piątek, 10 maja 2024

S11 Czarna Cysta

 
Najstarszy, najbardziej szalony z rodziny przywódców klanu Sabrak

Znajomo wyglądający krasnolud w fioletowych szatach spoglądał na bohaterów, kiedy zaczynali się materializować wewnątrz pomieszczenia. Wrzeszczał "Czemu pozostaje milczący? To zresztą bez znaczenia".

Pokój, w pobliżu środka którego się pojawili, szybko nabierał materialnej fizyczności. Znikło uczucie zimna, pustki i zła, które towarzyszyło postaciom po wkroczeniu w portal znajdujący się w obelisku. Przenieśli się do dużej komnaty z dwoma ołtarzami stojącymi przy zbiorniku z lśniącym, czerwonym płynem przetkanym srebrnymi i złotymi nićmi. Obok nich była głęboka studnia pełna czystej, przejrzystej wody, cuchnącej jednak kwaśnym, drażniącym zapachem. Głównym źródłem światła pozostawał portal z błękitnego ognia, który mieli za swoimi plecami.

W pozostałych narożnikach stały - nieopodal głębokich dziur pełnych czarnej smoły - dwa posągi ohydnych, groteskowych postaci. Jeden z nich był poważnie uszkodzony.

Komnata oczywiście nie była pusta. Przy kadzi stał Zarnak, krasnolud wyznający Tharizduna, który był odpowiedzialny za problemy Eastling. Między nim a bohaterami stało dwóch zakutych w stal krasnoludów. Od razu było wiadomo, że to się skończy jatką - wszyscy chwycili mocniej za oręż i rzucili się do walki. Chwilę później z portalu wynurzyły się kolejne sługi klanu Sabrak… a potem kolejne i kolejne, zastępując tych, których krew już wsiąkała między kamienne płyty posadzki. To nie była najprostsza walka drużyny. Sigalel została zmuszona do bezpośredniej walki przez jednego z ochroniarzy. Psychiczna aura, jaką roztaczał uniemożliwiała jej bezpieczne wycofanie się. Brindal zaatakował Zarnaka, ale został odepchnięty i wpadł do kadzi z czerwoną substancją, która paliła niczym żywy ogień. Raxisowi i Morthosowi udało się jednak uporać ze swoimi przeciwnikami, więc po chwili ruszyli na odsiecz. Zarnak mógł ich jedynie przeklinać, kiedy zadawali mu kolejne ciosy zdolne przełamać jego mizerną obronę. Cóż z tego, że władał potężną magią, skoro ostrze Raxisa odrąbało mu jego paskudny łeb? Walka toczyła się na dwóch poziomach. Materialnym oraz niematerialnym - tam wola, wiara i moc bohaterów ścierała się z przeklętą magią pęknięcia, przez które esencja Chaosu Żywiołów przenikała do świata materialnego. Zmagania trwały długo, ale ostatecznie to postacie - ranne i zmęczone - były górą. Wyrwa została zamknięta. Substancja będąca źródłem zarazy wyparowała. Zaraza została powstrzymana. Eastling było bezpieczne. Powrót do miasteczka przebiegł bez problemów. Wieczorem, kiedy Brindal zabrał się za zdawanie relacji o tym, co zaszło, karczma pękała w szwach, ale krasnolud okazał się być na tyle mało porywającym mówcą, że ostatni akt tej historii poznał jedynie Evendur i Sir Arveen (z rodowym mieczem z powrotem przy pasie - Scorn oddał ostrze wojowniczce dziękując jej za użyczenie cennego oręża). Teraz nadszedł czas odpoczynku, regeneracji sił oraz przygotowań do dalszych przygód. Grupa wyruszyła w towarzystwie Vidana do Fallcrest, które w ciągu kolejnych kilku dni pobieżnie zwiedziła. Dzięki swoim bohaterskim czynom postacie miały zapewnione pokoje w Zajeździe Nentir - najciekawszej gospodzie w całym mieście. Postaciom udało się uzupełnić zapasy, wykorzystać zdobyte residuum do zaczarowania (rękoma kapłanów) nowych magicznych przedmiotów oraz użycia nieco zdobycznego złota na dokupienie potrzebnego sprzętu. Wkrótce mieli się spotkać z lordem Farenem Markelhay’em, władcą Fallcrest.

S10 Świątynia Oka

 
Chodźmy ścieżką ognia, będzie fajnie.

Kiedy opadł bitewny kurz, grupa ruszyła zbadać ostatnie pomieszczenie kompleksu. Niewielki gabinet i sypialnia musiały być domem dla jednego z akolitów lub czarodzieja, w środku nie było jednak nikogo. Cennych przedmiotów również tam nie było, za wyjątkiem bordowych “dziecięcych” butów, które początkowo Brindal wziął za dziecięce trzewiczki. Scorn nie miał wątpliwości - były to magiczne “Buty Akrobaty”. Mogły się przydać drużynie, potrzebny był jednak ktoś znający rytuał zaklinania magicznych przedmiotów. Oznaczało to, że na ten moment lądują w plecaku.

Strome, spiralne schody prowadziły kilkanaście metrów w głąb ziemi. Skończyły się w dużej, okrągłej komnacie z czterema łukowatymi wyjściami, nad którymi znajdowały się symbole żywiołów - ognia, wody, ziemi i powietrza - w swych paskudnych, niszczycielskich aspektach. Wszyscy bohaterowie czuli “oddech”, na który uwagę zwrócił Morthos. Wszyscy usłyszeli dziwne bełkotanie i szepty dochodzące z wnętrza korytarzy. Zdaniem Brindala nie miało znaczenia jaką drogę bohaterowie obiorą - ostatecznie doprowadzą ich do tego samego miejsca jeszcze niżej.

Po krótkiej dyskusji bohaterowie zdecydowali się pójść ścieżką ognia. Tunel, który wybrali z każdą chwilą robił się coraz bardziej ciepły. Powietrze nie było tylko gorące, ale też wilgotne - trudno było oddychać czymś przypominającym parę wodną. Droga nie była prosta. Wiła się i rozwidlała. Miejscami przed bohaterami wybuchały płomienie, w poprzek stawała ściana ognia. Wydawało się, że to wszystko iluzje - tak, jak głosy rozbrzmiewające w ich głowach, ale niebezpieczeństwo nie kryło się wyłącznie w możliwości zgubienia w labiryncie. Ostatecznie grupie udało się pokonać tę przeszkodę i rozpocząć drugą próbę. Musiała dotrzeć na drugą stronę komnaty, w której ogień strzelał ze ścian, podłogi i sufitu, zaś niektóre kafle na posadzce rozgrzewały się do czerwoności. Nie wszystkim postaciom udało się pokonać tę przeszkodę bez poparzeń, jednak ich doświadczenie i umiejętności sprawiły, że obyło się bez ciężkich obrażeń.

Kolejny tunel doprowadził postacie do Świątyni Oka.

Drzwi prowadziły do wysokiego pomieszczenia w kształcie odwróconej piramidy z trzema poziomami. Na środku każdej ze ścian górnego poziomu znajdowały się drzwi, zaś naprzeciw schody prowadzące w dół. Po dwóch stronach stały ołtarze przedstawiające demoniczne żywiołaki. "Ściany" piramidy były mocno nachylone, wykonane z obrośniętego czarnym mchem kamienia, miały po 3 metry wysokości. Sfery ognia płonącego bez paliwa zapewniały wystarczająco dużo światła. Na środku komnaty znajdował się czarny obelisk, pochłaniający wszelkie światło. Na jego szczyt prowadziła drewniana platforma, wzniesiona ponad najwyższy poziom piramidy. W pobliżu schodków prowadzących na platformę i na niej znajdowało się kilka skrzyń i kufrów, niektóre otwarte - zawierały różne narzędzia.

Grupa słusznie podejrzewała, że czeka ją tu potyczka. Bohaterowie rozdzielili się by poszukać przejścia dalej, jednak mieli się na baczności - a tak przynajmniej im się wydawało. W pewnym momencie na obelisku uformowały się dwa portale przypominające fale na powierzchni wody po wrzuceniu kamyka. Wyszły z nich ociekające gęstą smołą istoty. Dołączyły do niej demony, które wynurzyły się z płomiennych sfer - identyczne jak te, w które przemieniły się ofiary plagi otchłani.

Walka była zacięta, ale grupa dość szybko poradziła sobie z przeciwnikami. Zrobiła to jednak kosztem najcenniejszych zasobów. Wyczerpany Scorn zaproponował by - mimo, że niedawno zakończyli odpoczynek - przeczekać kolejny dzień, odzyskać swoje siły (w tym moce przedmiotów magicznych) i ruszyć dalej dopiero wtedy. W tym czasie udało mu się zidentyfikować moce łuku, który znalazła Sigalel.

Nocą jeden norker wyszedł z portalu w obelisku na przeszpiegi, ale miał pecha zostać usłyszanym i dostrzeżonym. Nie wiedział nawet co go zabiło.

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...