![]() |
| Dzieci odziedziczyły urodę po mamusi Tug |
Zaczęła się pogoń.
Po drugiej stronie zagajnika goblinów było więcej. Szabrowały rozbitą karawanę, ewidentnie szukając w już dobrze przejrzanych rzeczach. Potężnie umięśniona zielonoskóra wojowniczka, jej trzech pomagierów i czworonożny jaszczur nie były poważnym zagrożeniem dla dobrze skoordynowanej przez Scorna grupy.
Kiedy padł ostatni - ponownie uciekający - z nieprzyjaciół, drużyna rozejrzała się po miejscu rzezi. Napastników było bardzo wielu, może nawet około dwóch tuzinów. Zarąbali woźniców, przewrócili ostatni z wozów i zabili konie ciągnące pierwszego. Przeszukali wszystko dokładnie, zabierając zapewne wiele cennych przedmiotów. Grupa znalazła jednak przy ciałach pokonanych kilka błyskotek, w tym magiczny amulet z bursztynem oraz krasnoludzkiej roboty gladius, również zaczarowany. Sigalel bez problemu znalazła tropy - ostatni wóz zaprzężony w dodatkowe konie oraz kilkanaście pieszych osób ruszyły na zachód.
Walka miała miejsce na tyle dawno temu, że nie było ryzyka, że ktoś nagle wróci. Grupa zdecydowała się dokładniej obejrzeć miejsce potyczki i przygotować się odpowiednio do dalszej wędrówki.
Jedną z ofiar okazuje się być… Rosh. Ubrany po mieszczańsku, ze srebrną zapinką w kształcie trójkąta, w który wpisano oko, wygląda nieco inaczej, ale Morthos jest pewien, że to jego znajomy pośrednik. Ślady wskazują na to, że próbował uciec, ale gobliny dopadły go i posiekały na kawałki.
W podróżnej torbie Rosha oprócz kilku fantów, jadeitowej miseczki (identycznej jak ta, którą otrzymał Morthos) znalazła się tuba na papiery, a w niej rysunek oraz list o treści: „Rosh, razem z Ren musicie załatwić sprawę do końca. Cele to są zwykłe trepy, na pewno się rozdzielą. Ruszajcie czerepami i załatwiajcie je pojedynczo, bez ryzyka. Pamiętajcie by zniknąć truposzów. Główkujcie. Kombinujcie. Najważniejsza jest osoba z ryciny. Gdybyście musieli wybierać, wbijacie kosy w nią. Liczę, że nie okażecie się trepami, ale w razie czego lećcie do enklawy Oka. To skurle, parszywe i szalone, ale mogą pomóc. Ren ma amulet, który ich do tego zmusi. Dałam wam zapinki, które rozpoznają – nawet jeśli nie pomogą, dzięki nim wezmą was za swoich. Nie wracajcie do Klatki z pustymi rękami. Powrót normalnym sposobem – dałam Ren łzę i podpałkę. Powodzenia, -S”. Na rycinie był bardzo zręcznie naszkicowany łeb Raxisa.
Dyskusja przyniosła więcej pytań, niż odpowiedzi. Z obserwacji i badania okolicy oraz treści listu wynikało, że “Ren” podróżuje - wbrew własnej woli - z pozostałymi goblinami. Jeńców zresztą prawdopodobnie było więcej. Po zrzuceniu i spaleniu zwłok razem z jednym z wozów, doposażeniem się na zimowe warunki i chwilą odpoczynku grupa zdecydowała się ruszyć na zachód, śladem zrabowanego wozu.
Kiedy dwie godziny później zapadł zmrok, bohaterowie zaczęli rozglądać się za jakimś noclegiem. Ruiny wieży obserwacyjnej wydawały się idealne… Nooo, może nie idealne, ale wystarczające dla potrzeb grupy.
Kiedy drakoński wojownik ruszył na poszukiwanie opału, Morthos zaczął przygotowywać samo obozowisko. We wnęce dostrzegł kawałek metalu. Okazało się, że na dnie zagłębienia przy ścianie wieży jest więcej przedmiotów - trochę broni i błyskotek, piękny pas z klamrą w kształcie ryczącego lwa oraz nieco przedmiotów osobistych. Sigalel rozglądając się po najbliższej okolicy zwróciła uwagę na świeżo spulchnioną ziemię. Razem z Brindalem zaczęli kopać.
Okazało się jednak, że było to legowisko roślinnych potworów. Pierwszego, a w zasadzie “pierwszą” napotkał Raxis. “Matka” Tug, jak kazała się nazywać, obserwowała jak badał samotne, usmarowane krwią drzewo, na którym ktoś zawiesił ludzką skórę. Istota nie miała nic przeciwko temu, by je ściął. Wydawała się spokojna, ale jednocześnie dziwna. Niemoralna, jakby brakowało jej empatii.
W tym samym czasie elfka i krasnolud dokopali się do pierwszego ciała. Łącznie było ich co najmniej trzy - starszego mężczyzny, młodego krasnoluda i jeszcze młodszej półelfki. Kiedy Brindal rozkopywał dół, Sigalel wróciła do pozostałych - w sam raz, bo do wieży już wracał Raxis razem ze swoją dziwną towarzyszką.
Zanim polała się krew, bohaterowie dowiedzieli się, że transport prawdopodobnie zmierzał ku Wypalonym Jaskiniom - dawnej siedzibie smoka, obecnie używanymi jako schronienie przez plemię goblinów. Rozmowa nie kleiła się zbyt dobrze - zwłaszcza, kiedy elfka zrozumiała, że ma do czynienia z żywiącymi się krwią dziećmi Drzewa Gulthiasa.
Walka była ciężka.
“Dzieci” Tug okazały się być istotami obdarzonymi niewidzialnością. Zdołały powalić Sigalel i ciężko ranić Raxisa, jednak ostatecznie drużyna okazała się górą. Potwory rozpadły się w paskudne kałuże zlepionych błotem gałęzi, patyków i pnączy. Podróżnicy odnalezieni w płytkim grobie zostali pomszczeni.

