niedziela, 9 czerwca 2024

S14 Droga do Poręby

Poręba - zadupie jak ta cała Dolina Nentir


Wędrówka do Poręby okazała się być trudną wyprawą. Dolina Nentir została zasypana przez śnieg, więc większość ścieżek znikła pod białą pierzyną zimnego puchu. Początkowo grupa była w stanie odnaleźć jeszcze niezasypane, ale już pod koniec pierwszego dnia wędrówki trzeba było iść na przełaj. Teren stawał się coraz bardziej pofałdowany, wzgórzysty. Na szczęście śnieg lekko prószył, choć bliżej Szarych Wzgórz dał o sobie znać lodowaty wiatr. Bohaterowie spędzili noc w odnalezionej wnęce. Dzięki zdobytemu wcześniej magicznemu krzemieniowi ognisko płonęło całą noc, dając wszystkim wystarczająco ciepła, by dało się wypocząć. Kolejny dzień przyniósł ładniejszą pogodę, ale wędrówka była trudniejsza - podejścia nie były może strome, ale liczne i za sprawą nagromadzonego śniegu bardzo zdradliwe.

Będąc niemal u celu, bohaterowie usłyszeli szczęk broni i krzyki. Okazało się, że nieopodal trwa desperacka walka o życie. Trójka młodych mężczyzn próbowała obronić się przed grupą goblinów i dwoma olbrzymimi nietoperzami. Jeden z nich był poważnie ranny, ale mimo obrażeń brał udział w walce. Bohaterowie nie zastanawiali się długo i ruszyli atakowanym na pomoc.

Wyszkolenie i doświadczenie zrobiły swoje. Drużyna pokonała wszystkie gobliny oraz oba nietoperze, za wyjątkiem prawdopodobnego wodza tej grupy - szamana, który czmychnął kiedy stało się jasne, że jego podwładni za chwilę padną. W potyczce jeden z ludzi padł nieprzytomny, ale na szczęście pomoc postaci - w tym poświęcenie eliksiru leczącego przez Morthosa - zdołało go ocalić. Podczas gdy Motrhos i Brindal zabezpieczali pobojowisko, Sigalel i Raxis próbowali dopaść ostatniego goblina. Niestety, ten zdołał zbiec na drugą stronę rzeki i dotrzeć w pobliże linii drzew, nad którymi krążyły bestie przypominające już pokonane nietoperze. Sigalel byłaby w stanie kontynuować pościg, ale ryzykując starcie z większą liczbą przeciwników. Ryzyko było zbyt duże, dlatego odpuściła.

Ocaleni - Germund, Ebbe i Ove - podziękowali za pomoc i zaprosili drużynę do Poręby. Byli oczywiście drwalami mieszkającymi w osadzie. W drodze na miejsce nakreślili szersze tło temu, co zdarzyło się ostatnio.

Poręba nigdy nie była bardzo bezpiecznym miejscem, ale rzadko w pobliżu pojawiały się istoty, które stanowiły bezpośrednie zagrożenie, dlatego nikt nie przejął się plemieniem goblinów, które zajęło leżące kilka mil dalej jaskinie. Wydawało się, że mają pokojowe zamiary - poszukiwały legowiska, być może na przeczekanie zbliżającej się zimy. Przez długi czas były dobrymi sąsiadami, ale kiedy spadł śnieg, zaczęły zachowywać się agresywnie. Podchodziły po kilka w pobliże Poręby, raz lub dwa razy zaatakowały nawet miejscowych (na szczęście skończyło się rzuceniem kilku oszczepów, na co drwale odpowiadali wypuszczeniem kilku strzał). Niestety, poprzedniego ranka porwały trójkę miejscowych - dziewczynę Ovego, Karin oraz jej stryjów - Stena i Loke. Trójka "przewodników" próbowała namówić innych do pomocy, ale nikomu nie paliło się ruszyć na całe plemię goblinów, dlatego zdecydowali się spróbować przekraść się do jaskiń i wydostać swoich ukradkiem.

Nic z tego nie wyszło, bo natknęli się na bandę, która niemal ich pokonała.

Poręba okazała się być niewielką wsią. Kilkanaście solidnych, drewnianych chat, kilka budynków gospodarczych oraz dziurawa jak sito palisada było wszystkim, co zbudowali tutejsi - nieliczni - mieszkańcy. Po raz kolejny bohaterowie zobaczyli na własne oczy jak mocno wyludniona jest Dolina Nentir.

Po dotarciu do osady grupa została powitana przez jej wodza, Melkera z Drakenberg. Emerytowany poszukiwacz przygód ugościł bohaterów tak dobrze, jak był w stanie - chlebem, serem, mięsiwem i suszonymi owocami - po czym wypytał ich dokładnie o wydarzenia z ostatnich godzin. Potwierdził to, co opowiadali Germund, Ebbe i Ove, jednocześnie dodając, że miejscowi nie ruszą na pomoc porwanym. Nikt nie narazi życia kilkunastu niedoświadczonych w walce osób by - być może - ocalić troje. Melker zaproponował jednak by bohaterowie spróbowali odbić porwanych, oferując za to niewiele złota. Dodał jednak, że gdyby udało się im przepędzić plemię, w zamian oddałby im Kamień Mocy - magiczny przedmiot, który pozostał mu z czasów, kiedy sam był awanturnikiem.

Morthos początkowo odrzucił propozycję, ale ostatecznie wspólnie grupa zdecydowała, że "przyjrzy się" całej sprawie i być może przeprowadzi zwiad w okolice jaskiń. Grupa zdradziła, że celem wyprawy jest Kuźnia Dusz. Melker znał to miejsce. Potwierdził jego lokalizację zgodnie z mapą postaci, dodając kilka ciepłych słów na temat jego gospodarza, Ivaka Stoneblooda. Opowiedział również trochę o Szarej Kompanii. Potwierdziły się informacje już posiadane przez bohaterów. Gospodarz wspomniał o ich krucjacie, misji zbierania artefaktów po Nerath i budowania siły, która miałaby przywrócić chwałę imperium. Melker wspomniał o plotce, jakoby magia dżinów miałaby pomóc zrealizować to marzenie - nie znał jednak szczegółów w jaki sposób Cormarrin miałby zdobyć dostęp do tak potężnej mocy. Dodał na koniec, że gdyby w pobliżu pojawił się patrol Kompanii, spróbowałby ich wynająć do przepędzenia goblinów, ale żołnierze rzadko się zapuszczali w okolice Poręby zimą.

Rankiem, po uzupełnieniu zapasów, grupa ruszyła w stronę starego mostu, a potem zagłębiła się w las prowadzący do Kuźni. Sigalel błyskawicznie odnalazła drogę prowadzącą do bramy krasnoludzkiego miasta. Dwoje ciężkich, kamiennych drzwi broniło dostępu do środka. Brindal zaryzykował podejście bliżej. Był na tyle cicho, by nie wzbudzić zainteresowania strażników pilnujących wejścia po drugiej stronie - trójki zakutych w stal, szaroskórych krasnoludów o łysych głowach i gęstych, białych brodach. To byli oczywiście duergarowie. Dostęp do środka był dodatkowo utrudniony sztabą - bez wątpienia zabezpieczoną kołkami, które uniemożliwiały podniesienie jej np. magią.

Po krótkiej naradzie grupa zdecydowała się rozejrzeć po okolicy, poszukać innego wejścia i zobaczyć co dzieje się w pobliżu jaskiń goblinów.

Szybko wytropiły trzy takie istoty, przy czym nie byli to wyłącznie mieszkańcy pieczar. Dwóch z nich prowadziło goblińskiego jeńca o bladoniebieskiej skórze, odzianego w biel. Szybka akcja pozwoliła na pozbawienie przytomności całej trójki. Bohaterowie zabrali nieprzytomnych dalej, by odgłosy przesłuchania nie wzbudziły zainteresowania mieszkańców jaskiń.

Jako pierwszy został obudzony "jeniec".

Łamanym wspólnym wyraził wdzięczność za uratowanie mu życia. Dodał, że taki gest w stosunku do sługi Zajadłej był podwójnie dobrym uczynkiem. Opowiedział krótką historię o misji swojej grupy, która została zaskoczona i pokonana przez leżące nieopodal gobliny. Nie zamierzał jednak mówić nic na temat szczegółów swojej misji. Po chwili było jasne, że bohaterowie są wrogami smoczycy. Mimo groźby śmierci goblin nie zmienił frontu. Motrhos zabił go nożem.

Pozostała dwójka nie była w stanie porozumieć się z bohaterami. Mówili dziwnym językiem, kojarzącym się z mową Podmroku. Na migi przekazali informację, że ich plemię liczyło około trzydzieści osób oraz to, że duergarowie nie są ich przyjaciółmi, ale są zmuszeni do współpracy.

Oba gobliny również straciły życie z rąk bohaterów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...