 |
| Coś sporo w Nerath istot z Odległej Dziedziny. |
Brindal miał dziwaczny sen. Wydawało mu się, że jest w Hammerfast, w swojej komnacie przydzielonej mu po odprawieniu rytuału. Pojawiła się Arlinn Blackward - kapłanka Kruczej Królowej, która była potomkinią przeklętej Erin. Zapytała się Brindala czy śnił mu się powrót Fleshrippera, co ten, zgodnie z prawdą, potwierdził. Wówczas wizja urwała się, bohater miał jednak przeczucie, że to nie była zwykła nocna mara.
Rankiem bohaterowie, prowadzeni przez ocaloną dziewczynę oraz Zavi’ego i jego synów, opuściła ruiny klasztoru kierując się w stronę jamy, w której znikły tajemniczy, zakuci w stal porywacze. Jama okazała się opadającą w dół jaskinią, bez wątpienia obrobioną przez ludzkich górników. Wyglądało na to, że grupę czeka wędrówka głęboko pod ziemię.
Korytarze ciągnęły się w nieskończoność. W kilku miejscach droga rozwidlała się, ale Sigalel była w stanie prowadzić grupę śladem porwanych kultystów. Im głębiej pod ziemię wchodzili bohaterowie, tym dziwniejsze było otoczenie. W jednym miejscu woda kapała do góry, a przestrzeń wypaczała się. W innym grawitacja słabła. Ewidentny wpływ Odległej Dziedziny dał o sobie znać najmocniej, kiedy grupa odnalazła kokon.
Przechodząc obok wąskiego przejścia postacie usłyszały mokre plaśnięcie. Był to workowaty kokon, który odczepił się od śluzowatej narośli pokrywającej sklepienie. Kiedy Raxis próbował dostrzec więcej szczegółów, grupę zaatakowały dziwaczne wynaturzenie - lewitujące mózgi wyposażone w kilka par kolczastych macek, którymi próbowały wepchnąć smakowite humanoidy do swoich oślinionych dziobów. Były to grelle.
Wyczerpująca walka zakończyła się zwycięstwem bohaterów. Obawiając się pozostawienia przy życiu potwornego embriona przypominającego wielkiego pająka o licznych odnóżach, bohaterowie spalili kokon, a następnie zbadali drugą odnogę tunelu, pokrytą organiczną błoną. Prowadziła do jaskini, w której umieszczona w galaretowatym śluzie, spoczywała wielka kiść bladoszarych “winogron” - jaj grelli. One również zostały spalone.
Zanim grupa ruszyła dalej, Brindal przyznał się do dziwacznego snu. Zdaniem Morthosa miał być to efekt zaklęcia komunikacyjnego rzuconego w czasie, kiedy krasnolud spał. Znał ten rytuał. Po konsultacji i naradach grupa zdecydowała się spróbować użyć go do kontaktu z Arlinn. Wściekła odpowiedź na pytanie o sen i groźby zemsty za zniszczenie duszy Elin potwierdziły, że Blackward faktycznie wypytywała Brindala i wywołały mocne obawy o jej zdrowie psychiczne. Kolejna rozmowa - z Kragganem - wywołała niepokój, ponieważ stary mag stwierdził, że Arlinn oszalała. Włamała się do krypt, zrabowała cenne relikty i uciekła z Hammerfast. Czerwona Czwórka zdecydowała, że ta sprawa nie może zostać porzucona, jednak w pierwszej kolejności wykona zadanie powierzone jej przez Aszalę z Domu Dimir.
Dalsza część wędrówki przebiegła spokojnie, jednak to, co grupa zobaczyła po wyjściu na powierzchnię, wzbudziło ich zaniepokojenie. Otwór jaskini otwierał się na porośniętą gęsto trawą skalną półkę. Z niej widać było wąską, ale długą dolinę, której większą część porastała tropikalna dżungla. Wodospad zasilał płytką rzekę, która zygzakami płynęła na południe. Kilka mil dalej było widać niewielkie wzniesienie, na szczycie którego znajdowało się niewielkie miasto otoczone przypominającym bursztyn murem. Grupa nie była w stanie dostrzec wielu szczegółów z powodu mgły.
Zdaniem Morthosa było realne ryzyko, że wędrując przez jaskinie bohaterowie nieświadomie przekroczyli jakiś portal. Ruszył razem z Raxisem by sprawdzić czy na pokonanej trasie nie znalazło się miejsce emanujące potężną magią. Nic takiego nie wykrył, ale zdał sobie sprawę, że przestrzeń nie tylko jest wypaczona, ale odległości zmieniają się - droga od legowiska grelli do wyjścia za każdym razem wymagała poświęcenia innej ilości czasu.
Pozostała dwójka czaiła się na progu jaskini. W pewnym momencie usłyszeli dźwięk jakby jakiś potężny drapieżnik pochwycił mniejsze zwierzę i cisnął nim o drzewo. Chwilę później ofiara tajemniczego napastnika upadła przy samym progu - był to drapieżny dinozaur. Miał pogruchotane kości, ale zginął, ponieważ połowa jego ciała została zamrożona. Napastnik wycofał się jednak, nie wyczuwając obecności Brindala i Sigalel.
Po powrocie Scorna i Raxisa grupa zdecydowała się przeczekać noc w bezpiecznym “przedsionku” i rankiem ruszyć w stronę miasta. W nocy strażnicy dostrzegli pojedyncze światła w niektórych wieżach tajemniczej metropolii oraz pomarańczowy blask pochodni z jaskiń na południe od wodospadu będącego źródłem rzeki.
Rankiem zebrali swoje rzeczy i prowadzeni przez Sigalel weszli w dżunglę. Wędrując po lesie napotkali ślady obecności niewidzialnego napastnika - zmrożone kałuże, połamane gałęzie i powyrywane krzaki. Szczęśliwie nie spotkali jego samego. W pewnym momencie Raxis poczuł, że jakieś stworzenie dostało mu się pod pancerz. Szybko zdjął zbroję i kaftan. To coś nie było jednak pod ubraniem, a pod skórą. Kiedy Brindal nakłuł uwypuklone miejsce sztyletem, wybrzuszenie natychmiast zniknęło, jakby w środku było jakieś powietrze. Ból i pieczenie miejsca, przez które - pod skórą - niewidzialne stworzenie się przemieszczało był jednak dowodem na to, że nie było to urojenie.
Natknęli się natomiast na opuszczoną wioskę jakiegoś prymitywnego plemienia jaszczuroludzi. Wyglądało jakby zostało zaatakowane z zaskoczenia - nocą, prawdopodobnie przez znaczne siły ciężkiej piechoty. Trudno byłoby uwierzyć by był to ktoś inny, niż te same istoty, które porwały kultystów Filaru Odrodzenia. Po pobieżnym przeszukaniu kilku chat bohaterowie ruszyli w dalszą drogę do miasta.
Trasa wiodła poprzez tarasowe pola uprawne. Nisko, na poziomie rzeki uprawiano ryż, wyżej inne zboża, nie potrzebujące mocno nawodnionej gleby. Pola wyglądały, jakby były dobrze utrzymane, ale niedawno porzucone. Miasto natomiast wyglądało podejrzanie. Częściowo przezroczyste, pomarańczowe mury wykonane były z nieznanego bohaterom minerału. Otaczał je krąg zgrubnie ociosanych menhirów wielkości krasnoluda, z lekko lśniącymi runami wyrytymi na ich powierzchni. Morthos ostrożnie przekroczył krąg i kiedy okazało się, że kamienie nie wywołują szkodliwych efektów, razem z pozostałymi ruszył w stronę miasta, wspinając się po kolejnych tarasach.
Od północnej strony w murach nie było widać żadnej wyrwy. Dopiero po obejściu niemal połowy obwodu grupa zauważyła strome rampy prowadzące od poziomu upraw do łuków otwartych bram. Niepokojąca była mgła zasnuwająca wnętrze miasta - nie wydostawała się poza obręb murów, za to ograniczała widoczność wewnątrz do kilku metrów. Na budynku przylegającym do wieży było widać krwawy ślad, jakby coś olbrzymiego uderzyło w niego czyjąś głową.
Brindal wdrapał się na rampę, podszedł pod próg i głośnym krzykiem przywitał się z mieszkańcami. Odpowiedziała mu początkowo cisza, ale po chwili dało się słyszeć dudnienie, jakie może wydawać ważąca kilka ton istota przemieszczająca się po kamiennym bruku. Krasnolud krzyknął jeszcze raz, na co - już po części widoczna we mgle, mackowata aberracja o trzech słoniowatych nogach, pierścieniu długich macek i pionowo otwierającej się paszczy - przyspieszyła.
Drużyna rzuciła się do ucieczki.
Monstrum, prawdopodobnie wiedząc, że nie ma szans na pochwycenie krasnoluda, odłupało fragment budynku i cisnęło nim w Brindala. Ten uskoczył w ostatniej chwili, zraniony jedynie mniejszymi odłamkami. Wyglądało jednak na to, że potwór nie będzie ich ścigać i pozostanie w mieście.