Faran chciał ugościć bohaterów po królewsku, ale na zadupiu, jakim jest Dolina Nentir, jedyne co mu mogło wyjść, to uczta przeradzająca się w popijawę. Rozrywka była swojska, ale licha, za to jedzenie znakomite. Markelhay musiał wydobyć z piwnic swoje najlepsze wina, bo one również okazały się całkiem niezłe. Gustowała w nich szczególnie Ren, bo już po godzinie wpadła w ten radosny, pijacki nastrój, w którym człowiek chce się bratać z każdym.
Nimozaran Zielony, “arcy”mag resztek tutejszej gildii, chciał skontaktować się z drużyną i wykorzystał okazję w postaci uczty - co pasowało też postaciom, które liczyły na jego magiczne wsparcie. W osobnej komnacie opowiedział o problemie - zaginionym uczniu i skradzionym magicznym przedmiocie - obiecując opowiedzieć więcej jeśli tylko grupa zechciałaby spróbować rozwiązać jego problem i poszukać niziołka, który kilka dni temu zniknął z wieży razem z czymś bardzo cennym, co Nimozaran rozkazał mu zbadać. Grupa wstępnie przystała na propozycję czarodzieja.
W jego wieży drużyna usłyszała całą historię.
Kilka tygodni temu wszedł w posiadanie interesującego magicznego przedmiotu. Zajęty trudniejszymi badaniami, rozkazał swojemu uczniowi, niziołkowi Tobolarowi Quickfootowi przeanalizowanie jego aury i nauczenie się jak wykorzystywać moc tego obiektu. Tydzień temu nie odnalazł Tobolara w jego komnacie, zniknął również przedmiot jego badań. Najwyższy Septarch Fallcrest poprosił bohaterów by odnaleźli obie zguby. W zamian zaoferował interesujący zwój, który zakupił kilka lat temu od planarnego kupca - Zwój Wskrzeszenia. Niestety, nie posiadał potrzebnych składników materialnych, jednak słyszał, że posiadają spory zapas residuum, więc w razie największej potrzeby będą w stanie posłużyć się tym potężnym rytuałem. Było to co prawda w czasie, kiedy postaciom residuum już się kończyło, ale sam zwój wzbudził ich zainteresowanie i ostatecznie doszło do porozumienia.
Pierwszy etap śledztwa rozpoczął się już w wieży. Nimozaran odpowiedział na pytania bohaterów i pokazał im komnaty zajmowane przez niziołka. Okazało się, że przedmiotem, który badał, była niezwykle lekka, obsydianowa kula, na powierzchni której w specyficznych okolicznościach (wstępnie wydawało się, że chodzi o zimno) pojawiały się złote litery w języku piekielnym. Mimo długiego czasu poświęconego na badanie tego przedmiotu, Nimozaran nie zdołał odkryć jego mocy. Podejrzewał, że nie będąc w stanie rozwikłać samodzielnie zagadki kuli, niziołek zwrócił się do kogoś z prośbą o pomoc. Jeśli tak, ktoś mógł wykorzystać naiwność Tobolara i pozbawić go życia (a na pewno kuli). W przypadku śmierci ucznia zadeklarował, że zadowoli się odzyskaniem magicznego przedmiotu oraz odnalezieniem i ukaraniem sprawców. Potencjalnie Tobolar mógł poprosić o pomoc Armosa Kamrotha (opryskliwego, łysiejącego bogacza, który jest majętnym właścicielem ziemskim) lub Narissę Faith (podejrzaną dziewczynę diablę o bladofioletowej skórze, czarnych ustach i oczach pozbawionych źrenic, zajmująca się handlem różnymi miksturami oraz leczeniem chorób).
Na pytanie dlaczego sam nie rozpocznie poszukiwań, mag odparł, że ludzie nie chcą z nim rozmawiać. Z niezrozumiałych dla niego powodów.
Po nocnym odpoczynku bohaterowie ruszyli na poszukiwanie informacji o Tobolarze. Pewne informacje na temat chłopaka się potwierdziły, jednak nie udało się porozmawiać ani z Kamrothem (który był nieobecny jeszcze w czasie zanim niziołek zniknął), ani z Faith (która znikła tej samej nocy co Quickfoot). Grupa dowiedziała się natomiast, że w dolnej części miasta pojawił się upiór, który co prawda nikogo nie zabił, ale na pewno mógłby to zrobić gdyby nadarzyła się okazja. Pojawiły się sugestie, że te dwie sprawy mogą być powiązane - widmo pojawiło się około tygodnia temu.
Rozwiązanie pewnej części zagadki pojawiło się w postaci zasadzki. Brindal rozpytywał na tyle nieostrożnie, że zwrócił uwagę ludzi powiązanych z całą sprawą. Szczęśliwie Raxis zdołał wydrzeć siłą informacje na temat grupy oprychów-amatorów, którzy mieli plan zasadzić się na naiwnego niziołka w nocy tydzień temu, kiedy ten razem z Faith wyruszył do jednej z jaskiń by odprawić jakiś rytuał. Bandyci mieli nadzieję obić gęby bohaterom i w ten sposób skłonić ich by pozostawili tę sprawę. Zasadzka była przygotowana w pobliżu opuszczonego magazynu. Brindal poszedł na zwiady, ale zabrakło nieco znajomości terenu i zamiast obejrzeć sobie dokładnie magazyn trafił dokładnie tam, gdzie oprychy go chciały mieć - przy wejściu do sąsiadującego z magazynem pustostanu.
To, co miało być bójką szybko zmieniło się w walkę na śmierć i życie. Pozostali usłyszeli szamotaninę. Motrhos, który nie wiedział co się właściwie dzieje, rzucił zaklęcie. Kiedy dwóch bandytów padło martwych, pozostali przestali się hamować. Walka była bardzo długa, między innymi za sprawą dwóch szalonych niziołków miotających kamienie z procy z okien na najwyższej kondygnacji. Brindal został szybko powalony i wciągnięty do środka kamienicy, co wróżyło najgorsze. Okazało się jednak, że w bandzie nie wszyscy byli takimi twardzielami - jeden z nieprzyjaciół opatrzył rany krasnoluda, kiedy ten padł nieprzytomny. Ostatecznie walkę przeżyło dwóch przeciwników, z których grupa wyciągnęła wszystkie potrzebne informacje.
Okazało się, że zebrali się razem by ograbić Tobolara i Narissę, kiedy ci poszli odprawić rytuał w jednej z krypt. Coś jednak poszło nie tak. Przerywając rytuał uwolnili potężne, nekrotyczne moce, które sprowadziły wyjącego upiora. Ten pozbawił życia jednego z członków bandy - zabiłby więcej, ale reszcie udało się uciec. Zdaniem bandytów Tobolar uciekł w głąb katakumb.
Grupa oddała obu strażnikom miejskim i opowiedziała Nimozaranowi o postępach. Czarodziej obiecał załatwić pozwolenie na eksplorację katakumb, w których Quickfoot mógł znaleźć schronienie (albo śmierć). Przy okazji zaczarował Sigalel amulet ochronny.
Bohaterowie odpoczęli, po czym ruszyli na klif by poszukać drogi do wykutych w skalnej ścianie tuneli.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz