wtorek, 8 października 2024

S21 Królowa zimy

 
Nie taka ponura... no dobra, zajebiście ponura.

Ildor został zabity przez beholdera, ale udało mu się zabrać swojego wroga do grobu. Mniej więcej, bo ożywienie w formie zombie zapewne nie było w planach. Przeszukując podziemia bohaterowie znaleźli kilka fantów i poznali prawdę odnośnie nieczystych planów i złych uczynków “opiekuna” Uroczyska.

Ildor z Oros zaczął parać się nekromancją jeszcze zanim został wypędzony przez Nimozarana z Fallcrest. Udał się do Uroczyska, gdzie miejscowi ucieszyli się z obecności potężnego maga. Odbudował Starą Wieżę i zajął się badaniami, od czasu do czasu pomagając społeczności. Badania skierowały jego uwagę ku Feywild. Naprawił portal leżący na uboczu Uroczyska. Wędrował tam wielokrotnie, zabierając z Feywild niewielkie istoty, na których następnie prowadził eksperymenty. Trzy lata temu porwał Estelara Brightmoon, małżonka szlachetnej sidhe z krainy po drugiej stronie portalu. Trzymał go w lochach, prowadząc na nim badania. Późno zrozumiał, że Estelar jest zwykłym człowiekiem, odmienionym przez dekady życia w Feywild. To w rzeczywistości mieszkaniec Uroczyska, człowiek o imieniu Enren. Kiedy zdał sobie z tego sprawę, wrzucił go do lochu. Biedak zmarł z głodu i pragnienia po tym, jak Ildor zginął. Bohaterowie mogli być pewni, że to jego śmierć wywołała rozpacz i gniew Azariah.

Bohaterowie postanowili zabrać ciało człowieka, doprowadzić je do porządku i w trumnie zanieść do fey. Znaleziony w ruinach klucz miał im umożliwić przejście (zaś eliksiry otrzymane od Taslin uchronić przed mrozem). Po odpowiednich przygotowaniach ze wsparciem z Hammerfast bohaterowie wypili mikstury i przedostali się do Ponurej Polany. Ciemne, burzowe chmury wisiały nad zamarzniętą doliną. Co chwilę rozświetlały je wyładowania elektryczne rozchodzące się wewnątrz. W oddali widać było skutą lodem, zrujnowaną budowlę - pozostałość po pałacu Azariah Sunhorn. Ponad ośnieżonymi drzewami snuły toporne sylwetki olbrzymów o lodowych brodach - strażników broniących dostępu do siedziby szalonej sidhe.

Sądząc, że próba przemknięcia byłaby błędem, Czerwona Czwórka skierowała się w stronę jednego z takich patroli, prosząc o możliwość spotkania z Azariah. Dzięki opanowaniu i racjonalnemu wyłożeniu faktów otrzymali zgodę na audiencję u sidhe - pod warunkiem pozostawienia broni przy olbrzymach.

Fey zachowywała się godnie, ale szybko okazało się, że targają nią potężne emocje. Nie były to jednak jej uczucia, a potwornego cienia jaki powołała do istnienia jej rozpacz. Azariah zamierzała pozwolić miłości umrzeć razem z Estelarem - na to jednak monstrum nie mogło pozwolić. Wydostało się z ciała sidhe i rzuciło do walki, razem z przywołanymi, lodowymi łucznikami. Walka była bardzo ciężka. Potwór był odporny na ataki bohaterów, bardzo mocno osłabione przez konieczność posługiwania się improwizowanym orężem. Czerwona Czwórka była jednak ponownie górą - potwór padł, a jego sługi rozsypały się w lodowy pył.

Kiedy upiór zrodzony z żalu i gniewu Azariah przestał istnieć, oblicze sidhe złagodniało. Przez chwilę dało się dostrzec w jej oczach przerażenie - utratą kontroli, okazaniem ludzkich emocji i słabości, jaką był żal z powodu utraty byle śmiertelnika - ale szybko odzyskała pełnię kontroli. Oficjalnym tonem podziękowała Czerwonej Czwórce. Zatrzymała ciało swojego ukochanego, nie poruszając kwestii wskrzeszenia go. W nagrodę oddała Sigalel naszyjnik, który wywołał cierpienie w dwóch światach - Dolinie Nentir oraz niegdyś Zielonej, obecnie Ponurej Dolinie.

Żegnając Czwórkę i zapraszając ją w odwiedziny za kilka miesięcy, kiedy wróci wiosna, miała puste spojrzenie. Słowa wypowiadała mechanicznie, jakby były wyuczoną formułką. Wydawało się, że myślała o innych czasach. Może o przyszłości, bo czy jej poddani nie wypowiedzą służby sidhe, która pozwoliła się opętać upiorowi zrodzonemu z jej emocji? A może o przeszłości? Od wieków była szlachetną fey, ale skoro miała moc odmienić człowieka w istotę sobie podobną, może sama była niegdyś kimś innym?

W Hammerfast powrót Czerwonej Czwórki pozostał niezauważony - czyli dokładnie zgodnie z planem Taslin. Nikomu nie był potrzebny rozgłos, zwłaszcza zanim Gildia Wiedzy nie nabrała pewności, że problem spadku temperatury został rozwiązany. Naszyjnik był tym, co spodziewała się dostać. Wyraźnie ucieszona, pogratulowała wszystkim udanej misji i natychmiast ruszyła do swoich komnat by przygotować rytuał wygaszenia magii tego przedmiotu.

Skuteczność Czwórki musiała wywrzeć na niej niemałe wrażenie… a może dostrzegła jej potencjał i chciała pokazać się z najlepszej strony mając nadzieję na dalszą współpracę, bo kilka dni później został dostarczony prezent - połowa wartości artefaktu sidhe zamknięta w czterech fiolkach wypełnionych srebrzystym pyłem.

Było to ostatnie zadanie, które Czerwona Czwórka mogła wykonać w Dolinie Nentir przed nastaniem wiosny. Choć podróżowanie między Fallcrest a Hammerfast było trudne, trzeba było wrócić do domu - albo zacząć płacić za pokój w karczmie, znacznie droższy i mniej wygodny od tego, co oferowało ludzkie miasto. Taslin i Kraggan obiecali wysłać wiadomość gdyby z dawna zapowiadany, planarny kupiec, w końcu trafił do Hammerfast. Postarali się również o to by zdobyte residuum można było wykorzystać w odpowiedni sposób przez każdego, kto chciałby natchnąć magią jakiś przedmiot lub wzmocnić już posiadany.

Reszta zimy upłynęła bez większych przygód - chyba, że ktoś szukałby celowo guza, ale ze świecą byłoby szukać takich, którzy mogliby rzucić wyzwanie komuś z Czerwonej Czwórki. Opowieści Ren na temat heroizmu i poświęcenia zbawców Doliny Nentir również zrobiły swoje. Jedynym, co kładło się cieniem na sielskiej atmosferze, były plotki o tym, że Zajadła poznała prawdę o losie swojej córki, w tym tożsamość jej oprawców. Smoczyca prędzej czy później wykona swój ruch i bardzo trudno będzie się na niego przygotować.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

S44 Bitwa o Eastling

Cisza przed burzą   Azoth ani przez sekundę nie wzbraniał się od pomocy. Uznał, że najlepszą taktyką - ze względu na obecność trzech grup - ...