środa, 10 kwietnia 2024

09 Wielki Krąg

 
Byłoby tam całkiem ładnie, gdyby nie ten cholerny lodowy szlam

Jeniec nie zamierzał przez dłuższy czas odzyskiwać przytomności, dlatego bohaterowie rozpoczęli eksplorację kompleksu. 

Na północy znajdował się szereg cel prowadzących do paskudnej sali tortur - bez wątpienia używanej przez klan Sabrak. Jedno z pomieszczeń miało lokatora, zaniedbanego, wychudzonego, brodatego mężczyznę pasującego opisem do Malgryma, o którego uwolnienie produł galeb-dhur. Człowiek ten ewidentnie był torturowany, a do tego głodzony. Po przebudzeniu opowiadał o swoim uwięzieniu (potwierdzając tożsamość) i próbie zarażenia go plagą otchłani. Mówił też o błękitnym szlamie strzegącym dostępu do dalszej części świątyni. Szlam "trwa uśpiony w formie ołtarza w Wielkim Kręgu". Wspomniał również też coś o "Czarnej Cyście", miejscu gdzie widział szalonego krasnoluda poruszającego czerwoną masą ze srebrnymi i złotymi żyłkami. Wejście do tego miejsca miało znajdować się "poza Wielkim Kręgiem, poprzez czarny obelisk. Obelisk, który jest jednocześnie żywym strażnikiem broniącym dostępu do dalszej części kompleksu. Malgrym potrzebował jedzenia, picia i dłuższego odpoczynku, ale zaoferował swoją pomoc - w tym najcenniejszą, czyli samodzielne wyjście z kompleksu, by nie stanowić dla drużyny żadnego obciążenia.

W północnej części znajdowało się również kilka pomieszczeń kultu, w tym basen z mętną, cuchnącą wodą oraz gabinet jednego z krasnoludów, z licznymi zwojami i księgami pełnymi bełkotu o szlamach, aberracji oraz mrocznych potęgach, które powołały je do życia. Tymo, co zaciekawiło drużynę najmocniej, był magiczny krąg wyrysowany w sąsiednim pomieszczeniu. Jego przeznaczenie było jasne, szczególnie dla Morthosa - służył do przywoływania istot z innych planów, zapewne przede wszystkim z Otchłani Żywiołów.

Południowa część ewidentnie miała przeznaczenie mieszkalne. Jadalnia, kuchnia, zsyp, osobna spiżarnia oraz magazyn i dwa pomieszczenia sypialne dla żołnierzy klanu Sabrak stanowiły oddzielną część kompleksu zaadaptowaną na "normalne" życie. Tu również znajdowały się wrota - zabarykadowane z drugiej strony - prowadzące tam, gdzie uciekł krasnolud we fioletowych szatach.

Grupa postanowiła rozbić tu obóz i odpocząć. Przesłuchanie jeńca pozwoliło na potwierdzenie opowieści Malgryma i ocenę sił, które pozostały Zarnakowi, najstarszemu z braci przewodzących klanowi (nie powinno być ich więcej, niż tuzin). Jeniec, kompletnie pomylony fanatyk, ostatecznie skończył zamknięty w celi. W tym czasie grupa przygotowała obóz w pobliżu zabarykadowanego przejścia, zaś Morthos wymazał magiczny krąg.

Noc przebiegła prawie spokojnie. Jakiś niezbyt zwinny krasnolud próbował podejść bohaterów, ale jedyne co dostał, to zatrutą igłą w oko. Rankiem, po solidnym śniadaniu Malgrym pożegnał się obiecując przekazać informacje o tym co się dzieje pustelnikowi. Wielka ława posłużyła za taran, którym bohaterowie otworzyli zablokowane przejście do zachodniej części kompleksu.

Grupa minęła pomieszczenia norkerów (komnaty, w których część posadzki została zdjęta i "wymoszczono" tam legowiska z wilgotnej gleby - tylko w ten sposób te goblinowate istoty mogą odzyskiwać siły nocą) i stanęła przed rozwidleniem. Na północ znajdowały się podwójne drzwi prowadzące do komnaty z ołtarzem. W przeciwnym kierunku znajdowały się prywatne pomieszczenia jednego z braci - prawdopodobnie Zarnaka.

Brindal i Sigalel poszli na południe. Faktycznie, bogato wystrojone komnaty, pełne cennych fantów, mogły być siedzibą przywódcy. Postacie poświęciły chwilę by dokładniej przeszukać to miejsce. Opłaciło się - elfka odnalazła magiczny łuk wyglądający, jakby był wykonany z wyschniętego, szarego drewna.

Nie pozostało teraz nic innego, jak wkroczyć do świątyni.

Wielki Krąg był oczywiście pełen krasnoludów. Twardzi wojownicy, gwardziści, kusznicy i kapłan dali silny opór bohaterom, jednak ostatecznie musieli uznać wyższość postaci (poprzez swoją śmierć). Szczególnie wredny był miotający błyskawicami akolita, który będąc na progu śmierci zdołał zranić wyśmiewającego go Brindala.

Tenże Brindal, badając dziwacznie wyglądający ołtarz w kształcie półprzezroczystego bloku lodu, “uruchomił” strażnika, przytykając do zmrożonej substancji pochodnię. Tak, jak mówił wcześniej jeniec, ołtarz okazał się być lodowatym szlamem, który od razu zabrał się do roboty. Przy okazji lodem pokryły się wszystkie wyjścia, uniemożliwiając ewakuację. Wodne macki, które wyrosły z dwóch zbiorników znajdujących się w świątyni zaczęły przesuwać postacie w stronę lodowatej galarety, ale Morthos szybko rozproszył magię, która je utrzymywała. Potyczka nie trwała długo - ognista broń i magia Scorna, zionięcie i miecz Raxisa, kolejne pociski słane przez Sigalel oraz ataki Brindala w ekspresowym tempie zredukowały strażnika do postaci luźnej galaretki. Lód zaczął topnieć, odsłaniając spiralne schody prowadzące do kolejnej części kompleksu.

S08 Na progu

Dwóch załatwionych, został tylko najstarszy

W świetle dnia Kły Ghaunadaura wciąż wyglądają jak macki, ale nie wydają się tak niebezpieczne. Pomiędzy nimi, w najwyższym punkcie wzniesienia, widać zgrubnie ociosane kamienne schody prowadzące do dziury w skale. W pobliżu niemal nic nie rośnie - widać jedynie kilka błotnistych sadzawek, kolczastych krzewów i pylisty grunt.

Bohaterowie szybko zorientowali się, że w pobliżu mogą czaić się wrogowie. Obserwacja nie pozwoliła jednak zrozumieć natury zagrożenia, nie pozostawało więc nic innego, jak ostrożnie wejść pomiędzy Kły. Kiedy tylko grupa zbliżyła się do wejścia, strażnicy ożyli. Rozpoczęła się walka.

Nieprzyjaciółmi były żywiołaki - piaskowy diabeł, żywiołak powietrza oraz kilka ulepionych z gorącego błota humanoidów. Uzupełniając się nawzajem, nieustannie krążyły wokół bohaterów, kąsając ich boleśnie swoimi mocami, ale nie dając się przyszpilić ani osaczyć. Ostatecznie to drużyna była górą, walka jednak mocno nadszarpnęła jej zasoby.

Wejście do Kręgu Zmierzchu blokował kamienny blok. Przed nim na bocznych ścianach postacie zauważyły na wpół zatarte glify. Jedynie jeden był wyraźniejszy, przedstawiający zachodzące słońce. Wypowiedzenie hasła pozwoliło na zdezaktywowane pułapki. Mroczne wnętrze cuchnęło siarką i sadzą, zapowiadając rychłe - kolejne - spotkanie z istotami władającymi żywiołami.

Szeroki korytarz prowadził prosto w mrok. Wzdłuż ścian znajdowały się nisze, w których stały posągi humanoidów - na pierwszy rzut oka wyglądające jak zwykli wojownicy, jednak każdy posiadał ohydny atrybut - macki zamiast brody, oczy na szypułkach, zwisające fałdy skóry. Im głębiej bohaterowie weszli, tym mniej ludzkie były te posągi.

Po kilku minutach wędrówki dało się dostrzec światło na końcu tunelu. Dwa płonące wiry oświetlały pomieszczenie wypełnione stosami gruzu - pozostałością po potężnych filarach, które niegdyś wspierały sklepienie. Wszystko było pokryte warstwą sadzy. Kilka przejść broniły podwójne, okute drzwi. Pomiędzy kłębiącymi się ogniskami stał krasnolud w żółtych szatach. Płomienie tańczyły na jego skórze i dzikich, rudych włosach. Za nim znajdowały się drewniane rusztowania podtrzymujące platformy, zza których zerkali kusznicy. Oświetlał je ogień z niewielkich kotlarzy. Pomiędzy platformami znajdowała się zamknięta, żelazna brama. Za nią stał kolejny rudowłosy krasnolud - ten w purpurowych szatach.

Grupie udało się przedostać w pobliże wejścia do tej komnaty. Wysłany na zwiad Brindal został niestety dostrzeżony. Krasnolud za bramą powiedział "Wasze przybycie zostało przepowiedziane". Obecne w pomieszczeniu istoty sięgnęły po swój oręż. Walka była nieunikniona.

Odziany w fioletowe szaty krasnolud cofnął się w mrok, a w miejsce, w którym przed chwilą się znajdował uderzył kamienny blok, kompletnie odcinając tę drogę.

Gdy tylko potyczka się rozpoczęła, zza zamkniętych drzwi zaczęły wybiegać kolejne krasnoludy z klanu Sabrak oraz norkery - kamiennoskóre gobliny z Otchłani Żywiołów, będące ich sojusznikami. Już po kilku sekundach wrogowie mieli kilkukrotną przewagę liczebną.

Była to kolejna ciężka potyczka. Już na początku walki krasnoludom udało się ranić kilkoro bohaterów, co zmusiło ich do bardziej defensywnej postawy. Szczęśliwie, dzięki determinacji i odwadze udało się szybko powalić szeregowych żołnierzy, następnie skupić ataki na czarodzieju i kusznikach posyłających kolejne bełty w bohaterów. Wyczerpana, poraniona drużyna znów była górą. 

I miała jeńca.


S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...