sobota, 20 stycznia 2024

S05 Wymarłe miasteczko

 
Babka zdecydowanie z zadatkami na paladyna

Bohaterowie właśnie zwyciężyli Mazati. Odgłosy walki zaalarmowały gobliny, ale żaden nie odważył się wkroczyć do legowiska smoczycy - przynajmniej do momentu jej śmierci. Kiedy było słychać huk upadającego cielska pokonanej Lodoskrzydłej, zielonoskórzy zrobili się bardziej odważni. Grupa, wiedząc, że czasu zostało niewiele, zaczęła pakować skarby ze sterty, na której wylegiwała się Mazati. Morthos pobiegł po uwięzioną w lochu Ren, zaś Raxis zrobił ze śpiwora wielką “sakiewkę”. Tylko dzięki pomocy Brindala wszystko nie rozsypało się po drodze. Bohaterowie postanowili wycofać się do katakumb, jednak Morthos stanął słysząc nawoływania, by się zatrzymali.

Do legowiska zbliżyła się grupa wojowników uzbrojonych w łuki i włócznie pod przewodnictwem jednouchego twardziela. Vok, gigant pośród swoich, choć na tle “wielkich ludzi” wydawał się niewielki, zachowywał niezwykłą pewność siebie. Gobliny były świadome tego, że drużyna jest odpowiedzialna za śmierć kilkorga z nich, pozostawionych jako tylna straż po napadzie na transport z Fallcrest, jednak strach był potężniejszy od nienawiści. Zaproponowały by grupa zabrała wszystko, co ma ze sobą, a w ramach rekompensaty za napaść na karawan, wzięli ze sobą wóz oraz jedyne dwa konie, które jeszcze nie zostały zjedzone.

Vok ostrzegł grupę, że zgładzenie Mazati może przynieść na wszystkich nieszczęście. Lodoskrzydła była córką Zajadłej, jednookiej smoczycy panującej na północy Doliny Nentir. Miną zapewne tygodnie zanim wieści o śmierci jej dziecka do niej dotrą, potem jednak z pewnością ruszy na poszukiwanie zemsty. Plemię miało nadzieję być wówczas daleko na południu, dokąd nie dosięgnie go jej gniew - bo bez wątpienia będzie winić również je. W końcu przez wiele lat czekała na żądzę zemsty na barbarzyńcach klanu Tygrysiego Szponu, by ostatecznie zostać władczynią Kniei Zmrożonych Pni.

Vidan, krasnoludzki kapłan boga Zodala, boga łaski, nadziei i życzliwości (jego symbolem jest ręka częściowo okryta szarym materiałem), odszedł na bok by wypytać o plagę. Zaproponował uleczenie chorych goblinów - o ile w plemieniu jeszcze jacyś żyją. Okazało się, że troje z czwórki zarażonych zmarło. Do odprawienia rytuału Vidan potrzebował jednak residuum, które zabrano mu po pochwyceniu, jak również reszty swojego ekwipunku. Magicznego pyłu miał wystarczająco by uleczyć dwie osoby, mógł więc pomóc zarówno goblinowi, jak również Raxisowi, którego rany obrosły już drobnymi, czerwonymi kryształami. Bohaterowie nie zastanawiali się długo - fiolki powędrowały do krasnoluda i zanim grupa opuściła Wypalone Jaskinie, zarówno goblin, jak i drakon byli zdrowi.

Ren, rudowłosa kobieta, która została zostawiona w celi, również potrzebowała pomocy, jednak Vidan zasugerował zwykłą opiekę wzmocnioną magią leczącą, a nie kosztowny rytuał. Osłabiona, okaleczona kobieta na szczęście nie zaraziła się plagą otchłani. Bohaterowie obiecali, że nie zgładzą jej gdy tylko zdradzi im wszystko, co wie, więc po chwili negocjacji opowiedziała o swoim udziale w całej sprawie. Rosh i Ren zostali wynajęci przez Sadiel, pośredniczkę z Klatki zajmującą się różnymi interesami, ale przede wszystkim transportem luksusowych dóbr - towarów lekkich, niewielkiego rozmiaru, ale bardzo cennych. Sadiel zachowywała się jakby wypełniała cudze rozkazy - jedyne emocje, jakie zdradzała, dotyczyły tego, że bohaterowie zostali wygnani na “zadupie wieloświata”. Brzmiała, jakby sądziła, że uda się załatwić egzekucję w sądzie. Ren spodziewała się, że w przypadku porażki Sadiel wyśle za drużyną kogoś jeszcze. Skoro się nie rozdzielili, nie będzie działać pośpiesznie, ale zgromadzi większe siły i być może przeprowadzi (raczej nie osobiście) ostrożny zwiad. Powiedziała dodatkowo, że portal, który otworzy się po spaleniu księżycowej łzy w jadeitowej miseczce, zaprowadziłby ich do najgłębszego lochu pod siedzibą Sadiel - dla jej najemników to przejście, dla bohaterów pułapka.

Co do samej Sadiel, Ren opisała ją jako osobę mającą w sobie sporo elfiej krwi, ale nie dość, by elfy się do niej przyznały. To pociągająca, wysoka kobieta o kasztanowych, falujących włosach. Gdyby była człowiekiem, oceniano by jej wiek na 20 lat. Morthos i Raxis znali jej imię i kojarzyli wygląd - nie współpracowali bezpośrednio, ale mieli wspólne kontakty.

Podróż wozem zajęła bohaterom pełne dwa dni. Zmęczone wierzchowce snuły się noga za nogą. Ostatecznie jednak, bez przykrych niespodzianek, grupa dotarła do Eastling. Jeden z domów na obrzeżu był spalony aż do fundamentów. Vidan dostrzegł świeże groby wykopane bezpośrednio za resztkami budynku - wyglądało, że plaga otchłani zebrała krwawe żniwo. Wszystkie domy miały pozamykane okiennice, na zewnątrz nie było żywego ducha. Zapowiadało się to bardzo źle. Niepokojąco wyglądał również prowizoryczny ołtarz ku czci Talony, bogini chorób… Grupa skierowała się do jedynego budynku, który wydawał się otwarty dla przybyszów - porośniętej pnączami winorośli świątyni Chauntei. Wewnątrz było słychać zażartą dyskusję, jak się okazało, z przywódcami społeczności Eastling. Kłóciła się kobieta i stary mężczyzna, Sir Arveen, rycerz i protektorka tego miejsca oraz ojciec Evendur, kapłan bogini życia. Dyskutowali na temat sytuacji w miasteczku, ale widząc gości przerwali i pozwolili by ci przedstawili się oraz opowiedzieli o swoich wcześniejszych przygodach. Następnie podzielili się informacjami o tym, co aktualnie dzieje się w Eastling. Plaga otchłani faktycznie zbierała tu krwawe żniwo. Pierwsze symptomy pojawiły się dwa tygodnie temu, u wielu osób w tym samym czasie. Nie miały kontaktów z czartami, żaden potwór - poza goblinoidami - nie groził Eastling. Miasteczko poprosiło o pomoc ludzi z Fallcrest. Spodziewali się, że w transporcie pojawi się ktoś zdolny pomóc. Tydzień temu jeden z zarażonych zmienił się w demona. Arveen zabiła go, ale odniosła rany i sama jest zainfekowana. Mieszkańcy zamknęli rodzinę osoby, która się przemieniła, w domu i spalili go do fundamentów. Po tym zdarzeniu Arveen zgromadziła wszystkich zarażonych w stodole. Evendur sądził, że Arveen chce zapewnić bezpieczeństwo, ale zebrała ich tam, by zadać im szybką śmierć. Kapłan uważał ten plan za idiotyczny, bo niewiele osób zmienia się w demony. Część umiera, część może pokonać chorobę. Kobieta podkreślała jednak, że kilka demonów to zbyt wiele dla niej i skromnej milicji - a obawiała się, że sama również może ulec przemianie. Idealnym rozwiązaniem wydawała się być magia/ Evendur był w stanie rzucić rytuał Leczenia Chorób, ale nie posiadał składników do jego rzucenia. Nie posiadał również wiedzy o rytuale pozwalającym zmienić magiczne przedmioty w residuum, ale ten z kolei znał Vidan.

Bohaterowie zaoferowali wcześniej zdobyte residuum, ale było go zbyt mało, żeby uleczyć wszystkich - wystarczyło tylko na jedną osobę. Po krótkiej dyskusji zaoferowali berło zdobyte w katakumbach - jego siła była na tyle duża, że po odprawieniu rytuału byłoby dość residuum by uleczyć cztery osoby - nieco za mało, bo ciężko chorych było łącznie pięcioro. Sigalel zaoferowała jeszcze swój pas, co rozwiązało problem. Arveen, poruszona ofiarnością drużyny, zaoferowała jej w zamian swój rodowy miecz, który początkowo chciała poświęcić by zdobyć magiczny pył, jednak bohaterowie podziękowali za ten dar i nie przyjęli go. Kapłani rozpoczęli odprawianie rytuałów - Sigalel pomagała Evendurowi (leczącemu Arveen), zaś Morthos Vidanowi (niszczącemu berło). W tym czasie Raxis strzegł wozu, zaś Brindal wybrał się na spacer, kierując się do stodoły, w której zostali zebrani chorzy. Przed wrotami stało trzech wystraszonych mężczyzn. Hendar (giermek sir Arveen, młody przeciętnie zbudowany blondyn odziany w średni pancerz) i dwóch prostaczków (Narth i Randal) dyskutowali na temat tego, co miało miejsce w środku. Brindal podszedł do nich i wypytał o to, dlaczego się tak dziwnie zachowują. Odpowiedzieli, że kwadrans wcześniej w środku zaczęła się jakaś potworna szamotanina, a potem wszystko ucichło. Krasnolud rozkazał jednemu z wieśniaków wezwać pomoc, a potem zbliżył się do budynku. Postanowił zajrzeć do środka… i niemal nie stracił oka, kiedy szponiasta łapa strzaskała drewnianą ściankę, próbując go zranić. Na ten widok drugi “milicjant” zaczął uciekać. Brindal z Hendarem usłyszeli trzeszczenie bocznych drzwi, które rzekomo miały być zamknięte na kłódkę - okazało się, że ktoś przedostał się do środka, bo kłódka leżała na śniegu, zaś drzwi były uchylone. Na ten widok wycofali się i poczekali na pozostałych bohaterów. Słysząc, co się dzieje w stodole, Arveen zaoferowała po raz drugi (i ostatni) swój oręż. Morthos tym razem nie oponował i przyjął prezent - magiczne, płomienne ostrze już wkrótce miało zaznać krwi. Grupa - razem z Ren, której niespecjalnie spieszno było do potyczki z demonami - otoczyła budynek. Morthos z Raxisem ruszyli do bocznych drzwi. Sigalel pilnowała głównych wrót, zaś Brindal poszedł do miejsca, z którego próbowałą go sięgnąć demoniasta łapa. Raxis wkroczył ostrożnie do środka i rozpętało się piekło. Cztery demony próbowały pożreć bohaterów. Jeden zranił i wciągnął do środka Brindala, próbując pożreć go żywcem. Co gorsza, na górze czaił się jakiś nieproszony gość, który rzucał w postacie toporkami. Nie zranił ich, ale powalił Hendara, który razem z Sigalel wchodził do środka z przodu. Ostatecznie grupa zabiła wszystkie demony (miecz Brindala aż zasyczał z radości gdy ten przeszył na wylot swojego przeciwnika) i powalili szpiega, którym okazał się być rudobrody krasnolud. Ten jednak w ostatniej chwili zdołał się podnieść i uciec korzystając z luki w szeregach bohaterów - ale dopadła go Ren (“Gdzie się kurwa wybierasz?” i cios mieczem skutecznie ostudziły jego ucieczkowe zapędy). Ren, która jak sama cały czas mówiła, była kłamliwą, zdradliwą suką, ale też Ren, która od dwóch dni flirtowała z Brindalem.

środa, 10 stycznia 2024

S04 Smokobójstwo

 

Niby młoda, ale miała już tę jedną obluzowaną łuskę, którą wypatrzyła Sigalel

Po krótkim odpoczynku bohaterowie wrócili do eksploracji katakumb. Korytarz sąsiadujący z “grobem” Amtiss prowadził do pomieszczenia wypełnionego gęstą, fioletową mgłą, która zachowywała się jakby była cieczą w niewidzialnym akwarium. Drobiazgowe badania pozwoliły ustalić, że nie jest palna, nie “wyleje” się z tego pomieszczenia i trudno byłoby ją “wynieść”. Okazała się jednak bardzo niebezpieczna - wysysała siły życiowe. Grupa starała się znaleźć sposób by dotrzeć bezpiecznie do dwóch żelaznych, zardzewiałych drzwi, które prowadziły z tej komnaty, ale ostatecznie odpuściła i poszła zbadać pozostałe odnogi.


Inne tunele doprowadziły bohaterów do jednych z tych drzwi - niestety wciąż nie było jak się dostać do ostatnich. Sąsiednia odnoga zaprowadziła drużynę do komnaty, w której przy starym drewnianym biurku siedział nieumarły drakon. Ściany wokół niego były pełne zagłębień pełnych szkieletów humanoidów. Postacie chwilę z nim porozmawiały - wyjaśnił, że był nekromantą, który podróżował z kompanami w poszukiwaniu grobowca słynnej nekromantki (oczywiście Amtiss), jednak został zdradzony i zamordowany. Mroczne moce przywróciły go do nie-życia po tym, jak reszta drużyny zginęła (prawdopodobnie w wyniku wejścia na niebezpieczną pułapkę). Podjął się badania spuścizny po Vark, jednak jego wyjaśnienia nie były zbyt sensowne - brzmiał jakby śmierć odebrała mu rozum.


Rozmowa nie bardzo się kleiła, między innymi z powodu metalowych prętów broniących dostępu do komnaty. Ożywieniec wezwał jednego ze szkieletów do służby, by przesunął dźwignię w innej części kompleksu i umożliwił swobodną konwersację. Raxis ruszył biegiem dookoła by mu to uniemożliwić. Po chwili było wiadomo, że zakończy się walką. Nieumarły był niebezpieczny, ale dobrze skoordynowana akcja (i użycie najsilniejszych manewrów) pozwoliły go pokonać - a wówczas ego nieumarłe sługi, które wezwał gdy rozpoczęła się walka rozsypały się w proch. Gdy zdekapitowane ciało opadało na podłogę, na jego miejscu pozostało widmo - zagroziło, że powróci się zemścić, po czym rozpłynęło się w powietrzu.


Zbadanie jego “gabinetu” nie zajęło wiele czasu. Okazało się, że Drestish Pilasar (bo tak się nazywał nieumarły drakon) mówił prawdę. Morthos zdecydował się spalić jego trupa oraz szkielet Amtiss. W tym czasie reszta grupy przeszukała dokładnie pomieszczenie (Brindal zgarnął skórzaną zbroję po martwiaku, oczywiście magiczną). Po kilku minutach kluczenia po katakumbach ekipa dotarła do zagruzowanego przejścia. Oczyszczenie go miało zająć kilka godzin pracy, dlatego bohaterowie zdecydowali się spędzić noc w ostatniej komnacie i pracować po odpoczynku.


Plan zaproponowany przez Morthosa był prosty - zaatakować w nocy, kiedy będzie najmniejsza szansa na pojawienie się obstawy. Szybki zwiad Brindala potwierdził, że na tunel prowadzi do obszernej sali, w której na jednej ze ścian znajdują się wielkie wrota prowadzące zapewne do legowiska Mazati. Strzegło ich dwoje jaszczuroludzi-albinosów. Drugi koniec komnaty tonął w mroku, ale krasnolud dostrzegł naprzeciwko podobny tunel jak ten, którym bohaterowie się przedostali do Wypalonych Jaskiń.


Podczas przygotowań do akcji drużyna dyskutowała kiedy najlepiej ruszyć - gdy strażnicy będą nieobecni, czy też lepiej spróbować ich wyeliminować, bo wtedy byłaby szansa na zaskoczenie smoczycy. Los uśmiechnął się do bohaterów - Brindal usłyszał, że jaszczuroludzie wchodzą do legowiska Lodoskrzydłej, a potem coś stamtąd wyciągają. Podkradł się ponownie pod schody prowadzące do wielkiej sali i dostrzegł strażników idących do przeciwległego korytarza. Ciągnęli za sobą nieprzytomną lub martwą kobietę (prawdopodobnie tę, której wrzaski krasnolud usłyszał podczas swojej warty). Czas na dyskusje się skończył - ekipa zaczęła działać.


Strażników smoczycy bohaterowie dopadli na dole, po tym jak ci odstawili Ren do celi. Walka była szybka i dość jednostronna, szczęśliwie na tyle daleko od innych by nie zaalarmować goblinów ani smoczycy. Sigalel ustabilizowała okaleczoną kobietę, po czym popędziła na górę, by zmierzyć się z Mazati.


Ciemna jaskinia była oświetlona blaskiem księżyca. Lodowy most prowadził nad przepaścią ku bestii o białych łuskach, wylegującej się na stercie monet. Nieopodal leżał krasnolud, nieprzytomny, zakuty w kajdany. Z sufitu zwisały lodowe szpikulce - sprawiały wrażenie, jakby czekały na to, aż ktoś się pod nimi znajdzie, by odczepić się od sklepienia jaskini i spaść na bohaterów.


