![]() |
| Trudno docenić surowe piękno zimy, kiedy na powitanie dostaje się oszczepem w łeb |
Klatka w Klatce. Cela była bardzo ciasna, tym bardziej ciasna, że żaden z bohaterów nie zasłużył, żeby się w niej znaleźć… nooo, przynajmniej nie był winny temu, co Synowie Łaski, a raczej, tfu!, przekupne resztki Łaskobójców sobie ubzdurali.
Raxis i Morthos Scorn nie okradli transportu, który ochraniali. Nie wahali się w potyczce z dzikimi tabaxi, które napadły na karawanę. Żaden nie dostał się do wozów… choć tiefling zauważył coś dziwnego, jednego z kotoludzi uciekającego w dżunglę mimo, że identyczny - martwy - leżał u jego stóp.
Sigalel nie była winna tego, że jakieś trepy zaszły jej drogę, ale nawet wtedy próbowała grać fair i nie posłała ich od razu do kostnicy. Kiedy noże i sztylety zastąpiły pięści skumała, że to nie jest zwykła bójka, ale nawet wtedy starała się oszczędzić biedne skurle. Ruda wiedźma, którą również zaczepiły nie była tak wyrozumiała. Poleciał ognisty pocisk i miejsce najebanych zakapiorów zajęły dwa zwęglone trupy. Trzeci rozpadł się w proch.
Roy był uczciwym gladiatorem. Muskularny zabijaka wiele razy stawał na piaskach areny i zawsze grał zgodnie z zasadami. Ktoś wysmarował mu ostrze trucizną, która położyła trupem jego przeciwników.
Brindal owszem, transportował truposzy od kostnicy do nowego właściciela, ale nie było w tym nic złego. Brzęk zmienił właścicieli, więc to normalne, że zwłoki powinny też zmienić miejsce pobytu. Szum zrobił się dlatego, że te ciała miały być zbadane przez czarowników. Były to zwęglone ciała trepów, które próbowały załatwić Sigalel, gladiatorów “otrutych” przez Roy’a i tabaxi powalonych w walce przez ludzi dowodzonych przez Morthosa.
Sprawa okropnie śmierdziała. Cuchnęła tym mocniej, że kradzież i wewnętrzne porachunki nie kończą się oskarżeniem o działanie na szkodę miasta. To jakby ktoś przylał komuś w mordę i został skazany za zdradę. Nikt nie chciał puścić pary z ust. Komuś się wymknęło, że coś cennego było przewożone transportem zaatakowanym przez tabaxi i nie dojechało do celu, a winni zostali wpisani do księgi martwych. Potem Brindal sprawił, że ciała znikły z kostnicy i nic już nie dało się ustalić.
Przesłuchania były kpiną. Ktoś sypnął groszem i nawet magia wieszcząca nie wykryła kłamstw tam, gdzie były wypowiadane, ale kwestionowała prawdę. Sędzia wiedział jednak, że coś potwornie tu cuchnie i albo złagodził wyrok albo… odsunął go w czasie, bo nie chciał mieć na rękach krwi niewinnych - w odniesieniu do tej sprawy - osób. Wygnanie. Rok i jeden dzień poza Sigil, z tatuażem, który powie każdemu łowcy nagród w Klatce gdyby bohaterowie pojawili się wcześniej.
Nie wszyscy jednak zapomnieli o uwięzionych. Rosh, znajomek Morthosa, który wiele razy robił biznesy z diabelstwem, przemycił mu jadeitową miseczkę - jeden element portalu do Klatki, który może się otworzyć, kiedy w wysokiej temperaturze spali się na niej księżycową łzę. Wiadomo, łowcy od razu podjęliby trop, ale w ostateczności lepsze to, niż pewna śmierć. Nieznajomy strażnik próbował - wydaje się altruistycznie - pocieszyć Sigalel, ale to brzmiało jak próba uspokojenia elfki, a nie realna obietnica pomocy.
Od wydania wyroku do wygnania minęło kilkanaście godzin. Kilka kroków i z cuchnącej, mrocznej, ale ciepłej celi bohaterowie przeszli na okrytą białą pierzyną krainy. Pojedyncze płatki śniegu opadały leniwie na postacie i ich ekwipunek. Był to początek zimy - chłód dał od razu o sobie znać, ale nie na tyle, żeby trzeba było od razu szukać schronienia. Wokół nie było zresztą śladu jakiejkolwiek osady - jedynie stary trakt, pagórki na północny-wschód i ściana lasu na dalekiej północy. Wszyscy zaczęli się rozglądać i próbować domyślić się gdzie będzie najbliższe miasteczko. Wydawało się, że północ będzie dobrym kierunkiem. Kiedy padła taka sugestia, Roy od razu przyklasnął temu pomysłowi, stwierdził, że wie gdzie jest i ruszył drogą. Po dziesięciu minutach okazało się, że wprowadził grupę prosto w pułapkę. Ukryte pod śniegiem gobliny wyskoczyły z ukrycia i zaczęły ciskać oszczepami. Roy padł od razu, reszcie szczęśliwie nic się nie stało. Walka początkowo była trudna. Celny strzał zielonoskórego snajpera zranił Morthosa, ale bohaterom udało się powalić kilka goblinów i przepędzić strzelca. Niestety, jeden z wrogów, z szaleńczym okrzykiem “Zajebię! Zajebię go! Zajebię choćby jednego!” zdołał kilkukrotnie dźgnąć nożem Roy’a (a w zasadzie - Leeroy’a, bo tak brzmiało jego pełne imię), wpisując go do księgi umarłych.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz