środa, 1 października 2025

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą
 
Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - będzie atak na jedną i odwrócenie uwagi pozostałych. Na siebie chciał wziąć obowiązek dywersji. Z planu wynikało, że najdalej od pozostałych znajduje się domostwo, w którym przebywał Ósmy Krąg. Pierwotny plan zakładał więc, że Czwórka zaatakuje to miejsce, a Starcrusher zrobi hałas przy karczmie (a jeśli się uda, zredukuje liczbę napastników). Kwestią otwartą pozostało co zrobić z potencjalnymi patrolami przy wylotowych drogach.

Krótki zwiad Sigalel i Brindala pozwolił na ustalenie, że najemnicy mają tylko jedną grupę pilnującą drogi do Fallcrest. Ponieważ czasu było aż zanadto, bohaterowie razem ze starym drakonem przedostali się w pobliże tego patrolu i przygotowali do zlikwidowania najemników… ale okazało się, że byli to ludzie słabi, kiepsko wyszkoleni - a nade wszystko mało odporni na piekielne ognie wezwane przez Scorna. Jeden czar wystarczył by wszyscy padli trupem.

Mając dość czasu, bohaterowie odpoczęli, zjedli obiad z magicznego koszyczka i zaczęli dopracowywać dalszy plan. Kiedy zrobiło się ciemno, Brindal ruszył na krótki zwiad. Zauważył parę z Ósmego Kręgu rozmawiającą o wspólnej przyszłości, kiedy już skończą tę robotę i uda się im wyrwać “z tego wszystkiego”, sprawdził jak trudno będzie się przedostać do środka przez okna i potwierdził, że drzewo w pobliżu zostało oblane łatwopalną substancją (razem z Sigalel widzieli wcześniej jak najemnicy wylewają coś na nie).

Po powrocie krasnoluda plan uległ lekkiej zmianie. Azoth miał udać się w pobliże karczmy i czekać na jedną z dwóch rzeczy - hałasy lub zapalenie się drzewa, co miało sygnalizować, że ma przeprowadzić dywersję i odwrócić uwagę najemników albo kontakt ze strony Czerwonej Czwórki (na wypadek gdyby bohaterom udało się załatwić sprawę po cichu). Drużyna ruszyła w tym czasie pod domostwo.

Nie wszystko poszło zgodnie z planem, ale udało się załatwić sprawę po cichu.

Najpierw Brindal został dostrzeżony przez strażnika - przez szparę między okiennicami - co zaalarmowało najemników. Kiedy wparował do środka negocjować, wszyscy przygotowali się do walki i czekali w defensywie. Teoretycznie była nawet szansa na wynegocjowanie zmiany stron przez Ósmy Krąg, ale stawka podana przez Lanadora, ich przywódcę - kwota piętnastu tysięcy sztuk złota - była tak absurdalna, że Brindal prychnął i zaczął jatkę.

Walka była bardzo zaciekła. Wrogowie skupili swoją uwagę na Brindalu i Raxisie, co dało nieco pola manewru Morthosowi oraz Sigalel. Kiedy padli szeregowi żołnierze Czwórka miała już lekką przewagę. Duże znaczenie miało poświęcenie Raxisa - samodzielnie walczył z Lanadorem, który lał go biczem i ostrzem halabardy tak, że krew tryskała na ściany jak z fontanny. Wojownik dał jednak radę ustać, a kiedy bohaterom udało się zabić kolejnych czarowników, wynik walki był już przesądzony.

Lanador i Scarlet, jedna z czarownic pod jego rozkazami, poddali się. Reszta została unieszkodliwiona. Czwórka uwolniła mieszkańców domostwa, przepytała skrępowanych najemników (nie dowiadując się czegoś nowego - z wyjątkiem potwierdzenia, że imię Musa padło w kontekście wielkoluda, który ich wynajął) i zaczęła szykować się do dalszych działań.

środa, 24 września 2025

S43 W drodze do Eastling

 
Jaki tu spokój, sialalalaaa...

Wracając z Kamiennej Marchii bohaterowie zrobili sobie przystanek w Winterhaven, gdzie uzupełnili zapasy, dokupili wierzchowce i uraczyli mieszkańców kolejną, barwną opowieścią o swoich ostatnich wyczynach, którą jedynie lekko pokolorował Morthos. Po otrzymaniu wiadomości, że Hammerfast poważnie podeszło do tematu szmuglowania broni na tereny kontrolowane przez gnolli i podobnym podejściu ze strony Fallcrest, skierowali się do tego drugiego miasta z zamiarem zrobienia przystanku w Eastling. Gdzieś w pobliżu miał znajdować się punkt przerzutu, w którym ludzie odbierali towary od krasnoludów. Zanim dotarli do celu, otrzymali dwie niepokojące wiadomości.

Jako pierwszy odezwał się Nimozaran. Opowiedział o dużych siłach najemników, które zostały rozbite w pobliżu Fallcrest. Prawdopodobnie była to grupa szukająca Czerwonej Czwórki. Kilkanaście godzin później potwierdziły to słowa Ren, zmuszonej do ucieczki razem ze swoimi ludźmi. Kilka drużyn zbrojnych (i nie tylko zbrojnych) przejęło kontrolę nad Eastling, zatrzymując tych, którym nie udało się zbiec.

Po krótkiej naradzie Czerwona Czwórka ruszyła na pomoc. Wiedząc, że dotarcie do miasteczka jest kwestią co najmniej dnia, zdecydowała się nie stawiać wszystkiego na jedną kartę. Bohaterowie podróżowali szybko, ale też tak, by nie dotrzeć wyczerpanymi, dlatego nie jechali nocą i zdecydowali się na rozbicie obozu. Rankiem ruszyli w dalszą podróż.

Nieopodal Eastling, kiedy byli już pieszo (na wszelki wypadek, by nie stracić przewagi zaskoczenia), napotkali na trakcie dwa trupy najemników. Byli to prawdopodobnie ludzie okupujący miasteczko - zabici potężnymi cięciami szabli. Sigalel usłyszała odgłosy pościgu z gęstwiny. Z wierzchołka drzewa było widać zbrojnego w zielonym pancerzu, który dopadł i rozpłatał trzeciego najemnika. Kilka minut później ów wojownik dotarł, ciągnąc za sobą trupa pokonanego wroga.

Okazało się, że jest to sojusznik, a przynajmniej potencjalny sojusznik. Zielonoskóry, stary drakon, który przedstawił się jako Azoth Starcrusher. Ucieszył się z widoku Czerwonej Czwórki, ponieważ poszukiwał jej - a konkretnie Raxisa. Opowiedział nieco o sobie. Był to weteran grupy Maruderów z Harkenwold, działającej do około dziesięciu lat temu w obszarze Doliny Nentir. Azoth nie rozwodził się nad przyczynami rozpadu grupy, wspomniał jedynie, że inni zapomnieli o swoich powinnościach. Wspomniał również, że zrobił krótki zwiad i dowiedział się co nieco o najemnikach okupujących Eastling. Były to następujące grupy:

Ósmy Krąg - grupa spokrewnionych ze sobą czarowników oraz ich stryjem, Lanadorem, znanym wojownikiem z Sarthel. Zajęli samotną chatę na uboczu, gdzie trzymają wieśniaków oraz ludzi Ren.

Sennel i Venar - genasi wody i diabelstwo, które przybyły z dalekiego wschodu (za oceanem) dwa lata temu i od tamtej pory wsławiły się jako bezwzględni łowcy nagród. Najmują do pomocy różnych wojowników, zawsze z okolic, w których będą polować. Zajęli świątynię, trzymają Evendura i Arveen.

Porzuceni - czwórka wychowanków z Sarthel, która dorobiła się reputacji doskonałej grupy najemników. Są dość praworządni, więc z jakiegoś powodu musieli zostać zmuszeni do współpracy. Przebywają pod Spragnionym Wołem razem z obsługą karczmy.

Ich dowódcą miał być ogromny humanoid, co do którego tożsamości Czerwona Czwórka nie miała wątpliwości - był to Musa, upiór nasłany przez Zajadłą.

środa, 10 września 2025

S42 Biała Przełęcz

 
Biegnij Raxis, biegnij!

Po zwycięskiej walce bohaterowie siadają w spokoju by rozmówić się ze znanymi goblinami. Slack, Lorg i Uzuti z Wypalonych Jaskiń szukali nowego miejsca dla swojego plemienia. Przeganiani z miejsca na miejsce po Kamiennej Marchii schronili się w brudnej, mokrej jamie, nie nadającej się na dłuższą metę na siedzibę plemienia. Dziura w ziemi, którą eksplorowali, wydawała się atrakcyjna… choć zbyt atrakcyjna w praktyce nie była. Bohaterowie doradzili goblinom by zastanowili się nad przejęciem kompleksu. Po oczyszczeniu go z pająków nadawał się znakomicie. Teoretycznie było ryzyko, że ktoś od spodu otworzy ponownie przejście do Podmroku, jednak takie prace dałoby się słyszeć z dużym wyprzedzeniem.

Gobliny opowiedziały sporo na temat sytuacji w Marchii, w zasadzie potwierdzając to, co bohaterowie wiedzieli lub podejrzewali. Ich zdaniem Grax chciał zbudować jakąś cywilizację i nie było powiedziane, że hoduje wojsko by zalać krwią Dolinę Nentir. Slack wspomniał co nieco o słowach, które przypisywano staremu, samozwańczemu prorokowi o imieniu Balgu - gnollowi żyjącemu z dala od innych w miejscu zwanym Suchym Wzgórzem. Jego zdaniem Czarnym Kłom najmocniej zależało na wojnie i wypełnianiu woli Yeenoghu. Klan Jednookiego widział jednak więcej korzyści z budowy kultury opartej o prawa - może surowe i niesprawiedliwe, ale respektowane przez wszystkich.

Dalsza droga do Białej Przełęczy przebiegła o tyle bez problemów, że Czwórka nie napotkała kolejnych przeszkód, jednak bohaterom nie udało się nadrobić drogi na tyle, by dopaść posłów Zajadłej wystarczająco wcześnie. Musieli ścigać ich w głąb wąwozu i złapali kilkaset metrów przed wejściem do tunelu prowadzącego pod górami na tereny kontrolowane przez smoczycę.

Zorea, ulubienica Zajadłej, faktycznie była w towarzystwie grupy wojowników i białopiórej sowoniedźwiedzicy, jak zgadywał Togrim. To, czego uwolniony krasnolud nie wiedział, to plany czarownicy. Kiedy tylko Czerwona Czwórka zbliżyła się do ściganej grupy, Zorea krzyknęła “Opuśćcie broń, mam dla was propozycję!”. Zaproponowała by ona i wybrany członek drużyny spotkali się na środku wąwozu, omówili warunki w spokoju, a potem przekazali swoim towarzyszom co ustalono. Padło na Brindala.

Zorea chciała zawrzeć sojusz. Czerwona Czwórka idealnie nadawała się do pomocy przy eliminacji Zajadłej. Zaproponowała przekazywanie informacji i potencjalną pomoc w przygotowaniu zasadzki na smoczycę, oferując dodatkowo fanty z jej skarbca. Nie tylko miała ochotę zemścić się za krzywdy doznane w dzieciństwie, ale również zająć miejsce Zajadłej, którą uważała za niedojrzałą, mściwą i głupią. Problem stanowiła jedynie eskorta - trzeba było wyeliminować wszystkich świadków.

Tak też się stało.

Potyczka była krwawa i zaciekła, ale jednostronna. Po wszystkim Morthos zajął się spopielaniem ciał. W międzyczasie grupa ustaliła kanał komunikacji z Zoreą (magiczne kamienie inicjujące chęć rozmowy, a faktyczne informacje przekazywane zwrotnie przez rytuał). Wiedźma wspomniała, że Arlinn została zdemaskowana jako kapłanka Kruczej Królowej. Grax miał zabrać ją do siedziby swojego klanu, gdzie razem ze starszyzną miał pożreć zdrajczynię w rytualnym mordzie. Zorea była pewna, że klan Zaar założył osadę nad ruinami legendarnego Vor Sullak. Dysponowała tajną drogą przez podziemną rzekę, która prowadziła do labiryntu pod tym miastem tieflingów. Czarna Pieczęć - magiczny amulet - miał otwierać drogę prowadzącą przez tereny nieumarłych. Jej zdaniem nic nie wskazywało na to, by Jednookiemu mogło zależeć na powrocie Fleshrippera - prędzej już na ekspansji i podniesienia poziomu życia gnolli. Po “ograbieniu” czarownicy ze wszystkiego, co cenne, bohaterowie pożegnali się i ruszyli - po krótkiej naradzie - na spotkanie z Balgu.

Suche Wzgórze okazało się być idealne dla mięsistej odmiany peyotlu, rosnącego kępkami w pobliżu jaskini “proroka”. Stary gnoll zachowywał się dokładnie tak, jak można się było po nim spodziewać. Był srogo naćpany, ale zdumiewająco spójny w swoich wypowiedziach. Nie bawił się we wszechwiedzę, więc początkowo był zaskoczony obecnością istot innych ras w pobliżu swojej samotni, szybko jednak zaczął swój słowotok.

Jego zdaniem Grax Jednooki, dzięki majątkowi, wiedzy i mocy czerpanej z paktu zawartego po sześciu dniach, sześciu godzinach i sześciu minutach debaty z czartem służącym Asmodeuszowi, pragnął zbudować prawdziwą cywilizację. Ekspansja, jeśli już, miała skierować się na zachód, w głąb Kamiennej Marchii. Jedynym realnym wrogiem stojącym na przeszkodzie do realizacji tego planu były Czarne Kły - no, może z wyjątkiem pretendentów do “tronu”, których prawdopodobnie obdarzony magiczną długowiecznością Grax kasował jednego po drugim. Na prośbę Czerwonej Czwórki “prorok” obiecał skontaktować się z nim magicznie i ostrzec przed zabójstwem Arlinn Blackward, wysłanej prawdopodobnie właśnie w tym celu - by duch Fleshrippera mógł przejąć kontrolę nad Jednookim i sprowadzić na Dolinę Nentir rzeź.

Spotkanie z Balgu było dość krótkie. Grupa wyniosła z niego nie tylko informacje, ale również mały zapas kaktusa, który wcale a wcale nie wpłynął na Brindala, który jako jedyny się nim poczęstował. Skaczący jak przy niskiej grawitacji (ale wcale nie unoszący się szczególnie wysoko) krasnolud ruszył jako pierwszy na szlak prowadzący z powrotem do Doliny Nentir.

środa, 13 sierpnia 2025

S41 Kamienna Marchia

 
Togrim z radością przyjął odświętne ciuchy Brindala

Uratowany krasnolud przedstawił się jako Togrim z Terrelton. Ten szpakowaty, niski krasnolud o zapadniętych oczach i przekrzywionym nosie był skrajnie wyczerpany, niedożywiony i odwodniony. Na jego ciele było widać liczne strupy o świeże blizny. Mimo stanu zdrowia trzymał się nieźle, przynajmniej mentalnie.

Jego zdaniem Hammerfast i całej Dolinie groziło wielkie niebezpieczeństwo. Gnolle pod wodzą Graxa Jednookiego zyskały na liczebności, stały się dobrze odżywione i wyposażone - niestety w broń, która dociera do nich od nieświadomych lub obojętnych krasnoludów. W Hammerfast mówiło się o dużych ilościach broni zamawianych przez kupców z zachodu. Broni było zbyt dużo, żeby tłumaczyć to potrzebą obrony. Śledztwo w mieście wykazało, że oręż przechodził przez ręce kilku pośredników, by ostatecznie dotrzeć gdzieś za Winterhaven, prawdopodobnie do Kamiennej Marchii. Zapłata była w złocie, często z czasów Bael Turath. Togrim rozmawiał z jednym kupcem, któremu zamknięto usta takim złotem i groźbami. Kupiec (Beldar Steelboot) zdecydował się porozmawiać nim pełen obaw o to, czy ten kruszec nie służy do budowy armii do podboju Doliny Nentir. Togrim odkrył, że docelowymi odbiorcami są gnolle. Inteligentne, na wpół cywilizowane, rządzone przez jednookiego wodza nazywanego Grax. Razem z kilkoma innymi osobami, Togrim chciał podjąć próbę przeniknięcia do siatki handlowej by odkryć tożsamość docelowych kupców. Szybko zostali odkryci i wtrąceni do klatki. Siedząc w niej widzieli czarnowłosą krasnoludkę rozmawiającą z Graxem niemal jak równy z równym. Doszło jednak do spotkania gnolli z czarownicą (wysłanniczką Zajadłej) oraz Tygrysimi Szponami, podczas którego krasnoludka została zdemaskowana jako szpieg. Pobito ją i wrzucono na wóz, który miał jechać w głąb Kamiennej Marchii.

Togrim wskazał drużynie dwa potencjalne kierunki. Biała Przełęcz to kierunek, który mogli obrać posłańcy Zajadłej. Bohaterom na pewno nie uda się wyciągnąć nic z gnolli, które żyły w Kamiennej Marchii, a kompletnie bez szans byli przy przesłuchiwaniu Czarnych Kłów, które z Graxem mają jedynie sojusz. Kluczowe informacje mogli mieć posłowie smoczycy, których krasnolud widział w obozie: kilku wojowników Tygrysich Szponów, czarownica i być może jakaś oswojona bestia (nie wprowadzona do obozu). Jeśli grupa chciałaby się dowiedzieć czegoś więcej o Arlinn i ewentualnym obozie Jednookiego, posłowie musieli mieć o tym solidną wiedzę, ponieważ to oni powiedzieli coś, co sprawiło, że Blackward została uwięziona. Drugą z opcji był Czarci Totem. Umowna granica Kamiennej Marchii, która została postawiona dekady temu przez gnolle. Znajdowała się za Winterhaven, na granicy jałowych ziem będących obecnie pod panowaniem ziomków Graxa Jednookiego. Totem miał być zdaniem Beldara (kupca, który wygadał się Togrimowi) miejscem wymiany towarów między gnollami a pośrednikami z Doliny Nentir.

Długa debata zakończyła się decyzją o porzuceniu planów ruszenia w głąb Kamiennej Marchii. Samobójczy rajd do Vor Sullak mógł się zakończyć tylko w jeden sposób. Do oceny sytuacji niezbędne było pozyskanie większej ilości informacji. Posłowie Zajadłej idealnie nadawali się na kolejny cel. Nie tylko mogli dostarczyć cenną wiedzę, ale zlikwidowanie ich samo w sobie było dobrym uczynkiem.

Wędrując na północ w stronę Białej Przełęczy, bohaterowie usłyszeli coś, czego absolutnie nie spodziewali się usłyszeć - wołania o pomoc. Dwa gobliny (jak się okazało, starzy znajomi z Wypalonych Jaskiń) desperacko broniły się przed olbrzymim pająkiem. Kolejny wciągał w głąb stromych schodów prowadzących pod ziemię trzeciego zielonoskórego, oplątanego sieciami. Nie zastanawiając się długo Raxis zaszarżował.

Walka była długa i męcząca. W środku czekały nie tylko dwa wielkie pająki, ale też rój małych, a wszystkim przewodziła chitynowa potworność - drider, monstrualna mieszanka pająka i drowa, bez wątpienia przybysz z Podmroku. Wrogowie okazali się być bardzo wytrzymali, ale nie byli w stanie poradzić sobie z dobrze zgraną, doskonale współpracującą, Czerwoną Czwórką.

środa, 30 lipca 2025

S40 Powrót Fleshrippera

W środku ciepło, sucho i przytulnie

Potencjalny powrót Fleshrippera nie był czymś, co mogło zostać zignorowane. Czerwona Czwórka razem ze swoimi sojusznikami z Hammerfast zaczęła gromadzić informacje i starać się 


Kraggan z Vor Doral skontaktował się ze swoim znajomym badaczem z Gildii Wiedzy, który niedawno powrócił z wyprawy na południe. Tygon Trollbleeder wraca obecnie z Winterhaven i powinien gościć przez kilka dni w Eastling. Dysponował dużą wiedzą na temat Kamiennej Marchii, gdzie rzekomo udała się Arlinn Blackward. Być może byłby w stanie pomóc znaleźć właściwy trop. 


Raporty zwiadowców i myśliwych polujących na północy Doliny Nentir, które dotarły do Kraggana, zawierały informację na temat kilku grup gnolli z klanu Czarnych Kłów, które wyległy ze swoich legowisk. Dwie zostały rozbite w pył, jedna przebiła się prawdopodobnie na południe, w stronę Trzęsawisk. Jest bardzo prawdopodobne, że były inne, ale zostały unicestwione przez wasali Zajadłej.


Grupa nie marnowała czasu. Po odebraniu sprzętu, uzupełnieniu zapasów i chwili odpoczynku Czerwona Czwórka zabrała się z Hammerfast, ruszając dobrze znanym szlakiem w kierunku niemalże rodzinnych stron. W Eastling większość spraw biegła swoim tokiem. Sir Arveen pilnowała porządku. Evendur opiekował się rolnikami. Ren robiła interesy, kursując między Nenlast, Eastling i Fallcrest. Hendar, giermek tej pierwszej, wpadł w depresję i całe popołudnia spędzał w karczmie zalewając robaka. Podczas rozmowy z Raxisem zdradził, że nie ma w sobie tej odwagi, którą mają awanturnicy. Chce służyć, chce chronić mieszkańców miasteczka i zasłużyć kiedyś na tytuł, ale paraliżuje go strach przed bólem, upokorzeniem i śmiercią. Raxis zrobił co był w stanie by postawić młodego na duchu - najbliższy test umiejętności miał pokazać czy Hendar pozostanie zbrojnym, czy też znajdzie zajęcie nie wymagające odwagi.


Tygon okazał się być niskim, krępym krasnoludem w średnim wieku, o blond włosach i gęstej brodzie złapanej do pasa dwoma pierścieniami. Nosił zieloną, łuskowatą pelerynę, pod którą miał zwykłe podróżne ubranie. Lubił mieć przy sobie dużo ekwipunku, który woził na swoim grzbiecie jego szaro umaszczonego muła, którego nazywał Łosiem. Krasnolud okazał się być strasznym gadułą, ale gadułą umiejącym przekazać ważne informacje. Skierował Czwórkę do Czerwonej Jaskini, miejsca kultu gnolli, gdzie Arlinn udała się w towarzystwie pary przewodników. Miała rzekomo być - incognito - w Winterhaven i rozpytywać o to miejsce.


Czerwona Jaskinia była już na terenie Kamiennej Marchii, obszaru na zachód od cywilizowanej Doliny Nentir. Zgodnie ze słowami Tygona, Blackward mogła się tam udać na poszukiwanie sekretnej wiedzy. Wiedział, że mogą się tam znajdować zapiski albo wskazówki dotyczące miejsca spoczynku albo warunków odrodzenia Galgarna Fleshrippera. Tam też udała się Czerwona Czwórka.


Czerwona Jaskinia była niewielkim kompleksem, kończącym się salą do rytualnych mordów. Wszechobecna zakrzepła krew i resztki tkanek świadczyły o tym, że gnolle nieraz musiały tu ucztować ku czci Yeenoghu. Bohaterom udało się dostrzec ślady, które przemawiały za niedawną obecnością kogoś innej rasy - Arlinn rzeczywiście tu była. Z płaskorzeźb i zapisków na ścianach udało się odkryć pewne fakty o Fleshripperze. Według nich, miał być śmiertelnikiem, który został przemieniony w demona i teraz miał powrócić by opętać ciało potężnego wodza gnolli.


Grupa nie miała czasu na dokładne badania. Sigalel i Brindal usłyszeli niepokojące rżenie wierzchowców. Okazało się, że jeden z koni jest okrutnie dręczony przez grupę gnolli. Kurzawa na horyzoncie wskazywała, że dużo większa banda zmierza do Czerwonej Jaskini. 


Walka była szybka i brutalna. Zwiadowcy zostali wyeliminowani szybko i bezboleśnie, jednak większe siły spróbowały zagrać na litości - zbliżając się, wojownicy ukryli się za jeńcami, by w ten sposób uniemożliwić atak bronią zasięgową. Wszystko to na nic się nie zdało. Zginęły wszystkie gnolle, ich przywódca o demonicznych rysach, jak również przerośnięte hieny. Niestety, udało się uratować tylko jednego z uwięzionych - umęczonego krasnoluda, który wkrótce miał rzucić nowe światło na temat działań Arlinn Blackward.

 

wtorek, 4 lutego 2025

S25 Niespodzianka z mackami

 
Słodziak.

Bohaterowie cudem dopadli rzeki i przedostali się na drugą stronę. Wyczerpani, padli na trawę zaraz za kręgiem kamieni chroniących (jak się spodziewali) dolinę przed potworem. Wydawało się, że nic ich nie ściga. Nie byli jednak bezpieczni.

Sigalel dostrzegła chudego, jasnozielonego jaszczuroluda biegnącego po walce granicznym pola ryżowego. Krzyczał coś do grupy i machał rękoma, jakby chciał zwrócić jej uwagę na coś w otoczeniu. Sięgnął nawet po kamień by rzucić nim w stronę rzeki, ale bohaterowie już się zorientowali, że z wody coś się wynurza - szaro-granatowe stworzenie o gumiastej skórze, składające się z beczkowatego korpusu pełnego głodnych paszcz, przesuwające swoje masywne cielsko z wykorzystaniem licznych macek. Z jego grzbietu zsunęły się trzy mniejsze, szlamowate aberracje. Nie było wątpliwości, że były to drapieżniki. Głodne drapieżniki.

Bestie osaczyły Raxisa i próbowały wchłonąć Brindala, ale krasnolud okazał się być wystarczająco zwinny by uniknąć ich lepkich odnóży. Kiedy wielkie wynaturzenie wypełzło z wody, okazało się, że wypacza swoje otoczenie - ziemia w pobliżu zachowywała się jakby była cieczą. Co więcej, bełkot gęb monstrum ogłuszał, zaś jego moc sprawiła, że na ciałach Raxisa i Brindala pojawiły się zębate usta, które zaczęły ich kąsać.

Potwory były potężne, ale nie były śmiertelnym zagrożeniem dla Czerwonej Czwórki. Walka trwała niecałą minutę - wszystkie cztery potwory zostały posiekane, naszpikowane strzałami i przypalone ogniem czarów Scorne’a. Jaszczurolud (o imieniu Zask) nie miał w tym wielkiego udziału, choć próbował ciskać kamienie z procy. Jego rola sprowadziła się do wysłania małego pterodaktyla po pomoc w postaci wodza wioski - zothianina o imieniu Chaklo.

Zothianin, czyli jaszczuroludzki odpowiednik centaura o smokowatej dolnej połowie ciała, powitał postacie i zaprosił je do nowej osady - miejsca, do którego przeniosły się niedobitki. Wypytał grupę po drodze i odpowiedział na pytania bohaterów dotyczące doliny. 

Z tego, co mówili jego przodkowie, latające miasto rozbiło się tu przed wiekami, prawdopodobnie przenosząc się z innej sfery. Przez jakiś czas stało puste. Pojawiali się tu badacze i rabusie grobów. Ci, którzy nie zginęli, wynosili zgromadzone skarby, wiedzę i artefakty. Jaszczuroludzie byli prawdopodobnie mieszkańcami albo niewolnikami latającego miasta. Opuścili je i zamieszkali w pobliżu dżungli. Ponad wiek temu, na krótko przed upadkiem Imperium Nerath, do miasta przybyli członkowie jakiegoś złowrogiego kultu. Odprawili rytuał, który przywołał potwora. Być może nie zamierzali tego uczynić, może planowali sprowadzenie go, ale nie dali rady utrzymać nad nim kontroli - w każdym razie rozniósł ich zgromadzenie i pozostał w mieście. Niedobitki kultystów stworzyły krąg menhirów uniemożliwiający bestii wydostanie się. Jest bardzo prawdopodobne, że wciąż ukrywają się w wieżach miasta.

Dla jaszczuroludzi pojawienie się potwora było poważnym zagrożeniem, ale zothianom udało się wybić - jak sądzili wszystkie - pomioty monstrum. Zachowując ostrożność byli w stanie dalej uprawiać swoje pola. Od tamtej pory w dolinie pojawiło się kilka grup lub jednostek próbujących zbadać miasto, ale nikomu nie powiodło się opuszczenie go - poza Asani, która kilkanaście lat temu przybyła tu z grupą kompanów, a odeszła sama.

Do momentu przybycia duergarów życie plemienia było spokojne. Niestety, zakute w czarną stal krasnoludy zmieniły wszystko. Wydawało się, że nie mają pragnienia pozostawania w dolinie, ale krótko po tym, jak się pojawiły, znikły, by powrócić z niewolnikami. Przeniosły się z jaskiń w północnej części doliny do rozbudowanego kompleksu nieopodal wodospadu. Wkrótce potem, kiedy Chaklo był nieobecny w osadzie, zaatakowały. Być może planowały zdobyć niewolników, ale zaciekłość i odwaga jaszczuroludzi sprawiła, że wybili wszystkich, którzy nie uciekli albo się nie ukryli. Od tamtej pory wyruszały sporadycznie do miasta, zawsze pod osłoną nocy.

Po dłuższej chwili rozmowy bohaterowie trafili do nowej “osady”. Nastroje wśród gospodarzy były grobowe, ale ugościli drużynę częstując ich tym, co mieli. Grupa po naradzie zdecydowała się wyruszyć na zwiad w kierunku jaskiń zajmowanych przez duergary. Zask pełnił rolę ich przewodnika.

Wyszli poza granicę lasu wczesnym wieczorem, kiedy słońce skryło się już za górskimi szczytami. Po pokonaniu rzeki dostrzegli, że z jaskini wyszedł patrol krasnoludów. Bohaterowie przygotowali zasadzkę, która nie powiodła się do końca - choć walka była krótka, jednemu z duergarów udało się zadąć w róg, który zaalarmował jego pobratymców. Po szybkim przeszukaniu ciał zabitych bohaterowie uciekli w stronę dżungli, ostrzeliwani przez kuszników. Ich śladem ruszyła oczywiście pogoń.

Sigalel wprowadziła drużynę do środka tropikalnego lasu, odnajdując ścieżki, które krasnoludy przegapiły. Z bezpiecznej kryjówki grupa obserwowała, jak czarownik lub kapłan wzywa magiczne, purpurowe światło, które rzucone nad las poszukiwało intruzów. Siedząc bezpiecznie w ukryciu bohaterowie usłyszeli krzyki krasnoludów, a potem szczęk broni i inne odgłosy walki. Zaryzykowali rzucenie okiem na to, co się działo z ich wrogami. Okazało się, że trafili na żywiołaka - wir z powietrza i lodu. Potężny strażnik doliny walczył zaciekle, ale padł pod licznymi ciosami toporów, bełtów i zaklęć. Magiczny sensor wezwany przez duergarskiego czarownika wykrył wtedy Raxisa, ale wojownik skoczył szybko za drzewo - zdaje się wystarczająco szybko by nie zwrócić na siebie uwagi krasnoludów. Po zakończonej walce wrogowie zabrali swoich zabitych i rannych, by wrócić do kompleksu jaskiń. Drużyna przeniosła się w pobliże wodospadu i w skalnej wnęce odnalezionej przez Sigalel rozłożyła namioty, by w spokoju (i z dala od licznych owadów i gadów) przeczekać noc.

wtorek, 21 stycznia 2025

S24 Dolina Ulduvai

 
Coś sporo w Nerath istot z Odległej Dziedziny.

Brindal miał dziwaczny sen. Wydawało mu się, że jest w Hammerfast, w swojej komnacie przydzielonej mu po odprawieniu rytuału. Pojawiła się Arlinn Blackward - kapłanka Kruczej Królowej, która była potomkinią przeklętej Erin. Zapytała się Brindala czy śnił mu się powrót Fleshrippera, co ten, zgodnie z prawdą, potwierdził. Wówczas wizja urwała się, bohater miał jednak przeczucie, że to nie była zwykła nocna mara.

Rankiem bohaterowie, prowadzeni przez ocaloną dziewczynę oraz Zavi’ego i jego synów, opuściła ruiny klasztoru kierując się w stronę jamy, w której znikły tajemniczy, zakuci w stal porywacze. Jama okazała się opadającą w dół jaskinią, bez wątpienia obrobioną przez ludzkich górników. Wyglądało na to, że grupę czeka wędrówka głęboko pod ziemię.

Korytarze ciągnęły się w nieskończoność. W kilku miejscach droga rozwidlała się, ale Sigalel była w stanie prowadzić grupę śladem porwanych kultystów. Im głębiej pod ziemię wchodzili bohaterowie, tym dziwniejsze było otoczenie. W jednym miejscu woda kapała do góry, a przestrzeń wypaczała się. W innym grawitacja słabła. Ewidentny wpływ Odległej Dziedziny dał o sobie znać najmocniej, kiedy grupa odnalazła kokon.

Przechodząc obok wąskiego przejścia postacie usłyszały mokre plaśnięcie. Był to workowaty kokon, który odczepił się od śluzowatej narośli pokrywającej sklepienie. Kiedy Raxis próbował dostrzec więcej szczegółów, grupę zaatakowały dziwaczne wynaturzenie - lewitujące mózgi wyposażone w kilka par kolczastych macek, którymi próbowały wepchnąć smakowite humanoidy do swoich oślinionych dziobów. Były to grelle.

Wyczerpująca walka zakończyła się zwycięstwem bohaterów. Obawiając się pozostawienia przy życiu potwornego embriona przypominającego wielkiego pająka o licznych odnóżach, bohaterowie spalili kokon, a następnie zbadali drugą odnogę tunelu, pokrytą organiczną błoną. Prowadziła do jaskini, w której umieszczona w galaretowatym śluzie, spoczywała wielka kiść bladoszarych “winogron” - jaj grelli. One również zostały spalone.

Zanim grupa ruszyła dalej, Brindal przyznał się do dziwacznego snu. Zdaniem Morthosa miał być to efekt zaklęcia komunikacyjnego rzuconego w czasie, kiedy krasnolud spał. Znał ten rytuał. Po konsultacji i naradach grupa zdecydowała się spróbować użyć go do kontaktu z Arlinn. Wściekła odpowiedź na pytanie o sen i groźby zemsty za zniszczenie duszy Elin potwierdziły, że Blackward faktycznie wypytywała Brindala i wywołały mocne obawy o jej zdrowie psychiczne. Kolejna rozmowa - z Kragganem - wywołała niepokój, ponieważ stary mag stwierdził, że Arlinn oszalała. Włamała się do krypt, zrabowała cenne relikty i uciekła z Hammerfast. Czerwona Czwórka zdecydowała, że ta sprawa nie może zostać porzucona, jednak w pierwszej kolejności wykona zadanie powierzone jej przez Aszalę z Domu Dimir.

Dalsza część wędrówki przebiegła spokojnie, jednak to, co grupa zobaczyła po wyjściu na powierzchnię, wzbudziło ich zaniepokojenie. Otwór jaskini otwierał się na porośniętą gęsto trawą skalną półkę. Z niej widać było wąską, ale długą dolinę, której większą część porastała tropikalna dżungla. Wodospad zasilał płytką rzekę, która zygzakami płynęła na południe. Kilka mil dalej było widać niewielkie wzniesienie, na szczycie którego znajdowało się niewielkie miasto otoczone przypominającym bursztyn murem. Grupa nie była w stanie dostrzec wielu szczegółów z powodu mgły.

Zdaniem Morthosa było realne ryzyko, że wędrując przez jaskinie bohaterowie nieświadomie przekroczyli jakiś portal. Ruszył razem z Raxisem by sprawdzić czy na pokonanej trasie nie znalazło się miejsce emanujące potężną magią. Nic takiego nie wykrył, ale zdał sobie sprawę, że przestrzeń nie tylko jest wypaczona, ale odległości zmieniają się - droga od legowiska grelli do wyjścia za każdym razem wymagała poświęcenia innej ilości czasu.

Pozostała dwójka czaiła się na progu jaskini. W pewnym momencie usłyszeli dźwięk jakby jakiś potężny drapieżnik pochwycił mniejsze zwierzę i cisnął nim o drzewo. Chwilę później ofiara tajemniczego napastnika upadła przy samym progu - był to drapieżny dinozaur. Miał pogruchotane kości, ale zginął, ponieważ połowa jego ciała została zamrożona. Napastnik wycofał się jednak, nie wyczuwając obecności Brindala i Sigalel.

Po powrocie Scorna i Raxisa grupa zdecydowała się przeczekać noc w bezpiecznym “przedsionku” i rankiem ruszyć w stronę miasta. W nocy strażnicy dostrzegli pojedyncze światła w niektórych wieżach tajemniczej metropolii oraz pomarańczowy blask pochodni z jaskiń na południe od wodospadu będącego źródłem rzeki.

Rankiem zebrali swoje rzeczy i prowadzeni przez Sigalel weszli w dżunglę. Wędrując po lesie napotkali ślady obecności niewidzialnego napastnika - zmrożone kałuże, połamane gałęzie i powyrywane krzaki. Szczęśliwie nie spotkali jego samego. W pewnym momencie Raxis poczuł, że jakieś stworzenie dostało mu się pod pancerz. Szybko zdjął zbroję i kaftan. To coś nie było jednak pod ubraniem, a pod skórą. Kiedy Brindal nakłuł uwypuklone miejsce sztyletem, wybrzuszenie natychmiast zniknęło, jakby w środku było jakieś powietrze. Ból i pieczenie miejsca, przez które - pod skórą - niewidzialne stworzenie się przemieszczało był jednak dowodem na to, że nie było to urojenie.

Natknęli się natomiast na opuszczoną wioskę jakiegoś prymitywnego plemienia jaszczuroludzi. Wyglądało jakby zostało zaatakowane z zaskoczenia - nocą, prawdopodobnie przez znaczne siły ciężkiej piechoty. Trudno byłoby uwierzyć by był to ktoś inny, niż te same istoty, które porwały kultystów Filaru Odrodzenia. Po pobieżnym przeszukaniu kilku chat bohaterowie ruszyli w dalszą drogę do miasta.

Trasa wiodła poprzez tarasowe pola uprawne. Nisko, na poziomie rzeki uprawiano ryż, wyżej inne zboża, nie potrzebujące mocno nawodnionej gleby. Pola wyglądały, jakby były dobrze utrzymane, ale niedawno porzucone. Miasto natomiast wyglądało podejrzanie. Częściowo przezroczyste, pomarańczowe mury wykonane były z nieznanego bohaterom minerału. Otaczał je krąg zgrubnie ociosanych menhirów wielkości krasnoluda, z lekko lśniącymi runami wyrytymi na ich powierzchni. Morthos ostrożnie przekroczył krąg i kiedy okazało się, że kamienie nie wywołują szkodliwych efektów, razem z pozostałymi ruszył w stronę miasta, wspinając się po kolejnych tarasach.

Od północnej strony w murach nie było widać żadnej wyrwy. Dopiero po obejściu niemal połowy obwodu grupa zauważyła strome rampy prowadzące od poziomu upraw do łuków otwartych bram. Niepokojąca była mgła zasnuwająca wnętrze miasta - nie wydostawała się poza obręb murów, za to ograniczała widoczność wewnątrz do kilku metrów. Na budynku przylegającym do wieży było widać krwawy ślad, jakby coś olbrzymiego uderzyło w niego czyjąś głową.

Brindal wdrapał się n
a rampę, podszedł pod próg i głośnym krzykiem przywitał się z mieszkańcami. Odpowiedziała mu początkowo cisza, ale po chwili dało się słyszeć dudnienie, jakie może wydawać ważąca kilka ton istota przemieszczająca się po kamiennym bruku. Krasnolud krzyknął jeszcze raz, na co - już po części widoczna we mgle, mackowata aberracja o trzech słoniowatych nogach, pierścieniu długich macek i pionowo otwierającej się paszczy - przyspieszyła.

Drużyna rzuciła się do ucieczki. 

Monstrum, prawdopodobnie wiedząc, że nie ma szans na pochwycenie krasnoluda, odłupało fragment budynku i cisnęło nim w Brindala. Ten uskoczył w ostatniej chwili, zraniony jedynie mniejszymi odłamkami. Wyglądało jednak na to, że potwór nie będzie ich ścigać i pozostanie w mieście.

wtorek, 7 stycznia 2025

S23 Opuszczony klasztor

 
W końcu zrobiło się ciepło.

Dolina Nentir tonęła w zieleni. Nie było śladu po surowej zimie. Wszystkie drzewa okryły się liśćmi, łąki pełne były kolorowych kwiatów. Słońce grzało mocno, ale lekki wiatr z zachodu sprawił, że bohaterom wędrującym z Hammerfast nie było gorąco. Trakt nie był pusty, ale podróżników nie było zbyt wielu. Ludzie poruszali się przede wszystkim w dużych, dobrze uzbrojonych grupach - byli to przede wszystkim kupcy oraz posłańcy korzystający z ochrony, jaką dawały karawany.

Kiedy bohaterowie minęli zakręt drogi, ich oczom ukazał się dobrze znany widok. Kilkanaście ciał leżało w pobliżu drogi. Kupieckie wozy stały nieopodal w ciasnym kręgu. Zbrojni czujnie rozglądali się za niebezpieczeństwem. Najdalej kwadrans temu miała tu miejsce potyczka z bandytami. Tym razem to kupcy byli górą.

Drużyna oczywiście nie została wzięta za zagrożenie, choć nikt nie rozpoznał jej jako Czerwonej Czwórki. Murten, jasnowłosy krasnolud z Hammerfast oraz Zana, jego bladoskóra, czarnowłosa towarzyszka, przewodzili karawanie. Widać było, że nie mają dużego doświadczenia jako zwierzchnicy, ale jednocześnie też obycie w fachu kupca. Rozmawiali z bohaterami jednocześnie wydając rozkazy i pomagając podwładnym. Zdradzili, że podróżują z Hammerfast, przez Fallcrest, do Winterhaven. Wieźli niezbyt cenne, ale ciężkie przedmioty - narzędzia, wyroby kowalskie oraz zakupione od myśliwych futra i skóry. Zostali napadnięci rzekomo przez Bandę z Kruczego Dworu - grupę okrutnych bandytów, kierowanych podobno przez dziwaczne, wytatuowane elfy o mrocznej aparycji. Ponieważ są znani z tego, że nie żądają poddania się, tylko atakują od razu, Murten uznał, że atakowali ich przebierańcy i ruszył ze swoimi ludźmi do ataku. Taktyka okazała się słuszna, bo poza lekkimi ranami ochrona nie odniosła obrażeń, a ponad połowa banitów padła trupem zanim pozostali rzucili się do ucieczki. Krasnoludy rozkazały spalić ich trupy na stosie, po czym karawana - w towarzystwie bohaterów - ruszyła do Fallcrest. Tam ich drogi rozdzieliły się. Czerwona Czwórka ruszyła na południe, w stronę trzęsawisk.

Trasa była trudna i nieprzyjemna. Mimo, że grupa przemieszczała się jedynie po obrzeżach bagnisk, marsz był powolny i mocno utrudniony, a insekty dawały o sobie znać wyjątkowo uciążliwie. Była to jednak jedyna niedogodność podróży. Sigalel czujnie prowadziła grupę przez bezdroża, unikając legowisko wielkich komarów oraz spotkania z rozjuszonym sowoniedźwiedziem.

W okolice klasztoru grupa dostaje się późnym popołudniem, po kilku dniach forsownego marszu. Po pokonaniu ostatniego wzniesienia oczom postaci ukazał się ponury widok. Budynek był poważnie uszkodzony Dach zapadł się, zapewne kiedy runął północny narożnik. W wielu miejscach widać było osmalenia. Całkowicie spłonęły dwa budynki gospodarcze położone naprzeciw klasztoru. Na głównym placu leżało gnijące ciało humanoida w kapłańskich szatach, bez wątpienia członka Filaru Odrodzenia.

Obchodząc budynek Brindal dostrzegł, że z okna na drugim piętrze wydostała się jakaś wychudła, poraniona dziewczyna. Szła po gzymsie, oddalając się od okiennego otworu, w którym coś się czaiło. Po zaalarmowaniu pozostałych, zarzucił kotwiczkę zaczepiając ją o krokiew i wspiął się po przerażoną dziewczynę.

Shael, jak się przestawiła, była ostatnią członkinią Filaru. Klasztor został zaatakowany przed kilkoma tygodniami przez jakieś zakute w kolczaste pancerze z czarnej stali istoty. Zabiły część członków sekty, a pozostałych porwały. Shael śledziła ich aż do wejścia do jakiejś jaskini, w których wszystkie znikły. Potem wróciła do ruin mając nadzieję przeczekać na tyle długo, aż nadejdzie jakaś pomoc.

Niestety, ciała zwabiły trupojady, które pojawiły się poprzedniego dnia. Shael miała nadzieję, że porzucą budynek, ale rozgościły się w nim i ostatecznie wyczuły. Uciekła w ostatniej chwili i w ostatniej chwili została ocalona.

Czerwona Czwórka nie patyczkowała się z ghulami. Po krótkich przygotowaniach weszła do środka budynku i rozprawiła się ze wszystkimi martwiakami, które zaległy się w klasztorze. Po przeszukaniu wszystkich pomieszczeń bohaterowie razem z ocaloną dziewczyną wyszli przed budynek. Tam Shael dokończyła swoją historię i odpowiedziała na pytania postaci.

Klasztor faktycznie był siedzibą czcicieli Ugagrotl. Asani, która doznała objawienia przed piętnastu laty, zgromadziła sporą liczbę wiernych. Późną jesienią dołączył do nich Nero - cwaniak i pozer, zdaniem Shael oszust nie mający innego celu, niż zdobycie wiedzy lub magii, którą miała posiadać przywódczyni kultu. Zdołał ją oczarować i wczesną wiosną zgodziła się zaprowadzić go do Doliny Ulduvai, gdzie ujrzała Prawdę. Nie wrócili, ale niedługo potem pojawiły się zakute w żelazo potwory.

Kiedy bohaterowie przygotowywali obóz, na plac weszła czwórka łowców. Zavi, potężny brodacz oraz trójka jego równie wielkich synów, podróżowali po okolicy tropiąc ghule, które zabiła Czerwona Czwórka. Podziękowali za pomoc i obiecali odstawić Shael w bezpieczne miejsce - oczywiście po odpoczynku. Ustalono, że dziewczyna najpierw zaprowadzi postacie do wejścia do jaskini, w której zniknęli napastnicy, a dopiero potem razem z Zavim i jego synami pójdą w kierunku Fallcrest.

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...