orki z plemienia Zawodzących Czaszek miały chęć na znacznie więcej. Przygotowali zasadzkę umiejętnie i zaatakowali z furią, wykrzykując hymny ku czci Gruumsha, ale nie byli przygotowani na Czerwoną Czwórkę. Postacie kosiły orki jednego za drugim. Ani jeden nie ocalił życia - zresztą żaden nie próbował, opanowany przez morderczy szał. Grupa odnalazła ich wcześniejsze ofiary - podróżników, którzy mieli pecha wędrować do Hammerfast bocznymi traktami - jednak nie zdecydowali się zabierać ze sobą zwłok. Ruszyli prosto do miasta.


środa, 10 lipca 2024

S16 Kuźnia Dusz

 

Z jakiegoś powodu zdaniem SI w krasnoludzkim mieście potrzebne są takie dziwne grzyby

Wąskie przejście prowadziło w dół, starożytnymi tunelami wykutymi przez krasnoludy prosto do opuszczonej, martwej nekropolii. Bohaterowie cicho przekradali się przez opuszczone, pokryte kurzem i pajęczynami korytarze Kuźni. Napotkali na ślady obecności mrocznych krasnoludów, jednak nie prowokowali niepotrzebnej walki ze strażnikami. Powędrowali do komnat zajmowanych przez Ivaka Stoneblooda przed jego śmiercią. Znajdowały się na niższym poziomie, do którego prowadziła dziura w posadzce w jednym z podziemnych domostw. Niżej grupa dostrzegła duergarów strzegących przejścia. Ze świadomością, iż czeka ich niejedna walka, dobyli broni i ruszyli do boju.

Czekały na nich pająkopodobne humanoidy, duergarscy wojownicy, zwiadowcy i czarownicy. Walczyli też z olbrzymimi pająkami i żukami, jednak to ostatnia potyczka -  w samej Kuźni Dusz - z wodzem duergarów - okazała się być najtrudniejsza. Przeklęty czarownik wykorzystał minerał znaleziony przy goblinach do stworzenia metalowych serc, którymi zastąpił prawdziwe, wydarte z piersi porwanych wieśniaków. Te zostały umieszczone wewnątrz golemów budowanych jeden po drugim przez mrocznego krasnoluda. Niektóre z metalowych istot ożyły na widok intruzów. Czerwona Czwórka poradziła sobie jednak ze wszystkimi.

niedziela, 9 czerwca 2024

S15 Jaskinie goblinów

Nie widomo co albo kogo w tej kuchni piekły, ale pachnęło wspaniale

Grupa postanowiła sprawdzić jak wygląda sytuacja w jaskiniach, ale zamiast pakować się od razu od frontu, zdecydowała się poszukać drugiego wejścia. Zwiad Sigalel zakończył się na wzniesieniu, gdzie dało się wyczuć zapachy kuchenne - przede wszystkim mięsa pieczonego na ogniu. Komin był jednak zbyt wąski by dało się przecisnąć, przez go bohaterowie zostali zmuszeni skorzystać z głównego wejścia.

Grupa próbowała zbliżyć się po cichu. Po cichu też siedziały gobliny w przedsionku. Obie strony były dość czujne by dowiedzieć się o sobie nawzajem.

Na postacie oczekiwały spore siły. Wojownicy wyposażeni w oszczepy, gobliny z bronią ręczną oraz spotkany wcześniej szaman, obecnie dzierżący kostur z wprawioną weń bryłą purpurowego metalu, którego nitki wnikały w jego ciało. Na początku oślepił zaklęciem Sigalel, następnie wezwał wyjące opary czarnej mgły, która rozpraszała postacie, jednocześnie dając osłonę goblinom. Walka była ciężka. Obie strony zdawały sobie celne ciosy. Kilku przeciwników padło i przewaga bohaterów zaczęła rosnąć, jednak wtedy przybyły posiłku - dwa wielkie nietoperze z jeźdźcami oraz kolejne chmary niewielkich. Morthos padł nieprzytomny, a chwilę później również Raxis. Brindal został zmuszony do wezwania cienia z przeklętego miecza. Ostatecznie bohaterowie byli górą, ale kosztem poważnych obrażeń i wielkiego wyczerpania.

Szczęśliwie nikt inny nie usłyszał potyczki. Po kwadransie odpoczynku drużyna poszła dalej. Minęła siedlisko - już puste - nietoperzy i skierowała się głównym korytarzem w głąb jaskiń. Po kilku minutach ostrożnego marszu tunel się rozwidlał. Wąskie pęknięcie prowadziło do miejsca, w którym prawdopodobnie znajdowali się więźniowie (Sigalel usłyszała dzwonienie kajdanami, jakby ktoś skuty łańcuchem poruszał się przez sen). Główny korytarz prowadził do kuchni.

Korzystając z przewagi zaskoczenia bohaterowie wpadli do środka z żądzą krwi w oczach. W środku było kilku goblińskich wojowników oraz dwóch otyłych kucharzy. Szybko okazało się jednak, że sterta odpadów znajdująca się z tyłu jaskini to odrażająca aberracja "na usługach" plemienia. Zlepek zwłok i śmieci połączony szkieletem z tego samego metalu, który był wprawiony w kostur szamana, przebudził się i ruszył na pomoc goblinom. Walka była zacięta, ale krótka. Wojownicy padli bardzo szybko. Kucharze walczyli zaciekle, ale ostatecznie również zostali zabici - choć jeden z nich zdołał zranić Brindala swoimi brudnymi nożami. Wynaturzenie padło jako ostatnie - pokrojone na kawałki, naszpikowane strzałami Sigalel.

S14 Droga do Poręby

Poręba - zadupie jak ta cała Dolina Nentir


Wędrówka do Poręby okazała się być trudną wyprawą. Dolina Nentir została zasypana przez śnieg, więc większość ścieżek znikła pod białą pierzyną zimnego puchu. Początkowo grupa była w stanie odnaleźć jeszcze niezasypane, ale już pod koniec pierwszego dnia wędrówki trzeba było iść na przełaj. Teren stawał się coraz bardziej pofałdowany, wzgórzysty. Na szczęście śnieg lekko prószył, choć bliżej Szarych Wzgórz dał o sobie znać lodowaty wiatr. Bohaterowie spędzili noc w odnalezionej wnęce. Dzięki zdobytemu wcześniej magicznemu krzemieniowi ognisko płonęło całą noc, dając wszystkim wystarczająco ciepła, by dało się wypocząć. Kolejny dzień przyniósł ładniejszą pogodę, ale wędrówka była trudniejsza - podejścia nie były może strome, ale liczne i za sprawą nagromadzonego śniegu bardzo zdradliwe.

Będąc niemal u celu, bohaterowie usłyszeli szczęk broni i krzyki. Okazało się, że nieopodal trwa desperacka walka o życie. Trójka młodych mężczyzn próbowała obronić się przed grupą goblinów i dwoma olbrzymimi nietoperzami. Jeden z nich był poważnie ranny, ale mimo obrażeń brał udział w walce. Bohaterowie nie zastanawiali się długo i ruszyli atakowanym na pomoc.

Wyszkolenie i doświadczenie zrobiły swoje. Drużyna pokonała wszystkie gobliny oraz oba nietoperze, za wyjątkiem prawdopodobnego wodza tej grupy - szamana, który czmychnął kiedy stało się jasne, że jego podwładni za chwilę padną. W potyczce jeden z ludzi padł nieprzytomny, ale na szczęście pomoc postaci - w tym poświęcenie eliksiru leczącego przez Morthosa - zdołało go ocalić. Podczas gdy Motrhos i Brindal zabezpieczali pobojowisko, Sigalel i Raxis próbowali dopaść ostatniego goblina. Niestety, ten zdołał zbiec na drugą stronę rzeki i dotrzeć w pobliże linii drzew, nad którymi krążyły bestie przypominające już pokonane nietoperze. Sigalel byłaby w stanie kontynuować pościg, ale ryzykując starcie z większą liczbą przeciwników. Ryzyko było zbyt duże, dlatego odpuściła.

Ocaleni - Germund, Ebbe i Ove - podziękowali za pomoc i zaprosili drużynę do Poręby. Byli oczywiście drwalami mieszkającymi w osadzie. W drodze na miejsce nakreślili szersze tło temu, co zdarzyło się ostatnio.

Poręba nigdy nie była bardzo bezpiecznym miejscem, ale rzadko w pobliżu pojawiały się istoty, które stanowiły bezpośrednie zagrożenie, dlatego nikt nie przejął się plemieniem goblinów, które zajęło leżące kilka mil dalej jaskinie. Wydawało się, że mają pokojowe zamiary - poszukiwały legowiska, być może na przeczekanie zbliżającej się zimy. Przez długi czas były dobrymi sąsiadami, ale kiedy spadł śnieg, zaczęły zachowywać się agresywnie. Podchodziły po kilka w pobliże Poręby, raz lub dwa razy zaatakowały nawet miejscowych (na szczęście skończyło się rzuceniem kilku oszczepów, na co drwale odpowiadali wypuszczeniem kilku strzał). Niestety, poprzedniego ranka porwały trójkę miejscowych - dziewczynę Ovego, Karin oraz jej stryjów - Stena i Loke. Trójka "przewodników" próbowała namówić innych do pomocy, ale nikomu nie paliło się ruszyć na całe plemię goblinów, dlatego zdecydowali się spróbować przekraść się do jaskiń i wydostać swoich ukradkiem.

Nic z tego nie wyszło, bo natknęli się na bandę, która niemal ich pokonała.

Poręba okazała się być niewielką wsią. Kilkanaście solidnych, drewnianych chat, kilka budynków gospodarczych oraz dziurawa jak sito palisada było wszystkim, co zbudowali tutejsi - nieliczni - mieszkańcy. Po raz kolejny bohaterowie zobaczyli na własne oczy jak mocno wyludniona jest Dolina Nentir.

Po dotarciu do osady grupa została powitana przez jej wodza, Melkera z Drakenberg. Emerytowany poszukiwacz przygód ugościł bohaterów tak dobrze, jak był w stanie - chlebem, serem, mięsiwem i suszonymi owocami - po czym wypytał ich dokładnie o wydarzenia z ostatnich godzin. Potwierdził to, co opowiadali Germund, Ebbe i Ove, jednocześnie dodając, że miejscowi nie ruszą na pomoc porwanym. Nikt nie narazi życia kilkunastu niedoświadczonych w walce osób by - być może - ocalić troje. Melker zaproponował jednak by bohaterowie spróbowali odbić porwanych, oferując za to niewiele złota. Dodał jednak, że gdyby udało się im przepędzić plemię, w zamian oddałby im Kamień Mocy - magiczny przedmiot, który pozostał mu z czasów, kiedy sam był awanturnikiem.

Morthos początkowo odrzucił propozycję, ale ostatecznie wspólnie grupa zdecydowała, że "przyjrzy się" całej sprawie i być może przeprowadzi zwiad w okolice jaskiń. Grupa zdradziła, że celem wyprawy jest Kuźnia Dusz. Melker znał to miejsce. Potwierdził jego lokalizację zgodnie z mapą postaci, dodając kilka ciepłych słów na temat jego gospodarza, Ivaka Stoneblooda. Opowiedział również trochę o Szarej Kompanii. Potwierdziły się informacje już posiadane przez bohaterów. Gospodarz wspomniał o ich krucjacie, misji zbierania artefaktów po Nerath i budowania siły, która miałaby przywrócić chwałę imperium. Melker wspomniał o plotce, jakoby magia dżinów miałaby pomóc zrealizować to marzenie - nie znał jednak szczegółów w jaki sposób Cormarrin miałby zdobyć dostęp do tak potężnej mocy. Dodał na koniec, że gdyby w pobliżu pojawił się patrol Kompanii, spróbowałby ich wynająć do przepędzenia goblinów, ale żołnierze rzadko się zapuszczali w okolice Poręby zimą.

Rankiem, po uzupełnieniu zapasów, grupa ruszyła w stronę starego mostu, a potem zagłębiła się w las prowadzący do Kuźni. Sigalel błyskawicznie odnalazła drogę prowadzącą do bramy krasnoludzkiego miasta. Dwoje ciężkich, kamiennych drzwi broniło dostępu do środka. Brindal zaryzykował podejście bliżej. Był na tyle cicho, by nie wzbudzić zainteresowania strażników pilnujących wejścia po drugiej stronie - trójki zakutych w stal, szaroskórych krasnoludów o łysych głowach i gęstych, białych brodach. To byli oczywiście duergarowie. Dostęp do środka był dodatkowo utrudniony sztabą - bez wątpienia zabezpieczoną kołkami, które uniemożliwiały podniesienie jej np. magią.

Po krótkiej naradzie grupa zdecydowała się rozejrzeć po okolicy, poszukać innego wejścia i zobaczyć co dzieje się w pobliżu jaskiń goblinów.

Szybko wytropiły trzy takie istoty, przy czym nie byli to wyłącznie mieszkańcy pieczar. Dwóch z nich prowadziło goblińskiego jeńca o bladoniebieskiej skórze, odzianego w biel. Szybka akcja pozwoliła na pozbawienie przytomności całej trójki. Bohaterowie zabrali nieprzytomnych dalej, by odgłosy przesłuchania nie wzbudziły zainteresowania mieszkańców jaskiń.

Jako pierwszy został obudzony "jeniec".

Łamanym wspólnym wyraził wdzięczność za uratowanie mu życia. Dodał, że taki gest w stosunku do sługi Zajadłej był podwójnie dobrym uczynkiem. Opowiedział krótką historię o misji swojej grupy, która została zaskoczona i pokonana przez leżące nieopodal gobliny. Nie zamierzał jednak mówić nic na temat szczegółów swojej misji. Po chwili było jasne, że bohaterowie są wrogami smoczycy. Mimo groźby śmierci goblin nie zmienił frontu. Motrhos zabił go nożem.

Pozostała dwójka nie była w stanie porozumieć się z bohaterami. Mówili dziwnym językiem, kojarzącym się z mową Podmroku. Na migi przekazali informację, że ich plemię liczyło około trzydzieści osób oraz to, że duergarowie nie są ich przyjaciółmi, ale są zmuszeni do współpracy.

Oba gobliny również straciły życie z rąk bohaterów.

S13 Katakumby

Elva nie wyglądała na zadowoloną z tego, że akurat Brindal ma ten miecz


Wskazówki otrzymane przez miejscowych okazały się być bardzo celne. Grupa bez problemów odnalazła właściwe miejsce. Wspinaczka w dół nie była łatwa, ale postacie ubezpieczały się wzajemnie i bez problemu zeszły na dół.

Po kilku minutach drużyna dotarła do miejsca, o którym mówili bandyci. Widać było resztki magicznego kręgu, rytualne przedmioty i rzeczy osobiste Tobolara. Z tyłu leżały dwa ciała. Rozkładające się zwłoki zabitego oprycha oraz wyglądające niemal jak żywe ciało Faith. Sigalel zbadała je i doszła do wniosku, że Nerissa żyje. W obecnym stanie musiała ją utrzymywać jakaś potężna klątwa.

Drużyna ruszyła w mrok.

Katakumby były stare i puste, ale wciąż niebezpieczne. Sigalel i Brindal poprowadzili jednak grupę bezpieczną ścieżką, prowadzącą tropem Tobolara. Niziołek bez wątpienia wbiegł do jednej z odnóg, której próg chroniła jakaś stara magia. Runy ostrzegały przed wkroczeniem do tego miejsca. No, ale cóż, trzeba było wejść.

Rzędy opancerzonych szkieletów budziły tak mocne skojarzenia, że Morthos zaczął zabierać im ekwipunek i wyrzucać na zewnątrz. To ewidentnie nie spodobało się tutejszemu “panu” - upiorowi ze starożytnych czasów - który przybył w towarzystwie kolejnego nieumarłego, potężnego wojownika w zbroi płytowej, by spróbować dogadać się z bohaterami. Nie było za bardzo możliwości porozumienia, bo ów ożywieniec nie chciał uwolnić Tobolara za darmo, a grupa nie chciała wymazywać runów trzymających go na uwięzi. Skończyło się oczywiście walką.

Fizyczne formy martwiaków zostały zniszczone bez większych problemów. W dalszej części kompleksu na bohaterów czekał wyczerpany, głodny i mocno odwodniony niziołek. Nie był w stanie wysłowić się jak bardzo był wdzięczny za ratunek. Z tego, co opowiadał, w krypcie, do której przypadkiem wbiegł, był uwięziony duch nekromanty. Ów upiór ubzdurał sobie, że Tobolar jest w stanie uwolnić go korzystając z mocy kuli (oczywiście dalej nie miał pojęcia jak jej używać). Patowa sytuacja rozwiązałaby się zapewne śmiercią Quickfoota. Na szczęście grupa przybyła wystarczająco szybko. Niziołek był zdania, że bohaterom udało się jedynie powstrzymać nieumarłych, a nie zniszczyć - sugestia została potem wypowiedziana w kierunku kapłanów i “arcy”maga, w celu zablokowania dostępu do krypty np. poprzez zawalenie odcinka tunelu.

Bohaterowie wydostali się na powierzchnię bez większych problemów - razem z nieprzytomną Narissą, z której klątwę mieli zdjąć kapłani, na prośbę Nimozarana.

Drużyna mogła odetchnąć.

Siedzenie na tyłku nie pasowało najbardziej Ren, która zaczęła panoszyć się po Fallcrest i zdobywać kolejne kontakty. Nie przełożyło się to ani na pracę, ani na zysk, ani - na szczęście - na kłopoty. Te jednak przyszły same, tym razem do Brindala.

Problemy przybyły w postaci trójki krasnoludów z Hammerfast: Arlinn Blackwar, młodej, krasnoludzkiej blondynki o bladej cerze i zapadniętych oczach, akolitki Kruczej Królowej; Elvy Stormbow, zakutej w płytowy pancerz, surowej wojowniczki o kasztanowych włosach zaplecionych w warkocz; Kraggana z Vor Doral, szarobrodego krasnoluda odzianego w ciemnoniebieskie szaty i beret z kolorowym piórkiem w tym samym kolorze. Był historykiem i magiem.

Cała trójka przybyła do Fallcrest prosto z Hammerfast. Podążali śladem skradzionego miecza, który kilka miesięcy temu został zabrany z zapieczętowanej krypty znajdującej się pod miastem. Z informacji, które posiadali, złodziej odsprzedał ostrze kupcowi, który zginął w drodze do Eastling. Kraggan nie winił Brindala za to, że zabrał broń i się nim posługuje, ale zwrócił uwagę na niebezpieczeństwo, jakie wiąże się z jego posiadaniem.

Zgodnie z prawem Hammerfast, otwarcie jednego z grobowców i kradzież są karane śmiercią. W tym wypadku sytuacja była jeszcze bardziej skomplikowana, bo skradziono przedmioty należące do przeklętego demonologa. Ich wykorzystanie mogło sprowadzić chorobę na ciało posiadacza albo wypaczyć jego ducha.

Kraggan poprosił by Brindal przekazał mu ostrze na kilka godzin magicznych badań. Jeśli jego obawy potwierdziłyby się, być może byłby w stanie znaleźć sposób jak sprawić by używanie miecza było bezpieczne. Elva i Arlinn ostrzegły, że potomkowie wojowników zgładzonych przez owego demonologa mogliby pojawić się w przyszłości by odebrać je siłą, była to jednak niepotrzebna docinka, bo Brindal nie widział problemu we wręczeniu miecza Kragganowi.

Niestety, jego obawy się potwierdziły..

Galgarn Fleshripper umieścił w ostrzu duszę opętaną przez demona. Był to duch jego zaciekłej przeciwniczki, Elin Blackward, przodka kapłanki wędrującej z Kragganem. Badania ostrza upewniły krasnoluda, że dusza Elin wciąż znajduje się w mieczu - a zatem również demon, który ją opętał.

Kraggan stwierdził, że istnieje rytuał, który mógłby wypędzić demona, jednocześnie pozostawiając duszę Elin nietkniętą. Rozmawiał wcześniej z Nimozaranem, który potwierdził jego informacje, ale jednocześnie zaprzeczył by taka księga znajdowała się w posiadaniu Septarchy. Z tego powodu pozostała jedyna opcja - odnalezienie i przeszukanie Kuźni Dusz, starej świątyni Moradina, która została zniszczona podczas inwazji orków przed wiekiem. Przez jakiś czas opiekował się nią emerytowany awanturnik i kapłan, Ivak Stoneblood, jednak zmarł w niejasnych okolicznościach dawno temu. Od tamtej pory nie słyszano, by w świątyni przebywał ktokolwiek. Ivak był znanym i cenionym egzorcystą, to w jego listach Kraggan znalazł wzmiankę o rytuale.

Propozycja Kraggana była bardzo prosta - ich trójka wróci do Hammerfast by poczynić przygotowania i zebrać składniki niezbędne do odprawienia rytuału, przekona również swoich ziomków by zaniechali poszukiwań miecza i pozwolili Brindalowi go zachować. Kraggan uważał, że ktoś, kto pomógł zgładzić Mazati i zniszczyć przeklęty klan Sabrak powinien być godzien by władać tak potężnym orężem. Bohaterowie w tym czasie mieli ruszyć do Kuźni Dusz, zbadać je i wrócić do Hammerfast z księgą rytuałów Stoneblooda.

Jako bezpieczną przystań krasnoludy wskazały Porębę, niewielką osadę drwali leżącą u podnóża Szarych Wzgórz. Tamtejsi ludzie powinni być w stanie wskazać postaciom właściwy kierunek.

Bohaterowie dowiedzieli się już, że tamten obszar to teren głównej aktywności Szarej Kompanii - potencjalnie sprzymierzeńców, ale również możliwych rywali. Szara Kompania to organizacja skupiająca rzekomych potomków imperium Nerath, dowodzona przez samozwańczego spadkobiercę tronu, Halvatha Cormarrina, aktywnie rekrutuje żołnierzy w północnej części kontynentu, zwłaszcza w Dolinie Nentir, gdzie ma swoją siedzibę. Chcą wskrzesić chwałę Nerath, ale też ocalić imperium od zapomnienia. W tym celu przeszukują stare ruiny w poszukiwaniu reliktów pochodzących z czasów jego świetności. Rekwirują również takie przedmioty, jeśli znajdą je w niepowołanych rękach. Halvath Cormarrin wydaje się być człowiekiem pełnym ideałów, ale dla wielu to po prostu dowódca bandytów, którzy chcą legitymizować swoją działalność.

Po krótkiej dyskusji bohaterowie zgodzili się wyruszyć w podróż i rozpoczęli przygotowania - droga w jedną stronę miała zająć co najmniej dwa dni.

S12 Zaginiony uczeń

Dumny "arcy"mag na niepozowanym portrecie

Faran chciał ugościć bohaterów po królewsku, ale na zadupiu, jakim jest Dolina Nentir, jedyne co mu mogło wyjść, to uczta przeradzająca się w popijawę. Rozrywka była swojska, ale licha, za to jedzenie znakomite. Markelhay musiał wydobyć z piwnic swoje najlepsze wina, bo one również okazały się całkiem niezłe. Gustowała w nich szczególnie Ren, bo już po godzinie wpadła w ten radosny, pijacki nastrój, w którym człowiek chce się bratać z każdym.

Nimozaran Zielony, “arcy”mag resztek tutejszej gildii, chciał skontaktować się z drużyną i wykorzystał okazję w postaci uczty - co pasowało też postaciom, które liczyły na jego magiczne wsparcie. W osobnej komnacie opowiedział o problemie - zaginionym uczniu i skradzionym magicznym przedmiocie - obiecując opowiedzieć więcej jeśli tylko grupa zechciałaby spróbować rozwiązać jego problem i poszukać niziołka, który kilka dni temu zniknął z wieży razem z czymś bardzo cennym, co Nimozaran rozkazał mu zbadać. Grupa wstępnie przystała na propozycję czarodzieja.

W jego wieży drużyna usłyszała całą historię.

Kilka tygodni temu wszedł w posiadanie interesującego magicznego przedmiotu. Zajęty trudniejszymi badaniami, rozkazał swojemu uczniowi, niziołkowi Tobolarowi Quickfootowi przeanalizowanie jego aury i nauczenie się jak wykorzystywać moc tego obiektu. Tydzień temu nie odnalazł Tobolara w jego komnacie, zniknął również przedmiot jego badań. Najwyższy Septarch Fallcrest poprosił bohaterów by odnaleźli obie zguby. W zamian zaoferował interesujący zwój, który zakupił kilka lat temu od planarnego kupca - Zwój Wskrzeszenia. Niestety, nie posiadał potrzebnych składników materialnych, jednak słyszał, że posiadają spory zapas residuum, więc w razie największej potrzeby będą w stanie posłużyć się tym potężnym rytuałem. Było to co prawda w czasie, kiedy postaciom residuum już się kończyło, ale sam zwój wzbudził ich zainteresowanie i ostatecznie doszło do porozumienia.

Pierwszy etap śledztwa rozpoczął się już w wieży. Nimozaran odpowiedział na pytania bohaterów i pokazał im komnaty zajmowane przez niziołka. Okazało się, że przedmiotem, który badał, była niezwykle lekka, obsydianowa kula, na powierzchni której w specyficznych okolicznościach (wstępnie wydawało się, że chodzi o zimno) pojawiały się złote litery w języku piekielnym. Mimo długiego czasu poświęconego na badanie tego przedmiotu, Nimozaran nie zdołał odkryć jego mocy. Podejrzewał, że nie będąc w stanie rozwikłać samodzielnie zagadki kuli, niziołek zwrócił się do kogoś z prośbą o pomoc. Jeśli tak, ktoś mógł wykorzystać naiwność Tobolara i pozbawić go życia (a na pewno kuli). W przypadku śmierci ucznia zadeklarował, że zadowoli się odzyskaniem magicznego przedmiotu oraz odnalezieniem i ukaraniem sprawców. Potencjalnie Tobolar mógł poprosić o pomoc Armosa Kamrotha (opryskliwego, łysiejącego bogacza, który jest majętnym właścicielem ziemskim) lub Narissę Faith (podejrzaną dziewczynę diablę o bladofioletowej skórze, czarnych ustach i oczach pozbawionych źrenic, zajmująca się handlem różnymi miksturami oraz leczeniem chorób).

Na pytanie dlaczego sam nie rozpocznie poszukiwań, mag odparł, że ludzie nie chcą z nim rozmawiać. Z niezrozumiałych dla niego powodów.

Po nocnym odpoczynku bohaterowie ruszyli na poszukiwanie informacji o Tobolarze. Pewne informacje na temat chłopaka się potwierdziły, jednak nie udało się porozmawiać ani z Kamrothem (który był nieobecny jeszcze w czasie zanim niziołek zniknął), ani z Faith (która znikła tej samej nocy co Quickfoot). Grupa dowiedziała się natomiast, że w dolnej części miasta pojawił się upiór, który co prawda nikogo nie zabił, ale na pewno mógłby to zrobić gdyby nadarzyła się okazja. Pojawiły się sugestie, że te dwie sprawy mogą być powiązane - widmo pojawiło się około tygodnia temu.

Rozwiązanie pewnej części zagadki pojawiło się w postaci zasadzki. Brindal rozpytywał na tyle nieostrożnie, że zwrócił uwagę ludzi powiązanych z całą sprawą. Szczęśliwie Raxis zdołał wydrzeć siłą informacje na temat grupy oprychów-amatorów, którzy mieli plan zasadzić się na naiwnego niziołka w nocy tydzień temu, kiedy ten razem z Faith wyruszył do jednej z jaskiń by odprawić jakiś rytuał. Bandyci mieli nadzieję obić gęby bohaterom i w ten sposób skłonić ich by pozostawili tę sprawę. Zasadzka była przygotowana w pobliżu opuszczonego magazynu. Brindal poszedł na zwiady, ale zabrakło nieco znajomości terenu i zamiast obejrzeć sobie dokładnie magazyn trafił dokładnie tam, gdzie oprychy go chciały mieć - przy wejściu do sąsiadującego z magazynem pustostanu.

To, co miało być bójką szybko zmieniło się w walkę na śmierć i życie. Pozostali usłyszeli szamotaninę. Motrhos, który nie wiedział co się właściwie dzieje, rzucił zaklęcie. Kiedy dwóch bandytów padło martwych, pozostali przestali się hamować. Walka była bardzo długa, między innymi za sprawą dwóch szalonych niziołków miotających kamienie z procy z okien na najwyższej kondygnacji. Brindal został szybko powalony i wciągnięty do środka kamienicy, co wróżyło najgorsze. Okazało się jednak, że w bandzie nie wszyscy byli takimi twardzielami - jeden z nieprzyjaciół opatrzył rany krasnoluda, kiedy ten padł nieprzytomny. Ostatecznie walkę przeżyło dwóch przeciwników, z których grupa wyciągnęła wszystkie potrzebne informacje.

Okazało się, że zebrali się razem by ograbić Tobolara i Narissę, kiedy ci poszli odprawić rytuał w jednej z krypt. Coś jednak poszło nie tak. Przerywając rytuał uwolnili potężne, nekrotyczne moce, które sprowadziły wyjącego upiora. Ten pozbawił życia jednego z członków bandy - zabiłby więcej, ale reszcie udało się uciec. Zdaniem bandytów Tobolar uciekł w głąb katakumb.

Grupa oddała obu strażnikom miejskim i opowiedziała Nimozaranowi o postępach. Czarodziej obiecał załatwić pozwolenie na eksplorację katakumb, w których Quickfoot mógł znaleźć schronienie (albo śmierć). Przy okazji zaczarował Sigalel amulet ochronny.

Bohaterowie odpoczęli, po czym ruszyli na klif by poszukać drogi do wykutych w skalnej ścianie tuneli.

piątek, 10 maja 2024

S11 Czarna Cysta

 
Najstarszy, najbardziej szalony z rodziny przywódców klanu Sabrak

Znajomo wyglądający krasnolud w fioletowych szatach spoglądał na bohaterów, kiedy zaczynali się materializować wewnątrz pomieszczenia. Wrzeszczał "Czemu pozostaje milczący? To zresztą bez znaczenia".

Pokój, w pobliżu środka którego się pojawili, szybko nabierał materialnej fizyczności. Znikło uczucie zimna, pustki i zła, które towarzyszyło postaciom po wkroczeniu w portal znajdujący się w obelisku. Przenieśli się do dużej komnaty z dwoma ołtarzami stojącymi przy zbiorniku z lśniącym, czerwonym płynem przetkanym srebrnymi i złotymi nićmi. Obok nich była głęboka studnia pełna czystej, przejrzystej wody, cuchnącej jednak kwaśnym, drażniącym zapachem. Głównym źródłem światła pozostawał portal z błękitnego ognia, który mieli za swoimi plecami.

W pozostałych narożnikach stały - nieopodal głębokich dziur pełnych czarnej smoły - dwa posągi ohydnych, groteskowych postaci. Jeden z nich był poważnie uszkodzony.

Komnata oczywiście nie była pusta. Przy kadzi stał Zarnak, krasnolud wyznający Tharizduna, który był odpowiedzialny za problemy Eastling. Między nim a bohaterami stało dwóch zakutych w stal krasnoludów. Od razu było wiadomo, że to się skończy jatką - wszyscy chwycili mocniej za oręż i rzucili się do walki. Chwilę później z portalu wynurzyły się kolejne sługi klanu Sabrak… a potem kolejne i kolejne, zastępując tych, których krew już wsiąkała między kamienne płyty posadzki. To nie była najprostsza walka drużyny. Sigalel została zmuszona do bezpośredniej walki przez jednego z ochroniarzy. Psychiczna aura, jaką roztaczał uniemożliwiała jej bezpieczne wycofanie się. Brindal zaatakował Zarnaka, ale został odepchnięty i wpadł do kadzi z czerwoną substancją, która paliła niczym żywy ogień. Raxisowi i Morthosowi udało się jednak uporać ze swoimi przeciwnikami, więc po chwili ruszyli na odsiecz. Zarnak mógł ich jedynie przeklinać, kiedy zadawali mu kolejne ciosy zdolne przełamać jego mizerną obronę. Cóż z tego, że władał potężną magią, skoro ostrze Raxisa odrąbało mu jego paskudny łeb? Walka toczyła się na dwóch poziomach. Materialnym oraz niematerialnym - tam wola, wiara i moc bohaterów ścierała się z przeklętą magią pęknięcia, przez które esencja Chaosu Żywiołów przenikała do świata materialnego. Zmagania trwały długo, ale ostatecznie to postacie - ranne i zmęczone - były górą. Wyrwa została zamknięta. Substancja będąca źródłem zarazy wyparowała. Zaraza została powstrzymana. Eastling było bezpieczne. Powrót do miasteczka przebiegł bez problemów. Wieczorem, kiedy Brindal zabrał się za zdawanie relacji o tym, co zaszło, karczma pękała w szwach, ale krasnolud okazał się być na tyle mało porywającym mówcą, że ostatni akt tej historii poznał jedynie Evendur i Sir Arveen (z rodowym mieczem z powrotem przy pasie - Scorn oddał ostrze wojowniczce dziękując jej za użyczenie cennego oręża). Teraz nadszedł czas odpoczynku, regeneracji sił oraz przygotowań do dalszych przygód. Grupa wyruszyła w towarzystwie Vidana do Fallcrest, które w ciągu kolejnych kilku dni pobieżnie zwiedziła. Dzięki swoim bohaterskim czynom postacie miały zapewnione pokoje w Zajeździe Nentir - najciekawszej gospodzie w całym mieście. Postaciom udało się uzupełnić zapasy, wykorzystać zdobyte residuum do zaczarowania (rękoma kapłanów) nowych magicznych przedmiotów oraz użycia nieco zdobycznego złota na dokupienie potrzebnego sprzętu. Wkrótce mieli się spotkać z lordem Farenem Markelhay’em, władcą Fallcrest.

