piątek, 22 grudnia 2023

S02 Bezdroża

Dzieci odziedziczyły urodę po mamusi Tug


Po tym, jak ostatni z zielonoskórych uciekł, bohaterowie zajęli się sprawdzaniem otoczenia, zabieraniem strzał i bełtów oraz przygotowaniami do pochówku biednego (Lee)Roy’a. Krótka rozmowa nie wystarczyła by zdecydować co dalej - krótka, bo kiedy wydawało się, że sytuacja jest pod kontrolą, goblin wrócił i zranił Brindala celnie wystrzelonym bełtem.

Zaczęła się pogoń.

Po drugiej stronie zagajnika goblinów było więcej. Szabrowały rozbitą karawanę, ewidentnie szukając w już dobrze przejrzanych rzeczach. Potężnie umięśniona zielonoskóra wojowniczka, jej trzech pomagierów i czworonożny jaszczur nie były poważnym zagrożeniem dla dobrze skoordynowanej przez Scorna grupy.

Kiedy padł ostatni - ponownie uciekający - z nieprzyjaciół, drużyna rozejrzała się po miejscu rzezi. Napastników było bardzo wielu, może nawet około dwóch tuzinów. Zarąbali woźniców, przewrócili ostatni z wozów i zabili konie ciągnące pierwszego. Przeszukali wszystko dokładnie, zabierając zapewne wiele cennych przedmiotów. Grupa znalazła jednak przy ciałach pokonanych kilka błyskotek, w tym magiczny amulet z bursztynem oraz krasnoludzkiej roboty gladius, również zaczarowany. Sigalel bez problemu znalazła tropy - ostatni wóz zaprzężony w dodatkowe konie oraz kilkanaście pieszych osób ruszyły na zachód.

Walka miała miejsce na tyle dawno temu, że nie było ryzyka, że ktoś nagle wróci. Grupa zdecydowała się dokładniej obejrzeć miejsce potyczki i przygotować się odpowiednio do dalszej wędrówki.

Jedną z ofiar okazuje się być… Rosh. Ubrany po mieszczańsku, ze srebrną zapinką w kształcie trójkąta, w który wpisano oko, wygląda nieco inaczej, ale Morthos jest pewien, że to jego znajomy pośrednik. Ślady wskazują na to, że próbował uciec, ale gobliny dopadły go i posiekały na kawałki.

W podróżnej torbie Rosha oprócz kilku fantów, jadeitowej miseczki (identycznej jak ta, którą otrzymał Morthos) znalazła się tuba na papiery, a w niej rysunek oraz list o treści: „Rosh, razem z Ren musicie załatwić sprawę do końca. Cele to są zwykłe trepy, na pewno się rozdzielą. Ruszajcie czerepami i załatwiajcie je pojedynczo, bez ryzyka. Pamiętajcie by zniknąć truposzów. Główkujcie. Kombinujcie. Najważniejsza jest osoba z ryciny. Gdybyście musieli wybierać, wbijacie kosy w nią. Liczę, że nie okażecie się trepami, ale w razie czego lećcie do enklawy Oka. To skurle, parszywe i szalone, ale mogą pomóc. Ren ma amulet, który ich do tego zmusi. Dałam wam zapinki, które rozpoznają – nawet jeśli nie pomogą, dzięki nim wezmą was za swoich. Nie wracajcie do Klatki z pustymi rękami. Powrót normalnym sposobem – dałam Ren łzę i podpałkę. Powodzenia, -S”. Na rycinie był bardzo zręcznie naszkicowany łeb Raxisa.

Dyskusja przyniosła więcej pytań, niż odpowiedzi. Z obserwacji i badania okolicy oraz treści listu wynikało, że “Ren” podróżuje - wbrew własnej woli - z pozostałymi goblinami. Jeńców zresztą prawdopodobnie było więcej. Po zrzuceniu i spaleniu zwłok razem z jednym z wozów, doposażeniem się na zimowe warunki i chwilą odpoczynku grupa zdecydowała się ruszyć na zachód, śladem zrabowanego wozu.

Kiedy dwie godziny później zapadł zmrok, bohaterowie zaczęli rozglądać się za jakimś noclegiem. Ruiny wieży obserwacyjnej wydawały się idealne… Nooo, może nie idealne, ale wystarczające dla potrzeb grupy.

Kiedy drakoński wojownik ruszył na poszukiwanie opału, Morthos zaczął przygotowywać samo obozowisko. We wnęce dostrzegł kawałek metalu. Okazało się, że na dnie zagłębienia przy ścianie wieży jest więcej przedmiotów - trochę broni i błyskotek, piękny pas z klamrą w kształcie ryczącego lwa oraz nieco przedmiotów osobistych. Sigalel rozglądając się po najbliższej okolicy zwróciła uwagę na świeżo spulchnioną ziemię. Razem z Brindalem zaczęli kopać.

Okazało się jednak, że było to legowisko roślinnych potworów. Pierwszego, a w zasadzie “pierwszą” napotkał Raxis. “Matka” Tug, jak kazała się nazywać, obserwowała jak badał samotne, usmarowane krwią drzewo, na którym ktoś zawiesił ludzką skórę. Istota nie miała nic przeciwko temu, by je ściął. Wydawała się spokojna, ale jednocześnie dziwna. Niemoralna, jakby brakowało jej empatii.

W tym samym czasie elfka i krasnolud dokopali się do pierwszego ciała. Łącznie było ich co najmniej trzy - starszego mężczyzny, młodego krasnoluda i jeszcze młodszej półelfki. Kiedy Brindal rozkopywał dół, Sigalel wróciła do pozostałych - w sam raz, bo do wieży już wracał Raxis razem ze swoją dziwną towarzyszką.

Zanim polała się krew, bohaterowie dowiedzieli się, że transport prawdopodobnie zmierzał ku Wypalonym Jaskiniom - dawnej siedzibie smoka, obecnie używanymi jako schronienie przez plemię goblinów. Rozmowa nie kleiła się zbyt dobrze - zwłaszcza, kiedy elfka zrozumiała, że ma do czynienia z żywiącymi się krwią dziećmi Drzewa Gulthiasa.

Walka była ciężka.

“Dzieci” Tug okazały się być istotami obdarzonymi niewidzialnością. Zdołały powalić Sigalel i ciężko ranić Raxisa, jednak ostatecznie drużyna okazała się górą. Potwory rozpadły się w paskudne kałuże zlepionych błotem gałęzi, patyków i pnączy. Podróżnicy odnalezieni w płytkim grobie zostali pomszczeni.

środa, 13 grudnia 2023

S01 Wygnani!

Trudno docenić surowe piękno zimy, kiedy na powitanie dostaje się oszczepem w łeb


Klatka w Klatce. Cela była bardzo ciasna, tym bardziej ciasna, że żaden z bohaterów nie zasłużył, żeby się w niej znaleźć… nooo, przynajmniej nie był winny temu, co Synowie Łaski, a raczej, tfu!, przekupne resztki Łaskobójców sobie ubzdurali.


Raxis i Morthos Scorn nie okradli transportu, który ochraniali. Nie wahali się w potyczce z dzikimi tabaxi, które napadły na karawanę. Żaden nie dostał się do wozów… choć tiefling zauważył coś dziwnego, jednego z kotoludzi uciekającego w dżunglę mimo, że identyczny - martwy - leżał u jego stóp.


Sigalel nie była winna tego, że jakieś trepy zaszły jej drogę, ale nawet wtedy próbowała grać fair i nie posłała ich od razu do kostnicy. Kiedy noże i sztylety zastąpiły pięści skumała, że to nie jest zwykła bójka, ale nawet wtedy starała się oszczędzić biedne skurle. Ruda wiedźma, którą również zaczepiły nie była tak wyrozumiała. Poleciał ognisty pocisk i miejsce najebanych zakapiorów zajęły dwa zwęglone trupy. Trzeci rozpadł się w proch.


Roy był uczciwym gladiatorem. Muskularny zabijaka wiele razy stawał na piaskach areny i zawsze grał zgodnie z zasadami. Ktoś wysmarował mu ostrze trucizną, która położyła trupem jego przeciwników.


Brindal owszem, transportował truposzy od kostnicy do nowego właściciela, ale nie było w tym nic złego. Brzęk zmienił właścicieli, więc to normalne, że zwłoki powinny też zmienić miejsce pobytu. Szum zrobił się dlatego, że te ciała miały być zbadane przez czarowników. Były to zwęglone ciała trepów, które próbowały załatwić Sigalel, gladiatorów “otrutych” przez Roy’a i tabaxi powalonych w walce przez ludzi dowodzonych przez Morthosa.


Sprawa okropnie śmierdziała. Cuchnęła tym mocniej, że kradzież i wewnętrzne porachunki nie kończą się oskarżeniem o działanie na szkodę miasta. To jakby ktoś przylał komuś w mordę i został skazany za zdradę. Nikt nie chciał puścić pary z ust. Komuś się wymknęło, że coś cennego było przewożone transportem zaatakowanym przez tabaxi i nie dojechało do celu, a winni zostali wpisani do księgi martwych. Potem Brindal sprawił, że ciała znikły z kostnicy i nic już nie dało się ustalić.


Przesłuchania były kpiną. Ktoś sypnął groszem i nawet magia wieszcząca nie wykryła kłamstw tam, gdzie były wypowiadane, ale kwestionowała prawdę. Sędzia wiedział jednak, że coś potwornie tu cuchnie i albo złagodził wyrok albo… odsunął go w czasie, bo nie chciał mieć na rękach krwi niewinnych - w odniesieniu do tej sprawy - osób. Wygnanie. Rok i jeden dzień poza Sigil, z tatuażem, który powie każdemu łowcy nagród w Klatce gdyby bohaterowie pojawili się wcześniej.


Nie wszyscy jednak zapomnieli o uwięzionych. Rosh, znajomek Morthosa, który wiele razy robił biznesy z diabelstwem, przemycił mu jadeitową miseczkę - jeden element portalu do Klatki, który może się otworzyć, kiedy w wysokiej temperaturze spali się na niej księżycową łzę. Wiadomo, łowcy od razu podjęliby trop, ale w ostateczności lepsze to, niż pewna śmierć. Nieznajomy strażnik próbował - wydaje się altruistycznie - pocieszyć Sigalel, ale to brzmiało jak próba uspokojenia elfki, a nie realna obietnica pomocy.


Od wydania wyroku do wygnania minęło kilkanaście godzin. Kilka kroków i z cuchnącej, mrocznej, ale ciepłej celi bohaterowie przeszli na okrytą białą pierzyną krainy. Pojedyncze płatki śniegu opadały leniwie na postacie i ich ekwipunek. Był to początek zimy - chłód dał od razu o sobie znać, ale nie na tyle, żeby trzeba było od razu szukać schronienia. Wokół nie było zresztą śladu jakiejkolwiek osady - jedynie stary trakt, pagórki na północny-wschód i ściana lasu na dalekiej północy. Wszyscy zaczęli się rozglądać i próbować domyślić się gdzie będzie najbliższe miasteczko. Wydawało się, że północ będzie dobrym kierunkiem. Kiedy padła taka sugestia, Roy od razu przyklasnął temu pomysłowi, stwierdził, że wie gdzie jest i ruszył drogą. Po dziesięciu minutach okazało się, że wprowadził grupę prosto w pułapkę. Ukryte pod śniegiem gobliny wyskoczyły z ukrycia i zaczęły ciskać oszczepami. Roy padł od razu, reszcie szczęśliwie nic się nie stało. Walka początkowo była trudna. Celny strzał zielonoskórego snajpera zranił Morthosa, ale bohaterom udało się powalić kilka goblinów i przepędzić strzelca. Niestety, jeden z wrogów, z szaleńczym okrzykiem “Zajebię! Zajebię go! Zajebię choćby jednego!” zdołał kilkukrotnie dźgnąć nożem Roy’a (a w zasadzie - Leeroy’a, bo tak brzmiało jego pełne imię), wpisując go do księgi umarłych.


S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...