![]() |
| Byłoby tam całkiem ładnie, gdyby nie ten cholerny lodowy szlam |
Jeniec nie zamierzał przez dłuższy czas odzyskiwać przytomności, dlatego bohaterowie rozpoczęli eksplorację kompleksu.
Na północy znajdował się szereg cel prowadzących do paskudnej sali tortur - bez wątpienia używanej przez klan Sabrak. Jedno z pomieszczeń miało lokatora, zaniedbanego, wychudzonego, brodatego mężczyznę pasującego opisem do Malgryma, o którego uwolnienie produł galeb-dhur. Człowiek ten ewidentnie był torturowany, a do tego głodzony. Po przebudzeniu opowiadał o swoim uwięzieniu (potwierdzając tożsamość) i próbie zarażenia go plagą otchłani. Mówił też o błękitnym szlamie strzegącym dostępu do dalszej części świątyni. Szlam "trwa uśpiony w formie ołtarza w Wielkim Kręgu". Wspomniał również też coś o "Czarnej Cyście", miejscu gdzie widział szalonego krasnoluda poruszającego czerwoną masą ze srebrnymi i złotymi żyłkami. Wejście do tego miejsca miało znajdować się "poza Wielkim Kręgiem, poprzez czarny obelisk. Obelisk, który jest jednocześnie żywym strażnikiem broniącym dostępu do dalszej części kompleksu. Malgrym potrzebował jedzenia, picia i dłuższego odpoczynku, ale zaoferował swoją pomoc - w tym najcenniejszą, czyli samodzielne wyjście z kompleksu, by nie stanowić dla drużyny żadnego obciążenia.
W północnej części znajdowało się również kilka pomieszczeń kultu, w tym basen z mętną, cuchnącą wodą oraz gabinet jednego z krasnoludów, z licznymi zwojami i księgami pełnymi bełkotu o szlamach, aberracji oraz mrocznych potęgach, które powołały je do życia. Tymo, co zaciekawiło drużynę najmocniej, był magiczny krąg wyrysowany w sąsiednim pomieszczeniu. Jego przeznaczenie było jasne, szczególnie dla Morthosa - służył do przywoływania istot z innych planów, zapewne przede wszystkim z Otchłani Żywiołów.
Południowa część ewidentnie miała przeznaczenie mieszkalne. Jadalnia, kuchnia, zsyp, osobna spiżarnia oraz magazyn i dwa pomieszczenia sypialne dla żołnierzy klanu Sabrak stanowiły oddzielną część kompleksu zaadaptowaną na "normalne" życie. Tu również znajdowały się wrota - zabarykadowane z drugiej strony - prowadzące tam, gdzie uciekł krasnolud we fioletowych szatach.
Grupa postanowiła rozbić tu obóz i odpocząć. Przesłuchanie jeńca pozwoliło na potwierdzenie opowieści Malgryma i ocenę sił, które pozostały Zarnakowi, najstarszemu z braci przewodzących klanowi (nie powinno być ich więcej, niż tuzin). Jeniec, kompletnie pomylony fanatyk, ostatecznie skończył zamknięty w celi. W tym czasie grupa przygotowała obóz w pobliżu zabarykadowanego przejścia, zaś Morthos wymazał magiczny krąg.
Noc przebiegła prawie spokojnie. Jakiś niezbyt zwinny krasnolud próbował podejść bohaterów, ale jedyne co dostał, to zatrutą igłą w oko. Rankiem, po solidnym śniadaniu Malgrym pożegnał się obiecując przekazać informacje o tym co się dzieje pustelnikowi. Wielka ława posłużyła za taran, którym bohaterowie otworzyli zablokowane przejście do zachodniej części kompleksu.
Grupa minęła pomieszczenia norkerów (komnaty, w których część posadzki została zdjęta i "wymoszczono" tam legowiska z wilgotnej gleby - tylko w ten sposób te goblinowate istoty mogą odzyskiwać siły nocą) i stanęła przed rozwidleniem. Na północ znajdowały się podwójne drzwi prowadzące do komnaty z ołtarzem. W przeciwnym kierunku znajdowały się prywatne pomieszczenia jednego z braci - prawdopodobnie Zarnaka.
Brindal i Sigalel poszli na południe. Faktycznie, bogato wystrojone komnaty, pełne cennych fantów, mogły być siedzibą przywódcy. Postacie poświęciły chwilę by dokładniej przeszukać to miejsce. Opłaciło się - elfka odnalazła magiczny łuk wyglądający, jakby był wykonany z wyschniętego, szarego drewna.
Nie pozostało teraz nic innego, jak wkroczyć do świątyni.
Wielki Krąg był oczywiście pełen krasnoludów. Twardzi wojownicy, gwardziści, kusznicy i kapłan dali silny opór bohaterom, jednak ostatecznie musieli uznać wyższość postaci (poprzez swoją śmierć). Szczególnie wredny był miotający błyskawicami akolita, który będąc na progu śmierci zdołał zranić wyśmiewającego go Brindala.
Tenże Brindal, badając dziwacznie wyglądający ołtarz w kształcie półprzezroczystego bloku lodu, “uruchomił” strażnika, przytykając do zmrożonej substancji pochodnię. Tak, jak mówił wcześniej jeniec, ołtarz okazał się być lodowatym szlamem, który od razu zabrał się do roboty. Przy okazji lodem pokryły się wszystkie wyjścia, uniemożliwiając ewakuację. Wodne macki, które wyrosły z dwóch zbiorników znajdujących się w świątyni zaczęły przesuwać postacie w stronę lodowatej galarety, ale Morthos szybko rozproszył magię, która je utrzymywała. Potyczka nie trwała długo - ognista broń i magia Scorna, zionięcie i miecz Raxisa, kolejne pociski słane przez Sigalel oraz ataki Brindala w ekspresowym tempie zredukowały strażnika do postaci luźnej galaretki. Lód zaczął topnieć, odsłaniając spiralne schody prowadzące do kolejnej części kompleksu.

