sobota, 24 lutego 2024

S07 Droga do Kręgu Zmierzchu

 
No to w drogę

Trasa zapowiadała się na mało przyjemną. Pierwszy etap biegł po zamarzniętej równinie, potem - po przekroczeniu rzeki - spękane, martwe wąwozy oraz kamienisty, pofałdowany teren pnący się coraz wyżej i wyżej, aż do wzniesienia z Kłami. Thorak ocenił, że z jego tempem marszu, biorąc pod uwagę porę roku, bohaterowie powinni dotrzeć do celu trzeciego dnia podróży.

Czekanie nie miało sensu, więc drużyna ruszyła z samego ranka.

Grupa podążała według wskazówek Thoraka. Ich ścieżka biegła przez długi czas wzdłuż płytkiej, skutej cienką warstwą lodu rzeki Wstążka, dorzecza płynącej na wschodzie Zimowej Rzeki. Kiedy zaczęli zbliżać się do brodu, dwie postacie uformowały się w pobliżu z ziemi i skał. Po drugiej stronie rzeki dostrzegli poukrywane za głazami i pniami powalonych drzew kilka niskich, muskularnych istot okrytych kolczugami. Krasnolud o splątanych, czarnych włosach, odziany w purpurowe szaty wyszedł z ukrycia. Wrzasnął "Spodziewaliśmy się spotkać was w Eastling, ale to bez znaczenia. Tak czy inaczej zostaniecie ofiarowani naszemu mistrzowi", po czym rozpoczęła się walka.

Krasnoludy skupiły ogień na Sigalel, jednak nie zdołały jej powalić. Elfka wycofała się za pierwszą linię, podczas gdy Scorn spopielił zaklęciem dwóch strzelców, a następnie rzucił się na żywiołaki. Wkrótce dołączył do niego Raxis, zaś Brindal związał walką drugiego. Przewaga liczebna klanu Sabrak szybko stopniała, jednak wrogowie raz za razem kąsali bohaterów bełtami i magicznymi pociskami. Ostatecznie górą była wyczerpana drużyna. Ostatniego z nieprzyjaciół - pyskatego wodza, który “powitał” grupę - spalił zionięciem Raxis. Nie było sensu bawić się w przesłuchiwanie jeńców, to był ewidentnie patrol kultystów ściągnięty w stronę Eastling z powodu wiadomości wysłanej przez Thoraka. Po zabraniu kilku fantów z ciał krasnoludów (które Brindal utopił pod lodem Wstążki) bohaterowie ruszyli w stronę wąwozów.

Dalsza droga była bardzo ciężka, Morthos narzucił jednak szybkie tempo, zresztą nie wbrew woli pozostałych. Grupa pokonała labirynt wąwozów, następnie wspięła się na wzniesienie i w wąskiej wnęce rozbiła obóz. W nocy Brindal słyszał wycie i śmiech stada hienowatych, które przeszły przez równinę poniżej, jednak nie wyczuły drużyny albo nie uznały jej za wartościową zwierzynę. Rankiem bohaterowie zeszli w dół i ruszyli w stronę widocznego na horyzoncie wzniesienia. Zanim jednak przedostali się na drugą stronę, dostrzegli stare obozowisko pokonanych krasnoludów. Tam poznali Meldira.

Meldir był “kamiennym człowiekiem”, galeb-dhurem, toczącym pustelnicze życie na tym wymarłym pustkowiu. Uprzejmy i opanowany chętnie udzielał cennych informacji, odpowiadając na wszelkie pytania bohaterów. Potwierdził, że krasnoludy mieszkają w Kręgu Zmierzchu - miejscu, które jego samego odpycha. Z tego co mówił wynikało, iż Thorak nie skłamał w żadnej kwestii, również odnośnie pomocy żywiołaków ziemi przywołanych przez Dal-Nara. Zdaniem Meldira były to jednak złe istoty, przywołane z planu Chaosu Żywiołów - miejsca opanowanego przez demony, niemal tożsamego z Otchłanią. Galeb-dhur poprosił grupę by podczas dalszej części misji spróbowali uwolnić jego przyjaciela, Malgryma. Brodaty myśliwy został przez nich pochwycony i zabrany do świątyni.

Meldir miał dla nich jeszcze jedno ostrzeżenie. W pobliżu czaiły się drowy. Co najmniej dwa mroczne elfy przeszukiwały równinę. Wychodziły nocą, za dnia czając się w płytkim wąwozie kilka godzin drogi od miejsca, w którym drużyna aktualnie przebywała. Zdaniem galeb-dhura były równie złe, jak krasnoludy - zachowywały się agresywnie względem wszystkich napotkanych istot. Bohaterowie mieli możliwość ominięcia ich, jednak Sigalel i Brindal nalegali by się z nimi rozprawić. Wszyscy doszli zresztą do wniosku, że pozostawienie takiego zagrożenia za plecami może nie być najlepszym pomysłem.

Walka z droami była krótka i bardzo krwawa. Para elfów wraz z dwoma pająkami została zaskoczona przez drużynę. Mimo to oraz mimo tego, że Brindalowi udało się do nich podejść i zaatakować z zaskoczenia, dali silny opór. Sama silna wola nie wystarczyła jednak by zdołali pokonać bohaterów, na pewno nie za dnia i w sytuacji, kiedy pierwszy ruch należał do sprawnie zorganizowanych nieprzyjaciół. Drużyna zabiła zarówno drowy, jak i pająki. Nie był to wyłącznie dobry uczynek - przy ciele mężczyzny bohaterowie znaleźli magiczne krzesiwo, którego ogień był niewidoczny z zewnątrz.
Wkrótce potem bohaterowie zatrzymali się na noc. Następnego dnia zamierzali rozpocząć ostatni etap misji - zwiad i konfrontację z kultystami odpowiedzialnymi za zarazę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...