niedziela, 9 czerwca 2024

S15 Jaskinie goblinów

Nie widomo co albo kogo w tej kuchni piekły, ale pachnęło wspaniale

Grupa postanowiła sprawdzić jak wygląda sytuacja w jaskiniach, ale zamiast pakować się od razu od frontu, zdecydowała się poszukać drugiego wejścia. Zwiad Sigalel zakończył się na wzniesieniu, gdzie dało się wyczuć zapachy kuchenne - przede wszystkim mięsa pieczonego na ogniu. Komin był jednak zbyt wąski by dało się przecisnąć, przez go bohaterowie zostali zmuszeni skorzystać z głównego wejścia.

Grupa próbowała zbliżyć się po cichu. Po cichu też siedziały gobliny w przedsionku. Obie strony były dość czujne by dowiedzieć się o sobie nawzajem.

Na postacie oczekiwały spore siły. Wojownicy wyposażeni w oszczepy, gobliny z bronią ręczną oraz spotkany wcześniej szaman, obecnie dzierżący kostur z wprawioną weń bryłą purpurowego metalu, którego nitki wnikały w jego ciało. Na początku oślepił zaklęciem Sigalel, następnie wezwał wyjące opary czarnej mgły, która rozpraszała postacie, jednocześnie dając osłonę goblinom. Walka była ciężka. Obie strony zdawały sobie celne ciosy. Kilku przeciwników padło i przewaga bohaterów zaczęła rosnąć, jednak wtedy przybyły posiłku - dwa wielkie nietoperze z jeźdźcami oraz kolejne chmary niewielkich. Morthos padł nieprzytomny, a chwilę później również Raxis. Brindal został zmuszony do wezwania cienia z przeklętego miecza. Ostatecznie bohaterowie byli górą, ale kosztem poważnych obrażeń i wielkiego wyczerpania.

Szczęśliwie nikt inny nie usłyszał potyczki. Po kwadransie odpoczynku drużyna poszła dalej. Minęła siedlisko - już puste - nietoperzy i skierowała się głównym korytarzem w głąb jaskiń. Po kilku minutach ostrożnego marszu tunel się rozwidlał. Wąskie pęknięcie prowadziło do miejsca, w którym prawdopodobnie znajdowali się więźniowie (Sigalel usłyszała dzwonienie kajdanami, jakby ktoś skuty łańcuchem poruszał się przez sen). Główny korytarz prowadził do kuchni.

Korzystając z przewagi zaskoczenia bohaterowie wpadli do środka z żądzą krwi w oczach. W środku było kilku goblińskich wojowników oraz dwóch otyłych kucharzy. Szybko okazało się jednak, że sterta odpadów znajdująca się z tyłu jaskini to odrażająca aberracja "na usługach" plemienia. Zlepek zwłok i śmieci połączony szkieletem z tego samego metalu, który był wprawiony w kostur szamana, przebudził się i ruszył na pomoc goblinom. Walka była zacięta, ale krótka. Wojownicy padli bardzo szybko. Kucharze walczyli zaciekle, ale ostatecznie również zostali zabici - choć jeden z nich zdołał zranić Brindala swoimi brudnymi nożami. Wynaturzenie padło jako ostatnie - pokrojone na kawałki, naszpikowane strzałami Sigalel.

S14 Droga do Poręby

Poręba - zadupie jak ta cała Dolina Nentir


Wędrówka do Poręby okazała się być trudną wyprawą. Dolina Nentir została zasypana przez śnieg, więc większość ścieżek znikła pod białą pierzyną zimnego puchu. Początkowo grupa była w stanie odnaleźć jeszcze niezasypane, ale już pod koniec pierwszego dnia wędrówki trzeba było iść na przełaj. Teren stawał się coraz bardziej pofałdowany, wzgórzysty. Na szczęście śnieg lekko prószył, choć bliżej Szarych Wzgórz dał o sobie znać lodowaty wiatr. Bohaterowie spędzili noc w odnalezionej wnęce. Dzięki zdobytemu wcześniej magicznemu krzemieniowi ognisko płonęło całą noc, dając wszystkim wystarczająco ciepła, by dało się wypocząć. Kolejny dzień przyniósł ładniejszą pogodę, ale wędrówka była trudniejsza - podejścia nie były może strome, ale liczne i za sprawą nagromadzonego śniegu bardzo zdradliwe.

Będąc niemal u celu, bohaterowie usłyszeli szczęk broni i krzyki. Okazało się, że nieopodal trwa desperacka walka o życie. Trójka młodych mężczyzn próbowała obronić się przed grupą goblinów i dwoma olbrzymimi nietoperzami. Jeden z nich był poważnie ranny, ale mimo obrażeń brał udział w walce. Bohaterowie nie zastanawiali się długo i ruszyli atakowanym na pomoc.

Wyszkolenie i doświadczenie zrobiły swoje. Drużyna pokonała wszystkie gobliny oraz oba nietoperze, za wyjątkiem prawdopodobnego wodza tej grupy - szamana, który czmychnął kiedy stało się jasne, że jego podwładni za chwilę padną. W potyczce jeden z ludzi padł nieprzytomny, ale na szczęście pomoc postaci - w tym poświęcenie eliksiru leczącego przez Morthosa - zdołało go ocalić. Podczas gdy Motrhos i Brindal zabezpieczali pobojowisko, Sigalel i Raxis próbowali dopaść ostatniego goblina. Niestety, ten zdołał zbiec na drugą stronę rzeki i dotrzeć w pobliże linii drzew, nad którymi krążyły bestie przypominające już pokonane nietoperze. Sigalel byłaby w stanie kontynuować pościg, ale ryzykując starcie z większą liczbą przeciwników. Ryzyko było zbyt duże, dlatego odpuściła.

Ocaleni - Germund, Ebbe i Ove - podziękowali za pomoc i zaprosili drużynę do Poręby. Byli oczywiście drwalami mieszkającymi w osadzie. W drodze na miejsce nakreślili szersze tło temu, co zdarzyło się ostatnio.

Poręba nigdy nie była bardzo bezpiecznym miejscem, ale rzadko w pobliżu pojawiały się istoty, które stanowiły bezpośrednie zagrożenie, dlatego nikt nie przejął się plemieniem goblinów, które zajęło leżące kilka mil dalej jaskinie. Wydawało się, że mają pokojowe zamiary - poszukiwały legowiska, być może na przeczekanie zbliżającej się zimy. Przez długi czas były dobrymi sąsiadami, ale kiedy spadł śnieg, zaczęły zachowywać się agresywnie. Podchodziły po kilka w pobliże Poręby, raz lub dwa razy zaatakowały nawet miejscowych (na szczęście skończyło się rzuceniem kilku oszczepów, na co drwale odpowiadali wypuszczeniem kilku strzał). Niestety, poprzedniego ranka porwały trójkę miejscowych - dziewczynę Ovego, Karin oraz jej stryjów - Stena i Loke. Trójka "przewodników" próbowała namówić innych do pomocy, ale nikomu nie paliło się ruszyć na całe plemię goblinów, dlatego zdecydowali się spróbować przekraść się do jaskiń i wydostać swoich ukradkiem.

Nic z tego nie wyszło, bo natknęli się na bandę, która niemal ich pokonała.

Poręba okazała się być niewielką wsią. Kilkanaście solidnych, drewnianych chat, kilka budynków gospodarczych oraz dziurawa jak sito palisada było wszystkim, co zbudowali tutejsi - nieliczni - mieszkańcy. Po raz kolejny bohaterowie zobaczyli na własne oczy jak mocno wyludniona jest Dolina Nentir.

Po dotarciu do osady grupa została powitana przez jej wodza, Melkera z Drakenberg. Emerytowany poszukiwacz przygód ugościł bohaterów tak dobrze, jak był w stanie - chlebem, serem, mięsiwem i suszonymi owocami - po czym wypytał ich dokładnie o wydarzenia z ostatnich godzin. Potwierdził to, co opowiadali Germund, Ebbe i Ove, jednocześnie dodając, że miejscowi nie ruszą na pomoc porwanym. Nikt nie narazi życia kilkunastu niedoświadczonych w walce osób by - być może - ocalić troje. Melker zaproponował jednak by bohaterowie spróbowali odbić porwanych, oferując za to niewiele złota. Dodał jednak, że gdyby udało się im przepędzić plemię, w zamian oddałby im Kamień Mocy - magiczny przedmiot, który pozostał mu z czasów, kiedy sam był awanturnikiem.

Morthos początkowo odrzucił propozycję, ale ostatecznie wspólnie grupa zdecydowała, że "przyjrzy się" całej sprawie i być może przeprowadzi zwiad w okolice jaskiń. Grupa zdradziła, że celem wyprawy jest Kuźnia Dusz. Melker znał to miejsce. Potwierdził jego lokalizację zgodnie z mapą postaci, dodając kilka ciepłych słów na temat jego gospodarza, Ivaka Stoneblooda. Opowiedział również trochę o Szarej Kompanii. Potwierdziły się informacje już posiadane przez bohaterów. Gospodarz wspomniał o ich krucjacie, misji zbierania artefaktów po Nerath i budowania siły, która miałaby przywrócić chwałę imperium. Melker wspomniał o plotce, jakoby magia dżinów miałaby pomóc zrealizować to marzenie - nie znał jednak szczegółów w jaki sposób Cormarrin miałby zdobyć dostęp do tak potężnej mocy. Dodał na koniec, że gdyby w pobliżu pojawił się patrol Kompanii, spróbowałby ich wynająć do przepędzenia goblinów, ale żołnierze rzadko się zapuszczali w okolice Poręby zimą.

Rankiem, po uzupełnieniu zapasów, grupa ruszyła w stronę starego mostu, a potem zagłębiła się w las prowadzący do Kuźni. Sigalel błyskawicznie odnalazła drogę prowadzącą do bramy krasnoludzkiego miasta. Dwoje ciężkich, kamiennych drzwi broniło dostępu do środka. Brindal zaryzykował podejście bliżej. Był na tyle cicho, by nie wzbudzić zainteresowania strażników pilnujących wejścia po drugiej stronie - trójki zakutych w stal, szaroskórych krasnoludów o łysych głowach i gęstych, białych brodach. To byli oczywiście duergarowie. Dostęp do środka był dodatkowo utrudniony sztabą - bez wątpienia zabezpieczoną kołkami, które uniemożliwiały podniesienie jej np. magią.

Po krótkiej naradzie grupa zdecydowała się rozejrzeć po okolicy, poszukać innego wejścia i zobaczyć co dzieje się w pobliżu jaskiń goblinów.

Szybko wytropiły trzy takie istoty, przy czym nie byli to wyłącznie mieszkańcy pieczar. Dwóch z nich prowadziło goblińskiego jeńca o bladoniebieskiej skórze, odzianego w biel. Szybka akcja pozwoliła na pozbawienie przytomności całej trójki. Bohaterowie zabrali nieprzytomnych dalej, by odgłosy przesłuchania nie wzbudziły zainteresowania mieszkańców jaskiń.

Jako pierwszy został obudzony "jeniec".

Łamanym wspólnym wyraził wdzięczność za uratowanie mu życia. Dodał, że taki gest w stosunku do sługi Zajadłej był podwójnie dobrym uczynkiem. Opowiedział krótką historię o misji swojej grupy, która została zaskoczona i pokonana przez leżące nieopodal gobliny. Nie zamierzał jednak mówić nic na temat szczegółów swojej misji. Po chwili było jasne, że bohaterowie są wrogami smoczycy. Mimo groźby śmierci goblin nie zmienił frontu. Motrhos zabił go nożem.

Pozostała dwójka nie była w stanie porozumieć się z bohaterami. Mówili dziwnym językiem, kojarzącym się z mową Podmroku. Na migi przekazali informację, że ich plemię liczyło około trzydzieści osób oraz to, że duergarowie nie są ich przyjaciółmi, ale są zmuszeni do współpracy.

Oba gobliny również straciły życie z rąk bohaterów.

S13 Katakumby

Elva nie wyglądała na zadowoloną z tego, że akurat Brindal ma ten miecz


Wskazówki otrzymane przez miejscowych okazały się być bardzo celne. Grupa bez problemów odnalazła właściwe miejsce. Wspinaczka w dół nie była łatwa, ale postacie ubezpieczały się wzajemnie i bez problemu zeszły na dół.

Po kilku minutach drużyna dotarła do miejsca, o którym mówili bandyci. Widać było resztki magicznego kręgu, rytualne przedmioty i rzeczy osobiste Tobolara. Z tyłu leżały dwa ciała. Rozkładające się zwłoki zabitego oprycha oraz wyglądające niemal jak żywe ciało Faith. Sigalel zbadała je i doszła do wniosku, że Nerissa żyje. W obecnym stanie musiała ją utrzymywać jakaś potężna klątwa.

Drużyna ruszyła w mrok.

Katakumby były stare i puste, ale wciąż niebezpieczne. Sigalel i Brindal poprowadzili jednak grupę bezpieczną ścieżką, prowadzącą tropem Tobolara. Niziołek bez wątpienia wbiegł do jednej z odnóg, której próg chroniła jakaś stara magia. Runy ostrzegały przed wkroczeniem do tego miejsca. No, ale cóż, trzeba było wejść.

Rzędy opancerzonych szkieletów budziły tak mocne skojarzenia, że Morthos zaczął zabierać im ekwipunek i wyrzucać na zewnątrz. To ewidentnie nie spodobało się tutejszemu “panu” - upiorowi ze starożytnych czasów - który przybył w towarzystwie kolejnego nieumarłego, potężnego wojownika w zbroi płytowej, by spróbować dogadać się z bohaterami. Nie było za bardzo możliwości porozumienia, bo ów ożywieniec nie chciał uwolnić Tobolara za darmo, a grupa nie chciała wymazywać runów trzymających go na uwięzi. Skończyło się oczywiście walką.

Fizyczne formy martwiaków zostały zniszczone bez większych problemów. W dalszej części kompleksu na bohaterów czekał wyczerpany, głodny i mocno odwodniony niziołek. Nie był w stanie wysłowić się jak bardzo był wdzięczny za ratunek. Z tego, co opowiadał, w krypcie, do której przypadkiem wbiegł, był uwięziony duch nekromanty. Ów upiór ubzdurał sobie, że Tobolar jest w stanie uwolnić go korzystając z mocy kuli (oczywiście dalej nie miał pojęcia jak jej używać). Patowa sytuacja rozwiązałaby się zapewne śmiercią Quickfoota. Na szczęście grupa przybyła wystarczająco szybko. Niziołek był zdania, że bohaterom udało się jedynie powstrzymać nieumarłych, a nie zniszczyć - sugestia została potem wypowiedziana w kierunku kapłanów i “arcy”maga, w celu zablokowania dostępu do krypty np. poprzez zawalenie odcinka tunelu.

Bohaterowie wydostali się na powierzchnię bez większych problemów - razem z nieprzytomną Narissą, z której klątwę mieli zdjąć kapłani, na prośbę Nimozarana.

Drużyna mogła odetchnąć.

Siedzenie na tyłku nie pasowało najbardziej Ren, która zaczęła panoszyć się po Fallcrest i zdobywać kolejne kontakty. Nie przełożyło się to ani na pracę, ani na zysk, ani - na szczęście - na kłopoty. Te jednak przyszły same, tym razem do Brindala.

Problemy przybyły w postaci trójki krasnoludów z Hammerfast: Arlinn Blackwar, młodej, krasnoludzkiej blondynki o bladej cerze i zapadniętych oczach, akolitki Kruczej Królowej; Elvy Stormbow, zakutej w płytowy pancerz, surowej wojowniczki o kasztanowych włosach zaplecionych w warkocz; Kraggana z Vor Doral, szarobrodego krasnoluda odzianego w ciemnoniebieskie szaty i beret z kolorowym piórkiem w tym samym kolorze. Był historykiem i magiem.

Cała trójka przybyła do Fallcrest prosto z Hammerfast. Podążali śladem skradzionego miecza, który kilka miesięcy temu został zabrany z zapieczętowanej krypty znajdującej się pod miastem. Z informacji, które posiadali, złodziej odsprzedał ostrze kupcowi, który zginął w drodze do Eastling. Kraggan nie winił Brindala za to, że zabrał broń i się nim posługuje, ale zwrócił uwagę na niebezpieczeństwo, jakie wiąże się z jego posiadaniem.

Zgodnie z prawem Hammerfast, otwarcie jednego z grobowców i kradzież są karane śmiercią. W tym wypadku sytuacja była jeszcze bardziej skomplikowana, bo skradziono przedmioty należące do przeklętego demonologa. Ich wykorzystanie mogło sprowadzić chorobę na ciało posiadacza albo wypaczyć jego ducha.

Kraggan poprosił by Brindal przekazał mu ostrze na kilka godzin magicznych badań. Jeśli jego obawy potwierdziłyby się, być może byłby w stanie znaleźć sposób jak sprawić by używanie miecza było bezpieczne. Elva i Arlinn ostrzegły, że potomkowie wojowników zgładzonych przez owego demonologa mogliby pojawić się w przyszłości by odebrać je siłą, była to jednak niepotrzebna docinka, bo Brindal nie widział problemu we wręczeniu miecza Kragganowi.

Niestety, jego obawy się potwierdziły..

Galgarn Fleshripper umieścił w ostrzu duszę opętaną przez demona. Był to duch jego zaciekłej przeciwniczki, Elin Blackward, przodka kapłanki wędrującej z Kragganem. Badania ostrza upewniły krasnoluda, że dusza Elin wciąż znajduje się w mieczu - a zatem również demon, który ją opętał.

Kraggan stwierdził, że istnieje rytuał, który mógłby wypędzić demona, jednocześnie pozostawiając duszę Elin nietkniętą. Rozmawiał wcześniej z Nimozaranem, który potwierdził jego informacje, ale jednocześnie zaprzeczył by taka księga znajdowała się w posiadaniu Septarchy. Z tego powodu pozostała jedyna opcja - odnalezienie i przeszukanie Kuźni Dusz, starej świątyni Moradina, która została zniszczona podczas inwazji orków przed wiekiem. Przez jakiś czas opiekował się nią emerytowany awanturnik i kapłan, Ivak Stoneblood, jednak zmarł w niejasnych okolicznościach dawno temu. Od tamtej pory nie słyszano, by w świątyni przebywał ktokolwiek. Ivak był znanym i cenionym egzorcystą, to w jego listach Kraggan znalazł wzmiankę o rytuale.

Propozycja Kraggana była bardzo prosta - ich trójka wróci do Hammerfast by poczynić przygotowania i zebrać składniki niezbędne do odprawienia rytuału, przekona również swoich ziomków by zaniechali poszukiwań miecza i pozwolili Brindalowi go zachować. Kraggan uważał, że ktoś, kto pomógł zgładzić Mazati i zniszczyć przeklęty klan Sabrak powinien być godzien by władać tak potężnym orężem. Bohaterowie w tym czasie mieli ruszyć do Kuźni Dusz, zbadać je i wrócić do Hammerfast z księgą rytuałów Stoneblooda.

Jako bezpieczną przystań krasnoludy wskazały Porębę, niewielką osadę drwali leżącą u podnóża Szarych Wzgórz. Tamtejsi ludzie powinni być w stanie wskazać postaciom właściwy kierunek.

Bohaterowie dowiedzieli się już, że tamten obszar to teren głównej aktywności Szarej Kompanii - potencjalnie sprzymierzeńców, ale również możliwych rywali. Szara Kompania to organizacja skupiająca rzekomych potomków imperium Nerath, dowodzona przez samozwańczego spadkobiercę tronu, Halvatha Cormarrina, aktywnie rekrutuje żołnierzy w północnej części kontynentu, zwłaszcza w Dolinie Nentir, gdzie ma swoją siedzibę. Chcą wskrzesić chwałę Nerath, ale też ocalić imperium od zapomnienia. W tym celu przeszukują stare ruiny w poszukiwaniu reliktów pochodzących z czasów jego świetności. Rekwirują również takie przedmioty, jeśli znajdą je w niepowołanych rękach. Halvath Cormarrin wydaje się być człowiekiem pełnym ideałów, ale dla wielu to po prostu dowódca bandytów, którzy chcą legitymizować swoją działalność.

Po krótkiej dyskusji bohaterowie zgodzili się wyruszyć w podróż i rozpoczęli przygotowania - droga w jedną stronę miała zająć co najmniej dwa dni.

S12 Zaginiony uczeń

Dumny "arcy"mag na niepozowanym portrecie

Faran chciał ugościć bohaterów po królewsku, ale na zadupiu, jakim jest Dolina Nentir, jedyne co mu mogło wyjść, to uczta przeradzająca się w popijawę. Rozrywka była swojska, ale licha, za to jedzenie znakomite. Markelhay musiał wydobyć z piwnic swoje najlepsze wina, bo one również okazały się całkiem niezłe. Gustowała w nich szczególnie Ren, bo już po godzinie wpadła w ten radosny, pijacki nastrój, w którym człowiek chce się bratać z każdym.

Nimozaran Zielony, “arcy”mag resztek tutejszej gildii, chciał skontaktować się z drużyną i wykorzystał okazję w postaci uczty - co pasowało też postaciom, które liczyły na jego magiczne wsparcie. W osobnej komnacie opowiedział o problemie - zaginionym uczniu i skradzionym magicznym przedmiocie - obiecując opowiedzieć więcej jeśli tylko grupa zechciałaby spróbować rozwiązać jego problem i poszukać niziołka, który kilka dni temu zniknął z wieży razem z czymś bardzo cennym, co Nimozaran rozkazał mu zbadać. Grupa wstępnie przystała na propozycję czarodzieja.

W jego wieży drużyna usłyszała całą historię.

Kilka tygodni temu wszedł w posiadanie interesującego magicznego przedmiotu. Zajęty trudniejszymi badaniami, rozkazał swojemu uczniowi, niziołkowi Tobolarowi Quickfootowi przeanalizowanie jego aury i nauczenie się jak wykorzystywać moc tego obiektu. Tydzień temu nie odnalazł Tobolara w jego komnacie, zniknął również przedmiot jego badań. Najwyższy Septarch Fallcrest poprosił bohaterów by odnaleźli obie zguby. W zamian zaoferował interesujący zwój, który zakupił kilka lat temu od planarnego kupca - Zwój Wskrzeszenia. Niestety, nie posiadał potrzebnych składników materialnych, jednak słyszał, że posiadają spory zapas residuum, więc w razie największej potrzeby będą w stanie posłużyć się tym potężnym rytuałem. Było to co prawda w czasie, kiedy postaciom residuum już się kończyło, ale sam zwój wzbudził ich zainteresowanie i ostatecznie doszło do porozumienia.

Pierwszy etap śledztwa rozpoczął się już w wieży. Nimozaran odpowiedział na pytania bohaterów i pokazał im komnaty zajmowane przez niziołka. Okazało się, że przedmiotem, który badał, była niezwykle lekka, obsydianowa kula, na powierzchni której w specyficznych okolicznościach (wstępnie wydawało się, że chodzi o zimno) pojawiały się złote litery w języku piekielnym. Mimo długiego czasu poświęconego na badanie tego przedmiotu, Nimozaran nie zdołał odkryć jego mocy. Podejrzewał, że nie będąc w stanie rozwikłać samodzielnie zagadki kuli, niziołek zwrócił się do kogoś z prośbą o pomoc. Jeśli tak, ktoś mógł wykorzystać naiwność Tobolara i pozbawić go życia (a na pewno kuli). W przypadku śmierci ucznia zadeklarował, że zadowoli się odzyskaniem magicznego przedmiotu oraz odnalezieniem i ukaraniem sprawców. Potencjalnie Tobolar mógł poprosić o pomoc Armosa Kamrotha (opryskliwego, łysiejącego bogacza, który jest majętnym właścicielem ziemskim) lub Narissę Faith (podejrzaną dziewczynę diablę o bladofioletowej skórze, czarnych ustach i oczach pozbawionych źrenic, zajmująca się handlem różnymi miksturami oraz leczeniem chorób).

Na pytanie dlaczego sam nie rozpocznie poszukiwań, mag odparł, że ludzie nie chcą z nim rozmawiać. Z niezrozumiałych dla niego powodów.

Po nocnym odpoczynku bohaterowie ruszyli na poszukiwanie informacji o Tobolarze. Pewne informacje na temat chłopaka się potwierdziły, jednak nie udało się porozmawiać ani z Kamrothem (który był nieobecny jeszcze w czasie zanim niziołek zniknął), ani z Faith (która znikła tej samej nocy co Quickfoot). Grupa dowiedziała się natomiast, że w dolnej części miasta pojawił się upiór, który co prawda nikogo nie zabił, ale na pewno mógłby to zrobić gdyby nadarzyła się okazja. Pojawiły się sugestie, że te dwie sprawy mogą być powiązane - widmo pojawiło się około tygodnia temu.

Rozwiązanie pewnej części zagadki pojawiło się w postaci zasadzki. Brindal rozpytywał na tyle nieostrożnie, że zwrócił uwagę ludzi powiązanych z całą sprawą. Szczęśliwie Raxis zdołał wydrzeć siłą informacje na temat grupy oprychów-amatorów, którzy mieli plan zasadzić się na naiwnego niziołka w nocy tydzień temu, kiedy ten razem z Faith wyruszył do jednej z jaskiń by odprawić jakiś rytuał. Bandyci mieli nadzieję obić gęby bohaterom i w ten sposób skłonić ich by pozostawili tę sprawę. Zasadzka była przygotowana w pobliżu opuszczonego magazynu. Brindal poszedł na zwiady, ale zabrakło nieco znajomości terenu i zamiast obejrzeć sobie dokładnie magazyn trafił dokładnie tam, gdzie oprychy go chciały mieć - przy wejściu do sąsiadującego z magazynem pustostanu.

To, co miało być bójką szybko zmieniło się w walkę na śmierć i życie. Pozostali usłyszeli szamotaninę. Motrhos, który nie wiedział co się właściwie dzieje, rzucił zaklęcie. Kiedy dwóch bandytów padło martwych, pozostali przestali się hamować. Walka była bardzo długa, między innymi za sprawą dwóch szalonych niziołków miotających kamienie z procy z okien na najwyższej kondygnacji. Brindal został szybko powalony i wciągnięty do środka kamienicy, co wróżyło najgorsze. Okazało się jednak, że w bandzie nie wszyscy byli takimi twardzielami - jeden z nieprzyjaciół opatrzył rany krasnoluda, kiedy ten padł nieprzytomny. Ostatecznie walkę przeżyło dwóch przeciwników, z których grupa wyciągnęła wszystkie potrzebne informacje.

Okazało się, że zebrali się razem by ograbić Tobolara i Narissę, kiedy ci poszli odprawić rytuał w jednej z krypt. Coś jednak poszło nie tak. Przerywając rytuał uwolnili potężne, nekrotyczne moce, które sprowadziły wyjącego upiora. Ten pozbawił życia jednego z członków bandy - zabiłby więcej, ale reszcie udało się uciec. Zdaniem bandytów Tobolar uciekł w głąb katakumb.

Grupa oddała obu strażnikom miejskim i opowiedziała Nimozaranowi o postępach. Czarodziej obiecał załatwić pozwolenie na eksplorację katakumb, w których Quickfoot mógł znaleźć schronienie (albo śmierć). Przy okazji zaczarował Sigalel amulet ochronny.

Bohaterowie odpoczęli, po czym ruszyli na klif by poszukać drogi do wykutych w skalnej ścianie tuneli.

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...