![]() |
| Najstarszy, najbardziej szalony z rodziny przywódców klanu Sabrak |
Znajomo wyglądający krasnolud w fioletowych szatach spoglądał na bohaterów, kiedy zaczynali się materializować wewnątrz pomieszczenia. Wrzeszczał "Czemu pozostaje milczący? To zresztą bez znaczenia".
Pokój, w pobliżu środka którego się pojawili, szybko nabierał materialnej fizyczności. Znikło uczucie zimna, pustki i zła, które towarzyszyło postaciom po wkroczeniu w portal znajdujący się w obelisku. Przenieśli się do dużej komnaty z dwoma ołtarzami stojącymi przy zbiorniku z lśniącym, czerwonym płynem przetkanym srebrnymi i złotymi nićmi. Obok nich była głęboka studnia pełna czystej, przejrzystej wody, cuchnącej jednak kwaśnym, drażniącym zapachem. Głównym źródłem światła pozostawał portal z błękitnego ognia, który mieli za swoimi plecami.
W pozostałych narożnikach stały - nieopodal głębokich dziur pełnych czarnej smoły - dwa posągi ohydnych, groteskowych postaci. Jeden z nich był poważnie uszkodzony.
Komnata oczywiście nie była pusta. Przy kadzi stał Zarnak, krasnolud wyznający Tharizduna, który był odpowiedzialny za problemy Eastling. Między nim a bohaterami stało dwóch zakutych w stal krasnoludów. Od razu było wiadomo, że to się skończy jatką - wszyscy chwycili mocniej za oręż i rzucili się do walki. Chwilę później z portalu wynurzyły się kolejne sługi klanu Sabrak… a potem kolejne i kolejne, zastępując tych, których krew już wsiąkała między kamienne płyty posadzki.
To nie była najprostsza walka drużyny. Sigalel została zmuszona do bezpośredniej walki przez jednego z ochroniarzy. Psychiczna aura, jaką roztaczał uniemożliwiała jej bezpieczne wycofanie się. Brindal zaatakował Zarnaka, ale został odepchnięty i wpadł do kadzi z czerwoną substancją, która paliła niczym żywy ogień. Raxisowi i Morthosowi udało się jednak uporać ze swoimi przeciwnikami, więc po chwili ruszyli na odsiecz. Zarnak mógł ich jedynie przeklinać, kiedy zadawali mu kolejne ciosy zdolne przełamać jego mizerną obronę. Cóż z tego, że władał potężną magią, skoro ostrze Raxisa odrąbało mu jego paskudny łeb?
Walka toczyła się na dwóch poziomach. Materialnym oraz niematerialnym - tam wola, wiara i moc bohaterów ścierała się z przeklętą magią pęknięcia, przez które esencja Chaosu Żywiołów przenikała do świata materialnego. Zmagania trwały długo, ale ostatecznie to postacie - ranne i zmęczone - były górą. Wyrwa została zamknięta. Substancja będąca źródłem zarazy wyparowała. Zaraza została powstrzymana. Eastling było bezpieczne.
Powrót do miasteczka przebiegł bez problemów. Wieczorem, kiedy Brindal zabrał się za zdawanie relacji o tym, co zaszło, karczma pękała w szwach, ale krasnolud okazał się być na tyle mało porywającym mówcą, że ostatni akt tej historii poznał jedynie Evendur i Sir Arveen (z rodowym mieczem z powrotem przy pasie - Scorn oddał ostrze wojowniczce dziękując jej za użyczenie cennego oręża).
Teraz nadszedł czas odpoczynku, regeneracji sił oraz przygotowań do dalszych przygód. Grupa wyruszyła w towarzystwie Vidana do Fallcrest, które w ciągu kolejnych kilku dni pobieżnie zwiedziła. Dzięki swoim bohaterskim czynom postacie miały zapewnione pokoje w Zajeździe Nentir - najciekawszej gospodzie w całym mieście. Postaciom udało się uzupełnić zapasy, wykorzystać zdobyte residuum do zaczarowania (rękoma kapłanów) nowych magicznych przedmiotów oraz użycia nieco zdobycznego złota na dokupienie potrzebnego sprzętu. Wkrótce mieli się spotkać z lordem Farenem Markelhay’em, władcą Fallcrest.