Choć nie udało się im zaskoczyć smoczycy, wyeliminowanie jej gwardzistów okazało się być bardzo pomocne. Elfka ugodziła bestię tak skutecznie, że ta nie zdołała nawet wzlecieć wyżej - kąsała i drapał Raxisa, jednak dziurawiona kolejnymi bełtami i strzałami zaczęła opadać z sił. Cios (a w zasadzie ciosy) łaski zadał Morthos, wybijając się w powietrze po odbiciu od tarczy Raxisa - dwa uderzenia falchionem zakończyły podły żywot plugawej smoczycy. Drużyna była górą. U jej stóp leżały sterty monet i innych cennych przedmiotów, które Mazati zgromadziła.


Pytanie brzmiało jednak czy będą w stanie zabrać to wszystko razem z rannym krasnoludem i nieprzytomną Ren? Czy gobliny będą mieć inny pomysł na finał tej przygody?

sobota, 6 stycznia 2024

S03 Wypalone Jaskinie

 

Widmo było jak żywe, ale miecz przechodził przez nie jak przez powietrze


Ognisko rozpalone z resztek Tug i jej dzieci płonęło przez całą noc. Bohaterowie w końcu mieli okazję dłużej odpocząć. Morthos skorzystał z okazji by dowiedzieć się czegoś więcej na temat pozostałych i zaplanować dalsze kroki. Po długiej rozmowie wszyscy zdecydowali, że poszukanie jakiejś osady to znakomity pomysł, ale - mimo, że prawdopodobnie sprawy wygnania nie da się szybko rozwikłać - porzucenie okazji by dowiedzieć się czegoś więcej od porwanej osoby byłoby błędem. Grupa zdecydowała się podążać śladem wozu, później zaś poszukać cywilizacji.

Po kilku godzinach wędrówki na horyzoncie pojawili się inni wędrowcy/ Trzy czarne punkty okazały się być zasmarkanym goblinem (Slack) oraz parą zbrojnych - silną i opancerzoną hobgoblinką Lorg i rannym w nogę mężczyzną, również wyglądającym na wojownika, ale pozbawionym pancerza i oręża (Uzuti). Grupa nie ukrywała, że uciekła z Wypalonych Jaskiń, gdzie żyje kilkadziesiąt goblinoidów oraz garstka najemników. Kobieta podzieliła się wszystkim, co mogło przydać się bohaterom w dalszej drodze. Zgodnie z tym, co mówiła, plemieniem rządziła Mazati, Lodoskrzydła, młoda biała smoczyca. Przywództwo zdobyła po tym, jak pokonała i pożarła goblińskiego szamana. Mazati była okrutna i zmuszała swoich nowych poddanych do większego okrucieństwa, jednak najgorsze było przed nimi. Zachorowała - podobnie jak kilka goblinów - na coś, czemu nadano nazwę plagi otchłani. Na ciałach zarażonych pojawiały się krwawe wrzody, które porastały czerwoną, krystaliczną tkanką. Część chorych czekała śmierć, ale jeden z nich zmienił się w paskudnego demona - wytrzymałą i szybką bestię, którą na szczęście udało się zabić.

W porwanej karawanie był krasnoludzki kapłan, który może ją uzdrowić, ale Lodoskrzydła nie chciała wpuścić go do swojego skarbca by zebrał niezbędne składniki.Zdaniem Lorg smoczyca może torturować kobietę również wziętą jako jeńca by zmusić go - zapewne bezskutecznie - do zmiany zdania.

Poddani Lodoskrzydłej mają wszystkiego dość, ale strach trzyma ich przy służbie. Slack, który włączył się do rozmowy, stwierdził, że w przypadku pokonania Mazati, reszta plemienia będzie zapewne nastawiona raczej przyjaźnie do drużyny - a na pewno nie pozostanie lojalna pokonanej “władczyni”.
Zdaniem uciekinierów frontalne wejście byłby kiepskim pomysłem, ale jedyna alternatywa, przejście “przez podziemia”. Rok temu jakiś drakoński nekromanta próbował eksplorować katakumby, które znajdowały się w środku podziemnej trasy prowadzącej między legowiskiem Lodoskrzydłej a opuszczoną wsią - coś nie poszło jego drużynie, bo nigdy nie wyszli z lochów, za to obudziły się upiory. Gobliny zasypały oba wejścia w nadziei, że nieumarli nie przedostaną się do Jaskiń.

Zanim się rozdzielili, Lorg opowiedziała jeszcze o tym jakie miasta znajdują się w okolicy. Karawana zmierzała z Fallcrest - największego miasta w promieniu dziesiątek mil - do Eastling, niewielkiej wioski. Na południowym wschodzie znajdowało się Harkenwold, kolejne względnie spore miasto, zaś na północnym wschodzie Hammerfast, krasnoludzka forteca. Poza nimi nie było tu praktycznie nic - co najwyżej ukryte z dala od szlaków wsie albo pojedyncze farmy.

Bohaterowie, kierując się wskazówkami uciekinierów, ruszyli do podziemnego przejścia.

Poprowadzeni przez Sigalel, bezbłędnie trafili na martwy, skuty lodem zagajnik. Dalej poprowadził ich Brindal, zręcznie omijając miejsca, z których mogli być widziani przez goblińskie patrole. Morthos zadbał, żeby nikt nie został w tyle, zaś na koniec najcięższą pracę przy odwalaniu kamieni zakrywających metalową płytę prowadzącą do lochu wykonał Raxis.

Korytarz, ciągnący się przez ponad kilometr, był wąski, ale na tyle wysoki, by drakon i tiefling mogli poruszać się wyprostowani. Brindal bezbłędnie ocenił, że był to tunel zaprojektowany przez jego ziomków, zapewne wykuty przed kilkuset laty jako droga ucieczki z jakiejś fortecy. Nie spodziewał się żadnych pułapek i faktycznie do miejsca połączenia z katakumbami na bohaterów nie czekały żadne nieprzyjemne niespodzianki.

Pierwsza komnata uświadomiła grupie, że dalsze komnaty będą miejscem spoczynku kogoś powiązanego z kultem nieumarłych. Modlitwa ku czci Orkusa wyryta w przedsionku nie pozostawiała złudzeń, co znajduje się dalej. Światło purpurowych runów wyrytych wokół przejścia prowadzącego dalej budziło niepokój - i słusznie, bo była to magiczna pułapka, na szczęście sprawnie wymazana przez krasnoluda. Przejście prowadziło do dużej komnaty z sarkofagiem, z której wychodziły kolejne dwa wyjścia. Jedno - naprzeciwko - prowadziło do kolejnego korytarza, drugie - po prawej - do innej komnaty. W tym znajdowały się cztery sarkofagi krasnoludzkiej roboty. Na ich wiekach były płaskorzeźby przedstawiające istoty różnych gatunków. Bohaterowie nie mieli jednak czasu dokładnie się im przyjrzeć, ponieważ z chwilą gdy Raxis przekroczył próg przebudziły się zombie, leżące za kamiennymi trumnami. Z ciał martwiaków wynurzyły się upiory - te jednak zostały szybko zniszczone przez wojownika wspieranego kompanami. Walka z zombie była jednak trudniejsza - mimo, że bezmyślne, były bardzo sprytne, a na dodatek dość szybkie. Ostatecznie padły pod celnymi ciosami bohaterów. Szybkie przeszukanie martwych na dobre pozwoliło postaciom zorientować się, że musieli być to członkowie grupy awanturników, która przed rokiem dotarła do katakumb.

Po krótkim odpoczynku ruszyli do komnaty po prawej. Znajdował się tam ołtarz przypominający olbrzymi kielich stojący na stercie czaszek. Sigalel zauważyła, że można go odsunąć - i faktycznie udało się to zrobić bez problemu.Pod podstawą znajdował się jakiś szkielet owinięty dokładnie jedwabnym całunem. Kiedy grupa zastanawiała się co robić dalej, z ciała wydostał się kolejny upiór - zarzucił bohaterom profanację miejsca jego spoczynku, po czym rzucił się do ataku. Na szczęście był prawie sam. Prawie, bo ożywił jednego z wcześniej pokonanych zombie. Zdołał wyssać nieco sił życiowych z bohaterów, ale ostatecznie i on został unicestwiony. Podczas kolejnej chwili na złapanie oddechu grupa sprawdziła, co kryje się pod całunem - był to szkielet diabelstwa, dokładnie owinięty bandażami, na których zapisano pochwalne teksty ku czci Amtiss Vark. Kim ta istota była, bohaterowie nie mieli jednak żadnego pojęcia. Domyślili się jednak, że berło z wyrzeźbioną w kształt płonącej czaszki głowicą musi być cenne i zapewne jest magiczne - zabrali je i ruszyli w dalszą drogę.

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...