![]() |
| W końcu zrobiło się ciepło. |
Dolina Nentir tonęła w zieleni. Nie było śladu po surowej zimie. Wszystkie drzewa okryły się liśćmi, łąki pełne były kolorowych kwiatów. Słońce grzało mocno, ale lekki wiatr z zachodu sprawił, że bohaterom wędrującym z Hammerfast nie było gorąco. Trakt nie był pusty, ale podróżników nie było zbyt wielu. Ludzie poruszali się przede wszystkim w dużych, dobrze uzbrojonych grupach - byli to przede wszystkim kupcy oraz posłańcy korzystający z ochrony, jaką dawały karawany.
Kiedy bohaterowie minęli zakręt drogi, ich oczom ukazał się dobrze znany widok. Kilkanaście ciał leżało w pobliżu drogi. Kupieckie wozy stały nieopodal w ciasnym kręgu. Zbrojni czujnie rozglądali się za niebezpieczeństwem. Najdalej kwadrans temu miała tu miejsce potyczka z bandytami. Tym razem to kupcy byli górą.
Drużyna oczywiście nie została wzięta za zagrożenie, choć nikt nie rozpoznał jej jako Czerwonej Czwórki. Murten, jasnowłosy krasnolud z Hammerfast oraz Zana, jego bladoskóra, czarnowłosa towarzyszka, przewodzili karawanie. Widać było, że nie mają dużego doświadczenia jako zwierzchnicy, ale jednocześnie też obycie w fachu kupca. Rozmawiali z bohaterami jednocześnie wydając rozkazy i pomagając podwładnym. Zdradzili, że podróżują z Hammerfast, przez Fallcrest, do Winterhaven. Wieźli niezbyt cenne, ale ciężkie przedmioty - narzędzia, wyroby kowalskie oraz zakupione od myśliwych futra i skóry. Zostali napadnięci rzekomo przez Bandę z Kruczego Dworu - grupę okrutnych bandytów, kierowanych podobno przez dziwaczne, wytatuowane elfy o mrocznej aparycji. Ponieważ są znani z tego, że nie żądają poddania się, tylko atakują od razu, Murten uznał, że atakowali ich przebierańcy i ruszył ze swoimi ludźmi do ataku. Taktyka okazała się słuszna, bo poza lekkimi ranami ochrona nie odniosła obrażeń, a ponad połowa banitów padła trupem zanim pozostali rzucili się do ucieczki. Krasnoludy rozkazały spalić ich trupy na stosie, po czym karawana - w towarzystwie bohaterów - ruszyła do Fallcrest. Tam ich drogi rozdzieliły się. Czerwona Czwórka ruszyła na południe, w stronę trzęsawisk.
Trasa była trudna i nieprzyjemna. Mimo, że grupa przemieszczała się jedynie po obrzeżach bagnisk, marsz był powolny i mocno utrudniony, a insekty dawały o sobie znać wyjątkowo uciążliwie. Była to jednak jedyna niedogodność podróży. Sigalel czujnie prowadziła grupę przez bezdroża, unikając legowisko wielkich komarów oraz spotkania z rozjuszonym sowoniedźwiedziem.
W okolice klasztoru grupa dostaje się późnym popołudniem, po kilku dniach forsownego marszu. Po pokonaniu ostatniego wzniesienia oczom postaci ukazał się ponury widok. Budynek był poważnie uszkodzony Dach zapadł się, zapewne kiedy runął północny narożnik. W wielu miejscach widać było osmalenia. Całkowicie spłonęły dwa budynki gospodarcze położone naprzeciw klasztoru. Na głównym placu leżało gnijące ciało humanoida w kapłańskich szatach, bez wątpienia członka Filaru Odrodzenia.
Obchodząc budynek Brindal dostrzegł, że z okna na drugim piętrze wydostała się jakaś wychudła, poraniona dziewczyna. Szła po gzymsie, oddalając się od okiennego otworu, w którym coś się czaiło. Po zaalarmowaniu pozostałych, zarzucił kotwiczkę zaczepiając ją o krokiew i wspiął się po przerażoną dziewczynę.
Shael, jak się przestawiła, była ostatnią członkinią Filaru. Klasztor został zaatakowany przed kilkoma tygodniami przez jakieś zakute w kolczaste pancerze z czarnej stali istoty. Zabiły część członków sekty, a pozostałych porwały. Shael śledziła ich aż do wejścia do jakiejś jaskini, w których wszystkie znikły. Potem wróciła do ruin mając nadzieję przeczekać na tyle długo, aż nadejdzie jakaś pomoc.
Niestety, ciała zwabiły trupojady, które pojawiły się poprzedniego dnia. Shael miała nadzieję, że porzucą budynek, ale rozgościły się w nim i ostatecznie wyczuły. Uciekła w ostatniej chwili i w ostatniej chwili została ocalona.
Czerwona Czwórka nie patyczkowała się z ghulami. Po krótkich przygotowaniach weszła do środka budynku i rozprawiła się ze wszystkimi martwiakami, które zaległy się w klasztorze. Po przeszukaniu wszystkich pomieszczeń bohaterowie razem z ocaloną dziewczyną wyszli przed budynek. Tam Shael dokończyła swoją historię i odpowiedziała na pytania postaci.
Klasztor faktycznie był siedzibą czcicieli Ugagrotl. Asani, która doznała objawienia przed piętnastu laty, zgromadziła sporą liczbę wiernych. Późną jesienią dołączył do nich Nero - cwaniak i pozer, zdaniem Shael oszust nie mający innego celu, niż zdobycie wiedzy lub magii, którą miała posiadać przywódczyni kultu. Zdołał ją oczarować i wczesną wiosną zgodziła się zaprowadzić go do Doliny Ulduvai, gdzie ujrzała Prawdę. Nie wrócili, ale niedługo potem pojawiły się zakute w żelazo potwory.
Kiedy bohaterowie przygotowywali obóz, na plac weszła czwórka łowców. Zavi, potężny brodacz oraz trójka jego równie wielkich synów, podróżowali po okolicy tropiąc ghule, które zabiła Czerwona Czwórka. Podziękowali za pomoc i obiecali odstawić Shael w bezpieczne miejsce - oczywiście po odpoczynku. Ustalono, że dziewczyna najpierw zaprowadzi postacie do wejścia do jaskini, w której zniknęli napastnicy, a dopiero potem razem z Zavim i jego synami pójdą w kierunku Fallcrest.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz