
Niby młoda, ale miała już tę jedną obluzowaną łuskę, którą wypatrzyła Sigalel
Po krótkim odpoczynku bohaterowie wrócili do eksploracji katakumb. Korytarz sąsiadujący z “grobem” Amtiss prowadził do pomieszczenia wypełnionego gęstą, fioletową mgłą, która zachowywała się jakby była cieczą w niewidzialnym akwarium. Drobiazgowe badania pozwoliły ustalić, że nie jest palna, nie “wyleje” się z tego pomieszczenia i trudno byłoby ją “wynieść”. Okazała się jednak bardzo niebezpieczna - wysysała siły życiowe. Grupa starała się znaleźć sposób by dotrzeć bezpiecznie do dwóch żelaznych, zardzewiałych drzwi, które prowadziły z tej komnaty, ale ostatecznie odpuściła i poszła zbadać pozostałe odnogi.
Inne tunele doprowadziły bohaterów do jednych z tych drzwi - niestety wciąż nie było jak się dostać do ostatnich. Sąsiednia odnoga zaprowadziła drużynę do komnaty, w której przy starym drewnianym biurku siedział nieumarły drakon. Ściany wokół niego były pełne zagłębień pełnych szkieletów humanoidów. Postacie chwilę z nim porozmawiały - wyjaśnił, że był nekromantą, który podróżował z kompanami w poszukiwaniu grobowca słynnej nekromantki (oczywiście Amtiss), jednak został zdradzony i zamordowany. Mroczne moce przywróciły go do nie-życia po tym, jak reszta drużyny zginęła (prawdopodobnie w wyniku wejścia na niebezpieczną pułapkę). Podjął się badania spuścizny po Vark, jednak jego wyjaśnienia nie były zbyt sensowne - brzmiał jakby śmierć odebrała mu rozum.
Rozmowa nie bardzo się kleiła, między innymi z powodu metalowych prętów broniących dostępu do komnaty. Ożywieniec wezwał jednego ze szkieletów do służby, by przesunął dźwignię w innej części kompleksu i umożliwił swobodną konwersację. Raxis ruszył biegiem dookoła by mu to uniemożliwić. Po chwili było wiadomo, że zakończy się walką. Nieumarły był niebezpieczny, ale dobrze skoordynowana akcja (i użycie najsilniejszych manewrów) pozwoliły go pokonać - a wówczas ego nieumarłe sługi, które wezwał gdy rozpoczęła się walka rozsypały się w proch. Gdy zdekapitowane ciało opadało na podłogę, na jego miejscu pozostało widmo - zagroziło, że powróci się zemścić, po czym rozpłynęło się w powietrzu.
Zbadanie jego “gabinetu” nie zajęło wiele czasu. Okazało się, że Drestish Pilasar (bo tak się nazywał nieumarły drakon) mówił prawdę. Morthos zdecydował się spalić jego trupa oraz szkielet Amtiss. W tym czasie reszta grupy przeszukała dokładnie pomieszczenie (Brindal zgarnął skórzaną zbroję po martwiaku, oczywiście magiczną). Po kilku minutach kluczenia po katakumbach ekipa dotarła do zagruzowanego przejścia. Oczyszczenie go miało zająć kilka godzin pracy, dlatego bohaterowie zdecydowali się spędzić noc w ostatniej komnacie i pracować po odpoczynku.
Plan zaproponowany przez Morthosa był prosty - zaatakować w nocy, kiedy będzie najmniejsza szansa na pojawienie się obstawy. Szybki zwiad Brindala potwierdził, że na tunel prowadzi do obszernej sali, w której na jednej ze ścian znajdują się wielkie wrota prowadzące zapewne do legowiska Mazati. Strzegło ich dwoje jaszczuroludzi-albinosów. Drugi koniec komnaty tonął w mroku, ale krasnolud dostrzegł naprzeciwko podobny tunel jak ten, którym bohaterowie się przedostali do Wypalonych Jaskiń.
Podczas przygotowań do akcji drużyna dyskutowała kiedy najlepiej ruszyć - gdy strażnicy będą nieobecni, czy też lepiej spróbować ich wyeliminować, bo wtedy byłaby szansa na zaskoczenie smoczycy. Los uśmiechnął się do bohaterów - Brindal usłyszał, że jaszczuroludzie wchodzą do legowiska Lodoskrzydłej, a potem coś stamtąd wyciągają. Podkradł się ponownie pod schody prowadzące do wielkiej sali i dostrzegł strażników idących do przeciwległego korytarza. Ciągnęli za sobą nieprzytomną lub martwą kobietę (prawdopodobnie tę, której wrzaski krasnolud usłyszał podczas swojej warty). Czas na dyskusje się skończył - ekipa zaczęła działać.
Strażników smoczycy bohaterowie dopadli na dole, po tym jak ci odstawili Ren do celi. Walka była szybka i dość jednostronna, szczęśliwie na tyle daleko od innych by nie zaalarmować goblinów ani smoczycy. Sigalel ustabilizowała okaleczoną kobietę, po czym popędziła na górę, by zmierzyć się z Mazati.
Ciemna jaskinia była oświetlona blaskiem księżyca. Lodowy most prowadził nad przepaścią ku bestii o białych łuskach, wylegującej się na stercie monet. Nieopodal leżał krasnolud, nieprzytomny, zakuty w kajdany. Z sufitu zwisały lodowe szpikulce - sprawiały wrażenie, jakby czekały na to, aż ktoś się pod nimi znajdzie, by odczepić się od sklepienia jaskini i spaść na bohaterów.
Choć nie udało się im zaskoczyć smoczycy, wyeliminowanie jej gwardzistów okazało się być bardzo pomocne. Elfka ugodziła bestię tak skutecznie, że ta nie zdołała nawet wzlecieć wyżej - kąsała i drapał Raxisa, jednak dziurawiona kolejnymi bełtami i strzałami zaczęła opadać z sił. Cios (a w zasadzie ciosy) łaski zadał Morthos, wybijając się w powietrze po odbiciu od tarczy Raxisa - dwa uderzenia falchionem zakończyły podły żywot plugawej smoczycy. Drużyna była górą. U jej stóp leżały sterty monet i innych cennych przedmiotów, które Mazati zgromadziła.
Pytanie brzmiało jednak czy będą w stanie zabrać to wszystko razem z rannym krasnoludem i nieprzytomną Ren? Czy gobliny będą mieć inny pomysł na finał tej przygody?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz