![]() |
| Słodziak. |
Bohaterowie cudem dopadli rzeki i przedostali się na drugą stronę. Wyczerpani, padli na trawę zaraz za kręgiem kamieni chroniących (jak się spodziewali) dolinę przed potworem. Wydawało się, że nic ich nie ściga. Nie byli jednak bezpieczni.
Sigalel dostrzegła chudego, jasnozielonego jaszczuroluda biegnącego po walce granicznym pola ryżowego. Krzyczał coś do grupy i machał rękoma, jakby chciał zwrócić jej uwagę na coś w otoczeniu. Sięgnął nawet po kamień by rzucić nim w stronę rzeki, ale bohaterowie już się zorientowali, że z wody coś się wynurza - szaro-granatowe stworzenie o gumiastej skórze, składające się z beczkowatego korpusu pełnego głodnych paszcz, przesuwające swoje masywne cielsko z wykorzystaniem licznych macek. Z jego grzbietu zsunęły się trzy mniejsze, szlamowate aberracje. Nie było wątpliwości, że były to drapieżniki. Głodne drapieżniki.
Bestie osaczyły Raxisa i próbowały wchłonąć Brindala, ale krasnolud okazał się być wystarczająco zwinny by uniknąć ich lepkich odnóży. Kiedy wielkie wynaturzenie wypełzło z wody, okazało się, że wypacza swoje otoczenie - ziemia w pobliżu zachowywała się jakby była cieczą. Co więcej, bełkot gęb monstrum ogłuszał, zaś jego moc sprawiła, że na ciałach Raxisa i Brindala pojawiły się zębate usta, które zaczęły ich kąsać.
Potwory były potężne, ale nie były śmiertelnym zagrożeniem dla Czerwonej Czwórki. Walka trwała niecałą minutę - wszystkie cztery potwory zostały posiekane, naszpikowane strzałami i przypalone ogniem czarów Scorne’a. Jaszczurolud (o imieniu Zask) nie miał w tym wielkiego udziału, choć próbował ciskać kamienie z procy. Jego rola sprowadziła się do wysłania małego pterodaktyla po pomoc w postaci wodza wioski - zothianina o imieniu Chaklo.
Zothianin, czyli jaszczuroludzki odpowiednik centaura o smokowatej dolnej połowie ciała, powitał postacie i zaprosił je do nowej osady - miejsca, do którego przeniosły się niedobitki. Wypytał grupę po drodze i odpowiedział na pytania bohaterów dotyczące doliny.
Z tego, co mówili jego przodkowie, latające miasto rozbiło się tu przed wiekami, prawdopodobnie przenosząc się z innej sfery. Przez jakiś czas stało puste. Pojawiali się tu badacze i rabusie grobów. Ci, którzy nie zginęli, wynosili zgromadzone skarby, wiedzę i artefakty. Jaszczuroludzie byli prawdopodobnie mieszkańcami albo niewolnikami latającego miasta. Opuścili je i zamieszkali w pobliżu dżungli. Ponad wiek temu, na krótko przed upadkiem Imperium Nerath, do miasta przybyli członkowie jakiegoś złowrogiego kultu. Odprawili rytuał, który przywołał potwora. Być może nie zamierzali tego uczynić, może planowali sprowadzenie go, ale nie dali rady utrzymać nad nim kontroli - w każdym razie rozniósł ich zgromadzenie i pozostał w mieście. Niedobitki kultystów stworzyły krąg menhirów uniemożliwiający bestii wydostanie się. Jest bardzo prawdopodobne, że wciąż ukrywają się w wieżach miasta.
Dla jaszczuroludzi pojawienie się potwora było poważnym zagrożeniem, ale zothianom udało się wybić - jak sądzili wszystkie - pomioty monstrum. Zachowując ostrożność byli w stanie dalej uprawiać swoje pola. Od tamtej pory w dolinie pojawiło się kilka grup lub jednostek próbujących zbadać miasto, ale nikomu nie powiodło się opuszczenie go - poza Asani, która kilkanaście lat temu przybyła tu z grupą kompanów, a odeszła sama.
Do momentu przybycia duergarów życie plemienia było spokojne. Niestety, zakute w czarną stal krasnoludy zmieniły wszystko. Wydawało się, że nie mają pragnienia pozostawania w dolinie, ale krótko po tym, jak się pojawiły, znikły, by powrócić z niewolnikami. Przeniosły się z jaskiń w północnej części doliny do rozbudowanego kompleksu nieopodal wodospadu. Wkrótce potem, kiedy Chaklo był nieobecny w osadzie, zaatakowały. Być może planowały zdobyć niewolników, ale zaciekłość i odwaga jaszczuroludzi sprawiła, że wybili wszystkich, którzy nie uciekli albo się nie ukryli. Od tamtej pory wyruszały sporadycznie do miasta, zawsze pod osłoną nocy.
Po dłuższej chwili rozmowy bohaterowie trafili do nowej “osady”. Nastroje wśród gospodarzy były grobowe, ale ugościli drużynę częstując ich tym, co mieli. Grupa po naradzie zdecydowała się wyruszyć na zwiad w kierunku jaskiń zajmowanych przez duergary. Zask pełnił rolę ich przewodnika.
Wyszli poza granicę lasu wczesnym wieczorem, kiedy słońce skryło się już za górskimi szczytami. Po pokonaniu rzeki dostrzegli, że z jaskini wyszedł patrol krasnoludów. Bohaterowie przygotowali zasadzkę, która nie powiodła się do końca - choć walka była krótka, jednemu z duergarów udało się zadąć w róg, który zaalarmował jego pobratymców. Po szybkim przeszukaniu ciał zabitych bohaterowie uciekli w stronę dżungli, ostrzeliwani przez kuszników. Ich śladem ruszyła oczywiście pogoń.
Sigalel wprowadziła drużynę do środka tropikalnego lasu, odnajdując ścieżki, które krasnoludy przegapiły. Z bezpiecznej kryjówki grupa obserwowała, jak czarownik lub kapłan wzywa magiczne, purpurowe światło, które rzucone nad las poszukiwało intruzów. Siedząc bezpiecznie w ukryciu bohaterowie usłyszeli krzyki krasnoludów, a potem szczęk broni i inne odgłosy walki. Zaryzykowali rzucenie okiem na to, co się działo z ich wrogami. Okazało się, że trafili na żywiołaka - wir z powietrza i lodu. Potężny strażnik doliny walczył zaciekle, ale padł pod licznymi ciosami toporów, bełtów i zaklęć. Magiczny sensor wezwany przez duergarskiego czarownika wykrył wtedy Raxisa, ale wojownik skoczył szybko za drzewo - zdaje się wystarczająco szybko by nie zwrócić na siebie uwagi krasnoludów. Po zakończonej walce wrogowie zabrali swoich zabitych i rannych, by wrócić do kompleksu jaskiń. Drużyna przeniosła się w pobliże wodospadu i w skalnej wnęce odnalezionej przez Sigalel rozłożyła namioty, by w spokoju (i z dala od licznych owadów i gadów) przeczekać noc.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz