sobota, 20 stycznia 2024

S05 Wymarłe miasteczko

 
Babka zdecydowanie z zadatkami na paladyna

Bohaterowie właśnie zwyciężyli Mazati. Odgłosy walki zaalarmowały gobliny, ale żaden nie odważył się wkroczyć do legowiska smoczycy - przynajmniej do momentu jej śmierci. Kiedy było słychać huk upadającego cielska pokonanej Lodoskrzydłej, zielonoskórzy zrobili się bardziej odważni. Grupa, wiedząc, że czasu zostało niewiele, zaczęła pakować skarby ze sterty, na której wylegiwała się Mazati. Morthos pobiegł po uwięzioną w lochu Ren, zaś Raxis zrobił ze śpiwora wielką “sakiewkę”. Tylko dzięki pomocy Brindala wszystko nie rozsypało się po drodze. Bohaterowie postanowili wycofać się do katakumb, jednak Morthos stanął słysząc nawoływania, by się zatrzymali.

Do legowiska zbliżyła się grupa wojowników uzbrojonych w łuki i włócznie pod przewodnictwem jednouchego twardziela. Vok, gigant pośród swoich, choć na tle “wielkich ludzi” wydawał się niewielki, zachowywał niezwykłą pewność siebie. Gobliny były świadome tego, że drużyna jest odpowiedzialna za śmierć kilkorga z nich, pozostawionych jako tylna straż po napadzie na transport z Fallcrest, jednak strach był potężniejszy od nienawiści. Zaproponowały by grupa zabrała wszystko, co ma ze sobą, a w ramach rekompensaty za napaść na karawan, wzięli ze sobą wóz oraz jedyne dwa konie, które jeszcze nie zostały zjedzone.

Vok ostrzegł grupę, że zgładzenie Mazati może przynieść na wszystkich nieszczęście. Lodoskrzydła była córką Zajadłej, jednookiej smoczycy panującej na północy Doliny Nentir. Miną zapewne tygodnie zanim wieści o śmierci jej dziecka do niej dotrą, potem jednak z pewnością ruszy na poszukiwanie zemsty. Plemię miało nadzieję być wówczas daleko na południu, dokąd nie dosięgnie go jej gniew - bo bez wątpienia będzie winić również je. W końcu przez wiele lat czekała na żądzę zemsty na barbarzyńcach klanu Tygrysiego Szponu, by ostatecznie zostać władczynią Kniei Zmrożonych Pni.

Vidan, krasnoludzki kapłan boga Zodala, boga łaski, nadziei i życzliwości (jego symbolem jest ręka częściowo okryta szarym materiałem), odszedł na bok by wypytać o plagę. Zaproponował uleczenie chorych goblinów - o ile w plemieniu jeszcze jacyś żyją. Okazało się, że troje z czwórki zarażonych zmarło. Do odprawienia rytuału Vidan potrzebował jednak residuum, które zabrano mu po pochwyceniu, jak również reszty swojego ekwipunku. Magicznego pyłu miał wystarczająco by uleczyć dwie osoby, mógł więc pomóc zarówno goblinowi, jak również Raxisowi, którego rany obrosły już drobnymi, czerwonymi kryształami. Bohaterowie nie zastanawiali się długo - fiolki powędrowały do krasnoluda i zanim grupa opuściła Wypalone Jaskinie, zarówno goblin, jak i drakon byli zdrowi.

Ren, rudowłosa kobieta, która została zostawiona w celi, również potrzebowała pomocy, jednak Vidan zasugerował zwykłą opiekę wzmocnioną magią leczącą, a nie kosztowny rytuał. Osłabiona, okaleczona kobieta na szczęście nie zaraziła się plagą otchłani. Bohaterowie obiecali, że nie zgładzą jej gdy tylko zdradzi im wszystko, co wie, więc po chwili negocjacji opowiedziała o swoim udziale w całej sprawie. Rosh i Ren zostali wynajęci przez Sadiel, pośredniczkę z Klatki zajmującą się różnymi interesami, ale przede wszystkim transportem luksusowych dóbr - towarów lekkich, niewielkiego rozmiaru, ale bardzo cennych. Sadiel zachowywała się jakby wypełniała cudze rozkazy - jedyne emocje, jakie zdradzała, dotyczyły tego, że bohaterowie zostali wygnani na “zadupie wieloświata”. Brzmiała, jakby sądziła, że uda się załatwić egzekucję w sądzie. Ren spodziewała się, że w przypadku porażki Sadiel wyśle za drużyną kogoś jeszcze. Skoro się nie rozdzielili, nie będzie działać pośpiesznie, ale zgromadzi większe siły i być może przeprowadzi (raczej nie osobiście) ostrożny zwiad. Powiedziała dodatkowo, że portal, który otworzy się po spaleniu księżycowej łzy w jadeitowej miseczce, zaprowadziłby ich do najgłębszego lochu pod siedzibą Sadiel - dla jej najemników to przejście, dla bohaterów pułapka.

Co do samej Sadiel, Ren opisała ją jako osobę mającą w sobie sporo elfiej krwi, ale nie dość, by elfy się do niej przyznały. To pociągająca, wysoka kobieta o kasztanowych, falujących włosach. Gdyby była człowiekiem, oceniano by jej wiek na 20 lat. Morthos i Raxis znali jej imię i kojarzyli wygląd - nie współpracowali bezpośrednio, ale mieli wspólne kontakty.

Podróż wozem zajęła bohaterom pełne dwa dni. Zmęczone wierzchowce snuły się noga za nogą. Ostatecznie jednak, bez przykrych niespodzianek, grupa dotarła do Eastling. Jeden z domów na obrzeżu był spalony aż do fundamentów. Vidan dostrzegł świeże groby wykopane bezpośrednio za resztkami budynku - wyglądało, że plaga otchłani zebrała krwawe żniwo. Wszystkie domy miały pozamykane okiennice, na zewnątrz nie było żywego ducha. Zapowiadało się to bardzo źle. Niepokojąco wyglądał również prowizoryczny ołtarz ku czci Talony, bogini chorób… Grupa skierowała się do jedynego budynku, który wydawał się otwarty dla przybyszów - porośniętej pnączami winorośli świątyni Chauntei. Wewnątrz było słychać zażartą dyskusję, jak się okazało, z przywódcami społeczności Eastling. Kłóciła się kobieta i stary mężczyzna, Sir Arveen, rycerz i protektorka tego miejsca oraz ojciec Evendur, kapłan bogini życia. Dyskutowali na temat sytuacji w miasteczku, ale widząc gości przerwali i pozwolili by ci przedstawili się oraz opowiedzieli o swoich wcześniejszych przygodach. Następnie podzielili się informacjami o tym, co aktualnie dzieje się w Eastling. Plaga otchłani faktycznie zbierała tu krwawe żniwo. Pierwsze symptomy pojawiły się dwa tygodnie temu, u wielu osób w tym samym czasie. Nie miały kontaktów z czartami, żaden potwór - poza goblinoidami - nie groził Eastling. Miasteczko poprosiło o pomoc ludzi z Fallcrest. Spodziewali się, że w transporcie pojawi się ktoś zdolny pomóc. Tydzień temu jeden z zarażonych zmienił się w demona. Arveen zabiła go, ale odniosła rany i sama jest zainfekowana. Mieszkańcy zamknęli rodzinę osoby, która się przemieniła, w domu i spalili go do fundamentów. Po tym zdarzeniu Arveen zgromadziła wszystkich zarażonych w stodole. Evendur sądził, że Arveen chce zapewnić bezpieczeństwo, ale zebrała ich tam, by zadać im szybką śmierć. Kapłan uważał ten plan za idiotyczny, bo niewiele osób zmienia się w demony. Część umiera, część może pokonać chorobę. Kobieta podkreślała jednak, że kilka demonów to zbyt wiele dla niej i skromnej milicji - a obawiała się, że sama również może ulec przemianie. Idealnym rozwiązaniem wydawała się być magia/ Evendur był w stanie rzucić rytuał Leczenia Chorób, ale nie posiadał składników do jego rzucenia. Nie posiadał również wiedzy o rytuale pozwalającym zmienić magiczne przedmioty w residuum, ale ten z kolei znał Vidan.

Bohaterowie zaoferowali wcześniej zdobyte residuum, ale było go zbyt mało, żeby uleczyć wszystkich - wystarczyło tylko na jedną osobę. Po krótkiej dyskusji zaoferowali berło zdobyte w katakumbach - jego siła była na tyle duża, że po odprawieniu rytuału byłoby dość residuum by uleczyć cztery osoby - nieco za mało, bo ciężko chorych było łącznie pięcioro. Sigalel zaoferowała jeszcze swój pas, co rozwiązało problem. Arveen, poruszona ofiarnością drużyny, zaoferowała jej w zamian swój rodowy miecz, który początkowo chciała poświęcić by zdobyć magiczny pył, jednak bohaterowie podziękowali za ten dar i nie przyjęli go. Kapłani rozpoczęli odprawianie rytuałów - Sigalel pomagała Evendurowi (leczącemu Arveen), zaś Morthos Vidanowi (niszczącemu berło). W tym czasie Raxis strzegł wozu, zaś Brindal wybrał się na spacer, kierując się do stodoły, w której zostali zebrani chorzy. Przed wrotami stało trzech wystraszonych mężczyzn. Hendar (giermek sir Arveen, młody przeciętnie zbudowany blondyn odziany w średni pancerz) i dwóch prostaczków (Narth i Randal) dyskutowali na temat tego, co miało miejsce w środku. Brindal podszedł do nich i wypytał o to, dlaczego się tak dziwnie zachowują. Odpowiedzieli, że kwadrans wcześniej w środku zaczęła się jakaś potworna szamotanina, a potem wszystko ucichło. Krasnolud rozkazał jednemu z wieśniaków wezwać pomoc, a potem zbliżył się do budynku. Postanowił zajrzeć do środka… i niemal nie stracił oka, kiedy szponiasta łapa strzaskała drewnianą ściankę, próbując go zranić. Na ten widok drugi “milicjant” zaczął uciekać. Brindal z Hendarem usłyszeli trzeszczenie bocznych drzwi, które rzekomo miały być zamknięte na kłódkę - okazało się, że ktoś przedostał się do środka, bo kłódka leżała na śniegu, zaś drzwi były uchylone. Na ten widok wycofali się i poczekali na pozostałych bohaterów. Słysząc, co się dzieje w stodole, Arveen zaoferowała po raz drugi (i ostatni) swój oręż. Morthos tym razem nie oponował i przyjął prezent - magiczne, płomienne ostrze już wkrótce miało zaznać krwi. Grupa - razem z Ren, której niespecjalnie spieszno było do potyczki z demonami - otoczyła budynek. Morthos z Raxisem ruszyli do bocznych drzwi. Sigalel pilnowała głównych wrót, zaś Brindal poszedł do miejsca, z którego próbowałą go sięgnąć demoniasta łapa. Raxis wkroczył ostrożnie do środka i rozpętało się piekło. Cztery demony próbowały pożreć bohaterów. Jeden zranił i wciągnął do środka Brindala, próbując pożreć go żywcem. Co gorsza, na górze czaił się jakiś nieproszony gość, który rzucał w postacie toporkami. Nie zranił ich, ale powalił Hendara, który razem z Sigalel wchodził do środka z przodu. Ostatecznie grupa zabiła wszystkie demony (miecz Brindala aż zasyczał z radości gdy ten przeszył na wylot swojego przeciwnika) i powalili szpiega, którym okazał się być rudobrody krasnolud. Ten jednak w ostatniej chwili zdołał się podnieść i uciec korzystając z luki w szeregach bohaterów - ale dopadła go Ren (“Gdzie się kurwa wybierasz?” i cios mieczem skutecznie ostudziły jego ucieczkowe zapędy). Ren, która jak sama cały czas mówiła, była kłamliwą, zdradliwą suką, ale też Ren, która od dwóch dni flirtowała z Brindalem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...