 |
| Widmo było jak żywe, ale miecz przechodził przez nie jak przez powietrze |
Ognisko rozpalone z resztek Tug i jej dzieci płonęło przez całą noc. Bohaterowie w końcu mieli okazję dłużej odpocząć. Morthos skorzystał z okazji by dowiedzieć się czegoś więcej na temat pozostałych i zaplanować dalsze kroki. Po długiej rozmowie wszyscy zdecydowali, że poszukanie jakiejś osady to znakomity pomysł, ale - mimo, że prawdopodobnie sprawy wygnania nie da się szybko rozwikłać - porzucenie okazji by dowiedzieć się czegoś więcej od porwanej osoby byłoby błędem. Grupa zdecydowała się podążać śladem wozu, później zaś poszukać cywilizacji.
Po kilku godzinach wędrówki na horyzoncie pojawili się inni wędrowcy/ Trzy czarne punkty okazały się być zasmarkanym goblinem (Slack) oraz parą zbrojnych - silną i opancerzoną hobgoblinką Lorg i rannym w nogę mężczyzną, również wyglądającym na wojownika, ale pozbawionym pancerza i oręża (Uzuti). Grupa nie ukrywała, że uciekła z Wypalonych Jaskiń, gdzie żyje kilkadziesiąt goblinoidów oraz garstka najemników. Kobieta podzieliła się wszystkim, co mogło przydać się bohaterom w dalszej drodze. Zgodnie z tym, co mówiła, plemieniem rządziła Mazati, Lodoskrzydła, młoda biała smoczyca. Przywództwo zdobyła po tym, jak pokonała i pożarła goblińskiego szamana. Mazati była okrutna i zmuszała swoich nowych poddanych do większego okrucieństwa, jednak najgorsze było przed nimi. Zachorowała - podobnie jak kilka goblinów - na coś, czemu nadano nazwę plagi otchłani. Na ciałach zarażonych pojawiały się krwawe wrzody, które porastały czerwoną, krystaliczną tkanką. Część chorych czekała śmierć, ale jeden z nich zmienił się w paskudnego demona - wytrzymałą i szybką bestię, którą na szczęście udało się zabić.
W porwanej karawanie był krasnoludzki kapłan, który może ją uzdrowić, ale Lodoskrzydła nie chciała wpuścić go do swojego skarbca by zebrał niezbędne składniki.Zdaniem Lorg smoczyca może torturować kobietę również wziętą jako jeńca by zmusić go - zapewne bezskutecznie - do zmiany zdania.
Poddani Lodoskrzydłej mają wszystkiego dość, ale strach trzyma ich przy służbie. Slack, który włączył się do rozmowy, stwierdził, że w przypadku pokonania Mazati, reszta plemienia będzie zapewne nastawiona raczej przyjaźnie do drużyny - a na pewno nie pozostanie lojalna pokonanej “władczyni”.
Zdaniem uciekinierów frontalne wejście byłby kiepskim pomysłem, ale jedyna alternatywa, przejście “przez podziemia”. Rok temu jakiś drakoński nekromanta próbował eksplorować katakumby, które znajdowały się w środku podziemnej trasy prowadzącej między legowiskiem Lodoskrzydłej a opuszczoną wsią - coś nie poszło jego drużynie, bo nigdy nie wyszli z lochów, za to obudziły się upiory. Gobliny zasypały oba wejścia w nadziei, że nieumarli nie przedostaną się do Jaskiń.
Zanim się rozdzielili, Lorg opowiedziała jeszcze o tym jakie miasta znajdują się w okolicy. Karawana zmierzała z Fallcrest - największego miasta w promieniu dziesiątek mil - do Eastling, niewielkiej wioski. Na południowym wschodzie znajdowało się Harkenwold, kolejne względnie spore miasto, zaś na północnym wschodzie Hammerfast, krasnoludzka forteca. Poza nimi nie było tu praktycznie nic - co najwyżej ukryte z dala od szlaków wsie albo pojedyncze farmy.
