
Gdzieś tam czekały rewelacje o Elin Blackward
Po uwolnieniu poszukiwanych ludzi postacie dowiedziały się prawdy na temat eksperymentów duergarów - ponieważ żaden z ocalałych nie zachowywał się nienaturalnie, postanowili nie robić z tego szumu. Życie z metalowym sercem nie było tym samym, które mieli wcześniej, było jednak czymś lepszym niż samobójstwo. Wiedząc, że w Kuźni nie grozi im nic złego, bohaterowie pozostawili wieśniaków w jednym z pomieszczeń, a następnie zabrali się do pracy.
przez duergarów. Zabrali cały metalowy sprzęt, zaś drewno wykorzystali jako materiał opałowy. Bohaterowie zwrócili jednak uwagę na to, że Ivak Stoneblood, ostatni mieszkaniec ruin, przebywał również w innej części kompleksu. Tam skierowali swoje kroki. Zwłoki starego krasnoluda znajdowały się w łóżku. Na pierwszy rzut oka wyglądało, jakby zmarł we śnie, z przyczyn naturalnych, jednak istniało ryzyko, że odebrał sobie życie - w pobliżu jego ręki, na podłodze, leżał kubek, zaś wokół była ciemna plama wyschniętego życia. Być może Ivak sam odebrał sobie życie?
Eksploracja tej części Kuźni Dusz nie stanowiła większego problemu. Oprócz przedmiotów do osobistego użytku grupa znalazła kilkanaście książek poświęconych Moradinowi oraz praktyce rzemiosła kowalskiego i jubilerskiego (oczywiście na krasnoludzką modłę), nieco złota oraz przegniłe lub podniszczone szaty kapłańskie. Nieopodal był splądrowany warsztat kowalski, zaś nieco dalej resztki biblioteki. Tam, po kilku godzinach poszukiwań udało się odnaleźć zabezpieczoną przed zębem czasu skrytkę z księgą rytuałów Ivaka.
W bibliotece jest sporo materiałów historycznych dotyczących Doliny Nentir, Chaosu Żywiołów oraz zjawisk nadnaturalnych wyciekających z Otchłani (w tym rozważania na temat możliwych “wycieków”, jak ten, który bohaterowie usunęli eliminując klan Sabrak). Bohaterowie poświęcili nieco czasu by przejrzeć zawartość księgozbioru i przypadkiem odkryli coś, co mogło kompletnie zmienić cel ich misji. Z ksiąg można było poznać inną wersję historii Elin Blackward, której dusza żyje w mieczu. Zgodnie z nią, Galgarn Fleshripper był jej przeciwnikiem tylko początkowo - w dodatku konkurentem, a nie zaciekłym wrogiem. Elin dobrowolnie dała się opętać (choć wyglądało to raczej na symbiozę z demonicznym duchem), a do miecza została wpędzona przez bezimiennych awanturników walczących z Fleshripperem - uczynili to z obawy, że Elin zostanie wskrzeszona. Jeśli rytuał zostanie odprawiony, zagrożenie może nie minąć, ponieważ duch Blackward bez wątpienia stał się istotą rodem z Otchłani, niemal pełnoprawnym demonem. Istnieje też ryzyko, że odprawienie go uwolni i ożywi Elin Blackward. Nie będąc pewnym autentyczności zapisków, bohaterowie zdecydowali się skonsultować z krasnoludami w Hammerfast. Zanim jednak mieli ruszyć do dawnej nekropolii, ruszyli z trójką ludzi do Poręby.
Już z daleka było widać, że do wsi trafił patrol Szarej Kompanii. Kilkoro zbrojnych kręciło się wokół głównego placu, zaś na boku kolejni dwaj pilnowali wierzchowców. Nie wydawało się, by coś było nie w porządku. Miejscowi zachowywali się normalnie, wręcz po przyjacielsku - rozmawiali, żartowali, w żaden sposób nie okazując strachu.
Dowódcą ośmioosobowego oddziału okazał się brodaty półelf o imieniu Devos. Przybył do Poręby w poszukiwaniu dwójki dezerterów. Cała historia była dla niego zaskoczeniem, bo to nie byli nowi rekruci ani ludzie migający się od obowiązków, a weterani kilku kampanii. Ktoś, komu można powierzyć ważne obowiązki. Husko - atletycznie zbudowany łysol o ramionach pokrytych smoczymi tatuażami był świetnym zwiadowcą. Brok - niedźwiedziowaty brodacz zajmował się ostatnie tygodnie szkoleniem łuczników. Halvath Cormarrin, dowódca kompanii, wpadł w furię po ich ucieczce, ponieważ zdezerterowali w trakcie misji. Devos nie naciskał na bohaterów, a jedynie wypytał o zdarzenia “na trakcie”. Podziękował nawet za rozwiązanie problemu z goblinami.
Pogoda nie rozpieszczała bohaterów w drodze do Hammerfast. Porywisty wiatr i częste opady skutecznie spowalniały wędrówkę. Szczęśliwie dla bohaterów, droga do krasnoludzkiej nekropolii była usiana porzuconymi domostwami, które idealnie sprawdziły się w roli schronienia na złą pogodę oraz na nocny odpoczynek. Ślady inwazji orków były wręcz namacalne.
Drugiego dnia grupa natrafiła na ślady walki. Niewielka polana była ogołocona ze starego śniegu jakimś zaklęciem - drzewa i gleba zostały mocno osmalone. Pod warstwą świeżego śniegu było widać ślady krwi. Nie było to proste, jednak po chwili poszukiwań bohaterowie natrafili na świeży grób - płytką jamę przysypaną śniegiem i kamieniami. Nie chcąc tracić czasu ani mieszać się w nie swoje sprawy zdecydowali się pozostawić groby nienaruszone.
W czasie, kiedy bohaterowie zbliżali się do Hammerfast, na miejscu właśnie rozpoczynało się Święto Oka - doroczny festiwal czcicieli Gruumsha, ścierających się w pojedynkach i większych potyczkach. Olbrzymi namiot postawiony nieopodal murów miasta był widoczny już z daleka - podobnie jak mniejsze namioty i liczne ogniska istot chcących sprawdzić się w rywalizacji. O ile większości żądnych krwi i chwały stworzeń wystarczyły testy, które mogły przejść podczas Święta, o tyle orki z plemienia Zawodzących Czaszek miały chęć na znacznie więcej. Przygotowali zasadzkę umiejętnie i zaatakowali z furią, wykrzykując hymny ku czci Gruumsha, ale nie byli przygotowani na Czerwoną Czwórkę. Postacie kosiły orki jednego za drugim. Ani jeden nie ocalił życia - zresztą żaden nie próbował, opanowany przez morderczy szał. Grupa odnalazła ich wcześniejsze ofiary - podróżników, którzy mieli pecha wędrować do Hammerfast bocznymi traktami - jednak nie zdecydowali się zabierać ze sobą zwłok. Ruszyli prosto do miasta.