S10 Świątynia Oka

 
Chodźmy ścieżką ognia, będzie fajnie.

Kiedy opadł bitewny kurz, grupa ruszyła zbadać ostatnie pomieszczenie kompleksu. Niewielki gabinet i sypialnia musiały być domem dla jednego z akolitów lub czarodzieja, w środku nie było jednak nikogo. Cennych przedmiotów również tam nie było, za wyjątkiem bordowych “dziecięcych” butów, które początkowo Brindal wziął za dziecięce trzewiczki. Scorn nie miał wątpliwości - były to magiczne “Buty Akrobaty”. Mogły się przydać drużynie, potrzebny był jednak ktoś znający rytuał zaklinania magicznych przedmiotów. Oznaczało to, że na ten moment lądują w plecaku.

Strome, spiralne schody prowadziły kilkanaście metrów w głąb ziemi. Skończyły się w dużej, okrągłej komnacie z czterema łukowatymi wyjściami, nad którymi znajdowały się symbole żywiołów - ognia, wody, ziemi i powietrza - w swych paskudnych, niszczycielskich aspektach. Wszyscy bohaterowie czuli “oddech”, na który uwagę zwrócił Morthos. Wszyscy usłyszeli dziwne bełkotanie i szepty dochodzące z wnętrza korytarzy. Zdaniem Brindala nie miało znaczenia jaką drogę bohaterowie obiorą - ostatecznie doprowadzą ich do tego samego miejsca jeszcze niżej.

Po krótkiej dyskusji bohaterowie zdecydowali się pójść ścieżką ognia. Tunel, który wybrali z każdą chwilą robił się coraz bardziej ciepły. Powietrze nie było tylko gorące, ale też wilgotne - trudno było oddychać czymś przypominającym parę wodną. Droga nie była prosta. Wiła się i rozwidlała. Miejscami przed bohaterami wybuchały płomienie, w poprzek stawała ściana ognia. Wydawało się, że to wszystko iluzje - tak, jak głosy rozbrzmiewające w ich głowach, ale niebezpieczeństwo nie kryło się wyłącznie w możliwości zgubienia w labiryncie. Ostatecznie grupie udało się pokonać tę przeszkodę i rozpocząć drugą próbę. Musiała dotrzeć na drugą stronę komnaty, w której ogień strzelał ze ścian, podłogi i sufitu, zaś niektóre kafle na posadzce rozgrzewały się do czerwoności. Nie wszystkim postaciom udało się pokonać tę przeszkodę bez poparzeń, jednak ich doświadczenie i umiejętności sprawiły, że obyło się bez ciężkich obrażeń.

Kolejny tunel doprowadził postacie do Świątyni Oka.

Drzwi prowadziły do wysokiego pomieszczenia w kształcie odwróconej piramidy z trzema poziomami. Na środku każdej ze ścian górnego poziomu znajdowały się drzwi, zaś naprzeciw schody prowadzące w dół. Po dwóch stronach stały ołtarze przedstawiające demoniczne żywiołaki. "Ściany" piramidy były mocno nachylone, wykonane z obrośniętego czarnym mchem kamienia, miały po 3 metry wysokości. Sfery ognia płonącego bez paliwa zapewniały wystarczająco dużo światła. Na środku komnaty znajdował się czarny obelisk, pochłaniający wszelkie światło. Na jego szczyt prowadziła drewniana platforma, wzniesiona ponad najwyższy poziom piramidy. W pobliżu schodków prowadzących na platformę i na niej znajdowało się kilka skrzyń i kufrów, niektóre otwarte - zawierały różne narzędzia.

Grupa słusznie podejrzewała, że czeka ją tu potyczka. Bohaterowie rozdzielili się by poszukać przejścia dalej, jednak mieli się na baczności - a tak przynajmniej im się wydawało. W pewnym momencie na obelisku uformowały się dwa portale przypominające fale na powierzchni wody po wrzuceniu kamyka. Wyszły z nich ociekające gęstą smołą istoty. Dołączyły do niej demony, które wynurzyły się z płomiennych sfer - identyczne jak te, w które przemieniły się ofiary plagi otchłani.

Walka była zacięta, ale grupa dość szybko poradziła sobie z przeciwnikami. Zrobiła to jednak kosztem najcenniejszych zasobów. Wyczerpany Scorn zaproponował by - mimo, że niedawno zakończyli odpoczynek - przeczekać kolejny dzień, odzyskać swoje siły (w tym moce przedmiotów magicznych) i ruszyć dalej dopiero wtedy. W tym czasie udało mu się zidentyfikować moce łuku, który znalazła Sigalel.

Nocą jeden norker wyszedł z portalu w obelisku na przeszpiegi, ale miał pecha zostać usłyszanym i dostrzeżonym. Nie wiedział nawet co go zabiło.

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...