Bohaterowie, kierując się wskazówkami uciekinierów, ruszyli do podziemnego przejścia.
Poprowadzeni przez Sigalel, bezbłędnie trafili na martwy, skuty lodem zagajnik. Dalej poprowadził ich Brindal, zręcznie omijając miejsca, z których mogli być widziani przez goblińskie patrole. Morthos zadbał, żeby nikt nie został w tyle, zaś na koniec najcięższą pracę przy odwalaniu kamieni zakrywających metalową płytę prowadzącą do lochu wykonał Raxis.
Korytarz, ciągnący się przez ponad kilometr, był wąski, ale na tyle wysoki, by drakon i tiefling mogli poruszać się wyprostowani. Brindal bezbłędnie ocenił, że był to tunel zaprojektowany przez jego ziomków, zapewne wykuty przed kilkuset laty jako droga ucieczki z jakiejś fortecy. Nie spodziewał się żadnych pułapek i faktycznie do miejsca połączenia z katakumbami na bohaterów nie czekały żadne nieprzyjemne niespodzianki.
Pierwsza komnata uświadomiła grupie, że dalsze komnaty będą miejscem spoczynku kogoś powiązanego z kultem nieumarłych. Modlitwa ku czci Orkusa wyryta w przedsionku nie pozostawiała złudzeń, co znajduje się dalej. Światło purpurowych runów wyrytych wokół przejścia prowadzącego dalej budziło niepokój - i słusznie, bo była to magiczna pułapka, na szczęście sprawnie wymazana przez krasnoluda. Przejście prowadziło do dużej komnaty z sarkofagiem, z której wychodziły kolejne dwa wyjścia. Jedno - naprzeciwko - prowadziło do kolejnego korytarza, drugie - po prawej - do innej komnaty. W tym znajdowały się cztery sarkofagi krasnoludzkiej roboty. Na ich wiekach były płaskorzeźby przedstawiające istoty różnych gatunków. Bohaterowie nie mieli jednak czasu dokładnie się im przyjrzeć, ponieważ z chwilą gdy Raxis przekroczył próg przebudziły się zombie, leżące za kamiennymi trumnami. Z ciał martwiaków wynurzyły się upiory - te jednak zostały szybko zniszczone przez wojownika wspieranego kompanami. Walka z zombie była jednak trudniejsza - mimo, że bezmyślne, były bardzo sprytne, a na dodatek dość szybkie. Ostatecznie padły pod celnymi ciosami bohaterów. Szybkie przeszukanie martwych na dobre pozwoliło postaciom zorientować się, że musieli być to członkowie grupy awanturników, która przed rokiem dotarła do katakumb.
Po krótkim odpoczynku ruszyli do komnaty po prawej. Znajdował się tam ołtarz przypominający olbrzymi kielich stojący na stercie czaszek. Sigalel zauważyła, że można go odsunąć - i faktycznie udało się to zrobić bez problemu.Pod podstawą znajdował się jakiś szkielet owinięty dokładnie jedwabnym całunem. Kiedy grupa zastanawiała się co robić dalej, z ciała wydostał się kolejny upiór - zarzucił bohaterom profanację miejsca jego spoczynku, po czym rzucił się do ataku. Na szczęście był prawie sam. Prawie, bo ożywił jednego z wcześniej pokonanych zombie. Zdołał wyssać nieco sił życiowych z bohaterów, ale ostatecznie i on został unicestwiony. Podczas kolejnej chwili na złapanie oddechu grupa sprawdziła, co kryje się pod całunem - był to szkielet diabelstwa, dokładnie owinięty bandażami, na których zapisano pochwalne teksty ku czci Amtiss Vark. Kim ta istota była, bohaterowie nie mieli jednak żadnego pojęcia. Domyślili się jednak, że berło z wyrzeźbioną w kształt płonącej czaszki głowicą musi być cenne i zapewne jest magiczne - zabrali je i ruszyli w dalszą drogę.