środa, 10 kwietnia 2024

S08 Na progu

Dwóch załatwionych, został tylko najstarszy

W świetle dnia Kły Ghaunadaura wciąż wyglądają jak macki, ale nie wydają się tak niebezpieczne. Pomiędzy nimi, w najwyższym punkcie wzniesienia, widać zgrubnie ociosane kamienne schody prowadzące do dziury w skale. W pobliżu niemal nic nie rośnie - widać jedynie kilka błotnistych sadzawek, kolczastych krzewów i pylisty grunt.

Bohaterowie szybko zorientowali się, że w pobliżu mogą czaić się wrogowie. Obserwacja nie pozwoliła jednak zrozumieć natury zagrożenia, nie pozostawało więc nic innego, jak ostrożnie wejść pomiędzy Kły. Kiedy tylko grupa zbliżyła się do wejścia, strażnicy ożyli. Rozpoczęła się walka.

Nieprzyjaciółmi były żywiołaki - piaskowy diabeł, żywiołak powietrza oraz kilka ulepionych z gorącego błota humanoidów. Uzupełniając się nawzajem, nieustannie krążyły wokół bohaterów, kąsając ich boleśnie swoimi mocami, ale nie dając się przyszpilić ani osaczyć. Ostatecznie to drużyna była górą, walka jednak mocno nadszarpnęła jej zasoby.

Wejście do Kręgu Zmierzchu blokował kamienny blok. Przed nim na bocznych ścianach postacie zauważyły na wpół zatarte glify. Jedynie jeden był wyraźniejszy, przedstawiający zachodzące słońce. Wypowiedzenie hasła pozwoliło na zdezaktywowane pułapki. Mroczne wnętrze cuchnęło siarką i sadzą, zapowiadając rychłe - kolejne - spotkanie z istotami władającymi żywiołami.

Szeroki korytarz prowadził prosto w mrok. Wzdłuż ścian znajdowały się nisze, w których stały posągi humanoidów - na pierwszy rzut oka wyglądające jak zwykli wojownicy, jednak każdy posiadał ohydny atrybut - macki zamiast brody, oczy na szypułkach, zwisające fałdy skóry. Im głębiej bohaterowie weszli, tym mniej ludzkie były te posągi.

Po kilku minutach wędrówki dało się dostrzec światło na końcu tunelu. Dwa płonące wiry oświetlały pomieszczenie wypełnione stosami gruzu - pozostałością po potężnych filarach, które niegdyś wspierały sklepienie. Wszystko było pokryte warstwą sadzy. Kilka przejść broniły podwójne, okute drzwi. Pomiędzy kłębiącymi się ogniskami stał krasnolud w żółtych szatach. Płomienie tańczyły na jego skórze i dzikich, rudych włosach. Za nim znajdowały się drewniane rusztowania podtrzymujące platformy, zza których zerkali kusznicy. Oświetlał je ogień z niewielkich kotlarzy. Pomiędzy platformami znajdowała się zamknięta, żelazna brama. Za nią stał kolejny rudowłosy krasnolud - ten w purpurowych szatach.

Grupie udało się przedostać w pobliże wejścia do tej komnaty. Wysłany na zwiad Brindal został niestety dostrzeżony. Krasnolud za bramą powiedział "Wasze przybycie zostało przepowiedziane". Obecne w pomieszczeniu istoty sięgnęły po swój oręż. Walka była nieunikniona.

Odziany w fioletowe szaty krasnolud cofnął się w mrok, a w miejsce, w którym przed chwilą się znajdował uderzył kamienny blok, kompletnie odcinając tę drogę.

Gdy tylko potyczka się rozpoczęła, zza zamkniętych drzwi zaczęły wybiegać kolejne krasnoludy z klanu Sabrak oraz norkery - kamiennoskóre gobliny z Otchłani Żywiołów, będące ich sojusznikami. Już po kilku sekundach wrogowie mieli kilkukrotną przewagę liczebną.

Była to kolejna ciężka potyczka. Już na początku walki krasnoludom udało się ranić kilkoro bohaterów, co zmusiło ich do bardziej defensywnej postawy. Szczęśliwie, dzięki determinacji i odwadze udało się szybko powalić szeregowych żołnierzy, następnie skupić ataki na czarodzieju i kusznikach posyłających kolejne bełty w bohaterów. Wyczerpana, poraniona drużyna znów była górą. 

I miała jeńca.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...