![]() |
| Chodźmy ścieżką ognia, będzie fajnie. |
Kiedy opadł bitewny kurz, grupa ruszyła zbadać ostatnie pomieszczenie kompleksu. Niewielki gabinet i sypialnia musiały być domem dla jednego z akolitów lub czarodzieja, w środku nie było jednak nikogo. Cennych przedmiotów również tam nie było, za wyjątkiem bordowych “dziecięcych” butów, które początkowo Brindal wziął za dziecięce trzewiczki. Scorn nie miał wątpliwości - były to magiczne “Buty Akrobaty”. Mogły się przydać drużynie, potrzebny był jednak ktoś znający rytuał zaklinania magicznych przedmiotów. Oznaczało to, że na ten moment lądują w plecaku.
Strome, spiralne schody prowadziły kilkanaście metrów w głąb ziemi. Skończyły się w dużej, okrągłej komnacie z czterema łukowatymi wyjściami, nad którymi znajdowały się symbole żywiołów - ognia, wody, ziemi i powietrza - w swych paskudnych, niszczycielskich aspektach. Wszyscy bohaterowie czuli “oddech”, na który uwagę zwrócił Morthos. Wszyscy usłyszeli dziwne bełkotanie i szepty dochodzące z wnętrza korytarzy. Zdaniem Brindala nie miało znaczenia jaką drogę bohaterowie obiorą - ostatecznie doprowadzą ich do tego samego miejsca jeszcze niżej.
Po krótkiej dyskusji bohaterowie zdecydowali się pójść ścieżką ognia. Tunel, który wybrali z każdą chwilą robił się coraz bardziej ciepły. Powietrze nie było tylko gorące, ale też wilgotne - trudno było oddychać czymś przypominającym parę wodną. Droga nie była prosta. Wiła się i rozwidlała. Miejscami przed bohaterami wybuchały płomienie, w poprzek stawała ściana ognia. Wydawało się, że to wszystko iluzje - tak, jak głosy rozbrzmiewające w ich głowach, ale niebezpieczeństwo nie kryło się wyłącznie w możliwości zgubienia w labiryncie. Ostatecznie grupie udało się pokonać tę przeszkodę i rozpocząć drugą próbę. Musiała dotrzeć na drugą stronę komnaty, w której ogień strzelał ze ścian, podłogi i sufitu, zaś niektóre kafle na posadzce rozgrzewały się do czerwoności. Nie wszystkim postaciom udało się pokonać tę przeszkodę bez poparzeń, jednak ich doświadczenie i umiejętności sprawiły, że obyło się bez ciężkich obrażeń.
Kolejny tunel doprowadził postacie do Świątyni Oka.
Drzwi prowadziły do wysokiego pomieszczenia w kształcie odwróconej piramidy z trzema poziomami. Na środku każdej ze ścian górnego poziomu znajdowały się drzwi, zaś naprzeciw schody prowadzące w dół. Po dwóch stronach stały ołtarze przedstawiające demoniczne żywiołaki. "Ściany" piramidy były mocno nachylone, wykonane z obrośniętego czarnym mchem kamienia, miały po 3 metry wysokości. Sfery ognia płonącego bez paliwa zapewniały wystarczająco dużo światła. Na środku komnaty znajdował się czarny obelisk, pochłaniający wszelkie światło. Na jego szczyt prowadziła drewniana platforma, wzniesiona ponad najwyższy poziom piramidy. W pobliżu schodków prowadzących na platformę i na niej znajdowało się kilka skrzyń i kufrów, niektóre otwarte - zawierały różne narzędzia.
Grupa słusznie podejrzewała, że czeka ją tu potyczka. Bohaterowie rozdzielili się by poszukać przejścia dalej, jednak mieli się na baczności - a tak przynajmniej im się wydawało. W pewnym momencie na obelisku uformowały się dwa portale przypominające fale na powierzchni wody po wrzuceniu kamyka. Wyszły z nich ociekające gęstą smołą istoty. Dołączyły do niej demony, które wynurzyły się z płomiennych sfer - identyczne jak te, w które przemieniły się ofiary plagi otchłani.
Walka była zacięta, ale grupa dość szybko poradziła sobie z przeciwnikami. Zrobiła to jednak kosztem najcenniejszych zasobów. Wyczerpany Scorn zaproponował by - mimo, że niedawno zakończyli odpoczynek - przeczekać kolejny dzień, odzyskać swoje siły (w tym moce przedmiotów magicznych) i ruszyć dalej dopiero wtedy. W tym czasie udało mu się zidentyfikować moce łuku, który znalazła Sigalel.
Nocą jeden norker wyszedł z portalu w obelisku na przeszpiegi, ale miał pecha zostać usłyszanym i dostrzeżonym. Nie wiedział nawet co go zabiło.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz