niedziela, 9 czerwca 2024

S13 Katakumby

Elva nie wyglądała na zadowoloną z tego, że akurat Brindal ma ten miecz


Wskazówki otrzymane przez miejscowych okazały się być bardzo celne. Grupa bez problemów odnalazła właściwe miejsce. Wspinaczka w dół nie była łatwa, ale postacie ubezpieczały się wzajemnie i bez problemu zeszły na dół.

Po kilku minutach drużyna dotarła do miejsca, o którym mówili bandyci. Widać było resztki magicznego kręgu, rytualne przedmioty i rzeczy osobiste Tobolara. Z tyłu leżały dwa ciała. Rozkładające się zwłoki zabitego oprycha oraz wyglądające niemal jak żywe ciało Faith. Sigalel zbadała je i doszła do wniosku, że Nerissa żyje. W obecnym stanie musiała ją utrzymywać jakaś potężna klątwa.

Drużyna ruszyła w mrok.

Katakumby były stare i puste, ale wciąż niebezpieczne. Sigalel i Brindal poprowadzili jednak grupę bezpieczną ścieżką, prowadzącą tropem Tobolara. Niziołek bez wątpienia wbiegł do jednej z odnóg, której próg chroniła jakaś stara magia. Runy ostrzegały przed wkroczeniem do tego miejsca. No, ale cóż, trzeba było wejść.

Rzędy opancerzonych szkieletów budziły tak mocne skojarzenia, że Morthos zaczął zabierać im ekwipunek i wyrzucać na zewnątrz. To ewidentnie nie spodobało się tutejszemu “panu” - upiorowi ze starożytnych czasów - który przybył w towarzystwie kolejnego nieumarłego, potężnego wojownika w zbroi płytowej, by spróbować dogadać się z bohaterami. Nie było za bardzo możliwości porozumienia, bo ów ożywieniec nie chciał uwolnić Tobolara za darmo, a grupa nie chciała wymazywać runów trzymających go na uwięzi. Skończyło się oczywiście walką.

Fizyczne formy martwiaków zostały zniszczone bez większych problemów. W dalszej części kompleksu na bohaterów czekał wyczerpany, głodny i mocno odwodniony niziołek. Nie był w stanie wysłowić się jak bardzo był wdzięczny za ratunek. Z tego, co opowiadał, w krypcie, do której przypadkiem wbiegł, był uwięziony duch nekromanty. Ów upiór ubzdurał sobie, że Tobolar jest w stanie uwolnić go korzystając z mocy kuli (oczywiście dalej nie miał pojęcia jak jej używać). Patowa sytuacja rozwiązałaby się zapewne śmiercią Quickfoota. Na szczęście grupa przybyła wystarczająco szybko. Niziołek był zdania, że bohaterom udało się jedynie powstrzymać nieumarłych, a nie zniszczyć - sugestia została potem wypowiedziana w kierunku kapłanów i “arcy”maga, w celu zablokowania dostępu do krypty np. poprzez zawalenie odcinka tunelu.

Bohaterowie wydostali się na powierzchnię bez większych problemów - razem z nieprzytomną Narissą, z której klątwę mieli zdjąć kapłani, na prośbę Nimozarana.

Drużyna mogła odetchnąć.

Siedzenie na tyłku nie pasowało najbardziej Ren, która zaczęła panoszyć się po Fallcrest i zdobywać kolejne kontakty. Nie przełożyło się to ani na pracę, ani na zysk, ani - na szczęście - na kłopoty. Te jednak przyszły same, tym razem do Brindala.

Problemy przybyły w postaci trójki krasnoludów z Hammerfast: Arlinn Blackwar, młodej, krasnoludzkiej blondynki o bladej cerze i zapadniętych oczach, akolitki Kruczej Królowej; Elvy Stormbow, zakutej w płytowy pancerz, surowej wojowniczki o kasztanowych włosach zaplecionych w warkocz; Kraggana z Vor Doral, szarobrodego krasnoluda odzianego w ciemnoniebieskie szaty i beret z kolorowym piórkiem w tym samym kolorze. Był historykiem i magiem.

Cała trójka przybyła do Fallcrest prosto z Hammerfast. Podążali śladem skradzionego miecza, który kilka miesięcy temu został zabrany z zapieczętowanej krypty znajdującej się pod miastem. Z informacji, które posiadali, złodziej odsprzedał ostrze kupcowi, który zginął w drodze do Eastling. Kraggan nie winił Brindala za to, że zabrał broń i się nim posługuje, ale zwrócił uwagę na niebezpieczeństwo, jakie wiąże się z jego posiadaniem.

Zgodnie z prawem Hammerfast, otwarcie jednego z grobowców i kradzież są karane śmiercią. W tym wypadku sytuacja była jeszcze bardziej skomplikowana, bo skradziono przedmioty należące do przeklętego demonologa. Ich wykorzystanie mogło sprowadzić chorobę na ciało posiadacza albo wypaczyć jego ducha.

Kraggan poprosił by Brindal przekazał mu ostrze na kilka godzin magicznych badań. Jeśli jego obawy potwierdziłyby się, być może byłby w stanie znaleźć sposób jak sprawić by używanie miecza było bezpieczne. Elva i Arlinn ostrzegły, że potomkowie wojowników zgładzonych przez owego demonologa mogliby pojawić się w przyszłości by odebrać je siłą, była to jednak niepotrzebna docinka, bo Brindal nie widział problemu we wręczeniu miecza Kragganowi.

Niestety, jego obawy się potwierdziły..

Galgarn Fleshripper umieścił w ostrzu duszę opętaną przez demona. Był to duch jego zaciekłej przeciwniczki, Elin Blackward, przodka kapłanki wędrującej z Kragganem. Badania ostrza upewniły krasnoluda, że dusza Elin wciąż znajduje się w mieczu - a zatem również demon, który ją opętał.

Kraggan stwierdził, że istnieje rytuał, który mógłby wypędzić demona, jednocześnie pozostawiając duszę Elin nietkniętą. Rozmawiał wcześniej z Nimozaranem, który potwierdził jego informacje, ale jednocześnie zaprzeczył by taka księga znajdowała się w posiadaniu Septarchy. Z tego powodu pozostała jedyna opcja - odnalezienie i przeszukanie Kuźni Dusz, starej świątyni Moradina, która została zniszczona podczas inwazji orków przed wiekiem. Przez jakiś czas opiekował się nią emerytowany awanturnik i kapłan, Ivak Stoneblood, jednak zmarł w niejasnych okolicznościach dawno temu. Od tamtej pory nie słyszano, by w świątyni przebywał ktokolwiek. Ivak był znanym i cenionym egzorcystą, to w jego listach Kraggan znalazł wzmiankę o rytuale.

Propozycja Kraggana była bardzo prosta - ich trójka wróci do Hammerfast by poczynić przygotowania i zebrać składniki niezbędne do odprawienia rytuału, przekona również swoich ziomków by zaniechali poszukiwań miecza i pozwolili Brindalowi go zachować. Kraggan uważał, że ktoś, kto pomógł zgładzić Mazati i zniszczyć przeklęty klan Sabrak powinien być godzien by władać tak potężnym orężem. Bohaterowie w tym czasie mieli ruszyć do Kuźni Dusz, zbadać je i wrócić do Hammerfast z księgą rytuałów Stoneblooda.

Jako bezpieczną przystań krasnoludy wskazały Porębę, niewielką osadę drwali leżącą u podnóża Szarych Wzgórz. Tamtejsi ludzie powinni być w stanie wskazać postaciom właściwy kierunek.

Bohaterowie dowiedzieli się już, że tamten obszar to teren głównej aktywności Szarej Kompanii - potencjalnie sprzymierzeńców, ale również możliwych rywali. Szara Kompania to organizacja skupiająca rzekomych potomków imperium Nerath, dowodzona przez samozwańczego spadkobiercę tronu, Halvatha Cormarrina, aktywnie rekrutuje żołnierzy w północnej części kontynentu, zwłaszcza w Dolinie Nentir, gdzie ma swoją siedzibę. Chcą wskrzesić chwałę Nerath, ale też ocalić imperium od zapomnienia. W tym celu przeszukują stare ruiny w poszukiwaniu reliktów pochodzących z czasów jego świetności. Rekwirują również takie przedmioty, jeśli znajdą je w niepowołanych rękach. Halvath Cormarrin wydaje się być człowiekiem pełnym ideałów, ale dla wielu to po prostu dowódca bandytów, którzy chcą legitymizować swoją działalność.

Po krótkiej dyskusji bohaterowie zgodzili się wyruszyć w podróż i rozpoczęli przygotowania - droga w jedną stronę miała zająć co najmniej dwa dni.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...